Δικαίωμα στο πλιάτσικο

 

Άρης Χατζηστεφάνου

Οι εικόνες μαύρων που τρέχουν με μια τηλεόραση στην πλάτη εν μέσω μιας εξέγερσης στοιχειώνουν το υποσυνείδητο της ρατσιστικής αλλά και της φιλελεύθερης Αμερικής. Ισως γιατί κανένας δεν προσπαθεί να εξετάσει αυτή την εικόνα από την πλευρά των εξεγερμένων.

Νοσταλγώντας τον Αρκά στο Κιλκίς

«Υπάρχει κάτι στον πολιτισμό που είναι πιο πολύτιμο και από 

      τη    σοφία – και αυτό είναι το ήθος»    Χένρι Λούις Μενκεν

Ο μύθος ότι ζούμε στον καλύτερο δυνατό (καπιταλιστικό) κόσμο

Από την παγκόσμια φτώχεια μέχρι την ανισότητα μεταξύ των κρατών, όλοι οι δείκτες δείχνουν πως ζούμε στην καλύτερη περίοδο στην ιστορία. Η αφήγηση αυτή – της μόδας στα χείλη ανθρώπων όπως ο Μπιλ Γκέητς και ο Στήβεν Πίνκερ – είναι καθησυχαστική. Είναι όμως αληθινή;

ΑΠΟΣΥΡΕ ΤΟ

Πανό διαμαρτυρίας ύψωσαν στην κορυφή του Πάικου, ο ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΤΩΝ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΙΛΚΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ Β.Α.Π.Ε. και οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΟΡΕΙΒΑΤΕΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ,, με αφορμή τον νέο περιβαλλοντικό νόμο.

Προσοχή: Νέες οδηγίες και μέτρα για τη μετάδοση του κοροναϊού

Σε νέες οδηγίες και διευκρινίσεις σχετικά με τους τρόπους μετάδοσης του κοροναϊού και τις απαγορεύσεις είναι αναγκασμένες να προχωρήσουν οι αρμόδιες αρχές, καθώς διαπιστώνεται ότι η μετάδοση του κοροναϊού δεν είναι ορίζοντια, αλλά κάνει διακρίσεις ανάλογα με την περίσταση, το χώρο ακόμη και την προέλευση των ατόμων που μπορεί να μεταδώσουν τον ιό. 

Σύμφωνα με τις νέες κατευθύνσεις:

Οι 63 μαχαιριές της Ε.Ε. στα ευρωπαϊκά συστήματα υγείας

Στη δεκαετία που ακολούθησε τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η Ε.Ε. κάλεσε περισσότερες από 60 φορές τα μέλη της να περικόψουν τις δαπάνες Υγείας και να προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις του κλάδου. Και ύστερα ήρθε ο κορονοϊός.

Καπετάνιοι στο λόφο του Αϊ Γιώργη

  Ένα άγχος το έχουμε πάντα στην επαρχία, να τρέχουμε ασθμαίνοντας να αντιγράψουμε τις νόρμες που επιβάλουν τα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα είναι απλά ένα κακέκτυπο. Έτσι και ειδησεογραφικά δεν θα αποτελούσαμε φυσικά εξαίρεση κατόπιν των υστερικών ρεπορτάζ για τις παραλίες της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, του Βόλου και δεν ξέρουμε ακόμη για ποια άλλη παραλία από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, σχετικά με τον κόσμο που τις κατακλύζει εν μέσω πανδημίας. Έτσι λοιπόν έσκασε και τοπικά η είδηση για παρόμοιο φαινόμενο στον λόφο του Αι Γιώργη, συνοδευόμενη και με τις ανάλογες φωτογραφίες. Βέβαια το θέμα στην ουσία έχει να κάνει με την εδραίωση των ΜΜΕ ως πανίσχυρα κέντρα εξουσίας και ανάλογης επιρροής, αλλά περισσότερο έχει να κάνει με την αλλαγή που έχει επιφέρει η τηλεόραση εδώ και δεκαετίες στον τρόπο ενημέρωσης των πολιτών, με την κατίσχυση της εικόνας. Με αυτό τον τρόπο η αξία μιας είδησης και η σημασία κάποιου γεγονότος προσδιορίζονται ανάλογα με τον πλούτο των εικόνων που τα συνοδεύουν, μια και μόνο έτσι καθίστανται αυτά ορατά, κατά το γνωστό πως αν δεν υπάρχει εικόνα δεν (αξίζει να) υπάρχει και είδηση. Έτσι δημιουργείται με την εικόνα, τηλεοπτική και μη, η  «ψευδαίσθηση της αλήθειας και η εδραίωση της αυταπάτης: ¨βλέπω σημαίνει κατανοώ¨» (Θ.Γιαλκετσής).

Τώρα και στο Κιλκίς η ατομική ευθύνη

Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις αυτό είναι αλήθεια. Η πανδημία έχει αλλάξει την ζωή μας με τρόπο δραματικό και ακόμη δεν μπορούμε να ξέρουμε τις επιπτώσεις που θα έχει στο μέλλον. Όμως σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις είναι που αναμετριόμαστε όλοι με τον εαυτό μας και το ποιοι πραγματικά είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε. Ακριβώς τώρα λοιπόν η εξουσία μιλάει για την ατομική ευθύνη που έχει ο πολίτης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και ταυτόχρονα παίρνει σκληρά μέτρα περιορίζοντας ατομικές ελευθερίες. Και ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συμμορφώνεται από τις πρώτες μέρες αποδεικνύοντας υπευθυνότητα και ενσυναίσθηση, αξίζει να δούμε ποιοι είναι αυτοί που μας μιλούν για ατομική ευθύνη.

Κάποτε, κάποιοι πρόσφυγες…

πηγή : Cogito ergo sum

(προσθήκη από antinewskilkis: με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου μεταφέρεστε στην πηγή του)

Κάποτε, κάποιοι πρόσφυγες… (1)
Σήμερα, σας καλώ να πάμε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, κάπου στα τέλη τής άνοιξης του 1922. Τότε, που στα λιμάνια τής Ελλάδας καταφθάνουν, το ένα μετά το άλλο, καράβια φορτωμένα με ξερριζωμένους κατοίκους του Πόντου, οι οποίοι αφήνουν την περιουσία τους και φεύγουν όπως-όπως από τον τόπο τους, προκειμένου να σώσουν τις ζωές τους από το κυνήγι των τούρκων. Στο πλευρό των τούρκων, μάλιστα, βρίσκονται και οι κούρδοι, οι οποίοι κάνουν φρούδα όνειρα πως θα οικειοποιηθούν την γη που αφήνουν πίσω τους οι έλληνες. Το κυνήγι είναι τόσο έντονο και η καταστροφή τού ποντιακού ελληνισμού είναι τόσο εκτεταμένη ώστε πολλοί στις μέρες μας κάνουν λόγο για γενοκτονία. Μάλιστα δε, κατόπιν εισήγησης του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, το 1994 η βουλή αναγνώρισε την γενοκτονία και ανακήρυξε την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο».

Σε αυτόν τον πόλεμο ποιος είναι ο εχθρός μας;

Κείμενο που υπογράφουν πανεπιστημιακοί

"Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας αχαλίνωτης ξενοφοβικής και ρατσιστικής υστερίας, υποκινούμενης από ευρύ φάσμα δεξιών, ακροδεξιών, φασιστικών δυνάμεων και συνεπικουρούμενης από τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης και εκπροσώπους της κυβέρνησης. Σε κλίμα εθνικιστικού παροξυσμού ο δημόσιος λόγος γεμίζει κατακλυσμιαία από πολεμικές ιαχές και δηλώσεις απανθρωπιάς που προσβάλλουν τις πλέον θεμελιώδεις ηθικές αξίες των ανθρώπων. Ακούσαμε ανείπωτες φράσεις μίσους να εκστομίζονται εναντίον γυναικών και παιδιών, εναντίον αδύναμων –από κάθε άποψη– ανθρώπων, χωρίς μέτρο και ντροπή!"

Η επίθεση στα Εξάρχεια: Ένας αναρχικός πρόσφυγας στην Αθήνα

Ξημερώματα της 25ης Αυγούστου, ο εικοσιοχτάχρονος Ραφί από την Καμπούλ, πετάχτηκε από το κρεβάτι του στο άκουσμα θορύβων από την ελληνική αστυνομία που προσπαθούσε να εισβάλει στο κατειλημμένο κτίριο της Σπύρου Τρικούπη. 

Όμως μη μου ζητάτε να ντραπώ...

 Ελένη Καρασαββίδου

Πάντα δίνω καλές συμβουλές. Είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω μ’αυτές. Ποτέ δεν μπορώ να τις εφαρμόσω”, έγραψε Όσκαρ Ουάιλντ, και θα λεγες πως περιέγραφε και πολιτικές δυνάμεις και τους πολίτες σε μια χώρα με τοξικό πολιτικό κλίμα όπως η χώρα μας…Κατανοώ γιατί η  συνομιλία του ανθρώπου με το Απόλυτο φαντάζει (και το πιθανότερο είναι) αναγκαία για να μειώσουμε το άγχος της διαρκούς προσαρμογής σε έναν πολύπλοκο και όμως προσωρινό για μας κόσμο, και πως αυτό το χασμα ανάμεσα στον διαρκή κόπο και το προσωρινό ‘κέρδος’ είναι ικανό από μόνο του να μας τρελλάνει και να μας κάνει περισσότερο δογματικούς αλλά διάολε αν δεν ήμασταν τόσο κλεισμένοι/ες στα κουτακια μας, αν ακόμη κι εκεί μέσα δεν ήμασταν στραμμένοι στον τοίχο απέναντι αλλά κρυφοκξοιτούσαμε το άλλο κουτί, ανάμεσα από τις κουρτίνες των ετεροκαθορισμών που τα συμφέροντα των ισχυρών κι οι βολέψεις των ανίσχυρων μας επιβάλλουν ίσως υπήρχε μια λίγο μεγαλύτερη μεγαλύτερη ελπίδα. Από τα μικρά ως τα μεγάλα. Κι από τα καθημερινά ως τα βαθιά (ή μάλλον ξεκάθαρα) φιλοσοφικά.

Μικρή χριστουγεννιάτικη ιστορία απ’το Κιλκίς

Διαβάσαμε πρόσφατα στον τοπικό τύπο για τη διάθεση ενός σημαντικού κονδυλίου από τον Δήμο Κιλκίς σχετικά με την εξωτερική διαμόρφωση των καταστημάτων του κέντρου αλλά και γενικότερα του περιβάλλοντος χώρου, προς ένα πιο ομοιόμορφο και μοντέρνο στυλ. Έτσι το μικρό μας Κιλκίς χωρίς να χάσει χρόνο ακολουθεί τις μεγάλες πόλεις της χώρας οι οποίες με τη σειρά τους ακολουθούν τις παγκόσμιες τάσεις για εξωραϊσμό των γειτονιών, για πολεοδομικές αναπλάσεις “ιστορικών κέντρων” και για ανάδειξη της κάθε δήθεν ιδιαίτερης πολιτισμικής κληρονομιάς, με κοινό παρανομαστή όλων αυτών-φυσικά τι άλλο- την τουριστικοποίηση των πάντων και την ανάπτυξη του real estate.

Μαύρη Παρασκευή ξέξασπρη Εσύ και Ελεύθερος, σε πείσμα των εμπόρων

(του Γιάννη Κατσιλάμπρου. Πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/)

Απεικόνιση του Μύθου του Σπηλαίου

Πρωταγωνιστής και επίδοξο θύμα

σε παιχνίδι εμποροηλεκτρονικό.

Δέχομαι επίθεση.

Οδηγώ και ρίχνονται πάνω μου σα φλόγες.

Διέρχομαι μέσα από υπερμεγέθεις και φωταγωγημένες εμπορικές ταμπέλες.

Παρενοχλούν και απαιτούν την προσοχή μου.

Στρέφω το βλέμμα αλλού.

Μα είναι και εκεί.

Είναι πλέον παντού…

Χάνω μια ζωή.

And now for something completely different

του Βασίλη Γεωργάκη

Δύο διαφορετικές εικόνες, δύο διαφορετικές εκδοχές της παρουσίας στον δημόσιο χώρο, οι οποίες και προκάλεσαν τόσο διαφορετικές αντιδράσεις.

3ο Art Against Fascism

Αθήνα: θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή) Θεσσαλονίκη: χώρος ΤΑΚΙΜ (Κατούνη 25, 4ος ορ., Λαδάδικα)   Ποιος είναι ο στόχος μας Στόχος του φεστιβάλ Art against fascism είναι να δώσει βήμα σε όσο το δυνατόν περισσότερους/ες μαθητές/τρίες και νέους/ες που βλέπουν την τέχνη σαν ένα όπλο ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό. Ενώνουμε και εμείς την φωνή μας, ενισχύουμε και ενδυναμώνουμε τις δράσεις ενάντια στους ναζί, παλεύουμε, διεκδικούμε και φωνάζουμε. Όπως ο φασισμός σκοτώνει τη φαντασία, έτσι η τέχνη και η δημιουργία τη γεννά.

Σσστ, η εξεγερμένη Καταλονία ματώνει και η Ευρώπη κάνει πως δεν βλέπει!

Του Γιώργου Μητραλιά
Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι Κούρδοι και Καταλανοί είναι δυο λαοί με μεγάλη παράδοση αλληλοστήριξης, αλληλεγγύης και κοινών αγώνων. Αλλά ίσως και να μην είναι τυχαίο πως Κούρδοι και Καταλανοί είναι τούτες τις μέρες, στο στόχαστρο των πιο αγριανθρωπικών Ιερών Συμμαχιών της εποχής μας! Κοινή νιοστή τραγωδία, κοινή μοίρα, αλλά και κοινή λαϊκή οργή και αποφασιστικότητα πως ο αγώνας συνεχίζεται!…

Το παραδικαστικό

του Αυγερινού Χατζηχρυσού

Δεν είναι ροκ σταρ, ούτε τηλεπαρουσιαστής, ούτε πολιτικός κι όμως μαγεύει τα πλήθη, σηκώνει τον κόσμο από τον καναπέ και δίνει όραμα για το πως θα έπρεπε να είναι η κοινωνία μας.

Είναι ένας δικαστής, ίσως όχι τόσο γνωστός όσο ο Τζιοβάνι Φαλκόνε ή τον Πάολο Μπορσελίνο, που δολοφονήθηκαν , από εγκληματίες, από τον ίδιο τον υπόκοσμο που καταδίωξαν ανελέητα. 

Είναι ένας δικαστής υπόδειγμα που "ξεκαθαρίστηκε" από τους ίδιους τους συνάδελφους του δικαστές, που δεν άντεχαν τόση...δικαιοσύνη

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;»-η δικτατορία Μεταξά & οι παρελάσεις

πηγή: historical-quest

Η καθιέρωση των μαθητικών παρελάσεων από τη δικτατορία του Μεταξά

Κάθε χρονιά στις εθνικές επετείους οι μαθητές ομοιόμορφα ντυμένοι παρατάσσονται τους δρόμους μαζί με το στρατό, πραγματοποιώντας παρελάσεις. Πρόκειται για ελληνική πρωτοτυπία, τουλάχιστον μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς κανένα άλλο κράτος-μέλος δεν ακολουθεί αντίστοιχες πρακτικές, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλά μέλη της εκπαιδευτική κοινότητας έχουν καταγγείλει αυτό το θεσμό ως μιλιταριστικό και αυστηρά ιεραρχικό, ενώ στηλιτεύουν τον αντιπαιδαγωγικό του χαρακτήρα. Ποια όμως είναι η ιστορία των παρελάσεων; Πότε πρωτοεμφανίστηκε αυτός θεσμός στη χώρα και ποιους στόχους εξυπηρετούσε;

Η απαρχή των παρελάσεων

Το πρώτο τάγμα παρελάσεων ιδρύθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν ακόμη τα έθνη κράτη ήταν υπό διαμόρφωση, από το βασιλιά Φρειδερίκο της Πρωσίας. Για να καταταγεί κανείς στο τάγμα έπρεπε το ύψος του να ξεπερνά το 1.80. Ο θηριώδης σωματότυπος των μελών του είχε ως αποτέλεσμα να μείνουν στην Ιστορία ως οι «Γίγαντες του Πότσδαμ». Στην ουσία επρόκειτο για ένα ανενεργό τάγμα, με μόνο σκοπό την πραγματοποίηση παρελάσεων εντός των ανακτόρων. Οι παρελαύνοντες περνούσαν μπροστά από τον Φρειδερίκο φορώντας φανταχτερές στολές. Μετά το 1740, ο γιος και διάδοχος του πρωσικού θρόνου Φρειδερίκος ο Μέγας διέλυσε το ασύμφορο τάγμα.

Μάθε μου μπάτσε γράμματα

Πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/

 
 του Γιάννη Κατσιλάμπρου

«Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.» (Βίκτωρ Ουγκώ)

Μία διαχρονική υπέροχη διαπίστωση, που δυστυχώς αδυνατεί να επαληθευτεί σε

μία Ελλάδα που αυτοθέλητα επιμένει να παραμένει έγκλειστη, στη φυλακή του

χουντικού τρίπτυχου «πατρίς - θρησκεία - οικογένεια».

Και πώς αλήθεια να δραπετεύσει;

Οπισθοδρομικές εκπαιδευτικές νοοτροπίες και δάσκαλοι (με ελάχιστες

φωτεινότατες εξαιρέσεις) γεννημένοι μέσα στην παρακμιακή κοινωνική φυλακή και

μέσω αυτής.

Πλήρως περιορισμένοι και απαξιωμένοι.

Ευνούχοι.