Μάθε μου μπάτσε γράμματα

Πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/

 
 του Γιάννη Κατσιλάμπρου

«Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.» (Βίκτωρ Ουγκώ)

Μία διαχρονική υπέροχη διαπίστωση, που δυστυχώς αδυνατεί να επαληθευτεί σε

μία Ελλάδα που αυτοθέλητα επιμένει να παραμένει έγκλειστη, στη φυλακή του

χουντικού τρίπτυχου «πατρίς - θρησκεία - οικογένεια».

Και πώς αλήθεια να δραπετεύσει;

Οπισθοδρομικές εκπαιδευτικές νοοτροπίες και δάσκαλοι (με ελάχιστες

φωτεινότατες εξαιρέσεις) γεννημένοι μέσα στην παρακμιακή κοινωνική φυλακή και

μέσω αυτής.

Πλήρως περιορισμένοι και απαξιωμένοι.

Ευνούχοι.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ

φωτο από το Κουτί της Πανδώρας

    Το μικρό Κιλκίς και πάλι στην επικαιρότητα λοιπόν με την ζοφερή εικόνα του παπά που ηγείται πορείας μαθητών, ο στενός και προπορεύων πυρήνας των οποίων με ιδιαίτερο φανατισμό κραδαίνει ελληνικές σημαίες και φωνάζει εθνικιστικά συνθήματα ανακατεμένα με εμβατήρια. Κυρίαρχο σύνθημα το βαθύτατα ανθρωπιστικό: ¨Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Σκοπιανέ ...¨ενώ και κάποιες φωνές το συνδυάζουν και με το ¨Αλβανέ¨. Ευτυχώς που η πλειοψηφία των παιδιών ήταν σε ένα χαλαρό κλίμα πιο πολύ με τη χαρά που συνοδεύει το χάσιμο μαθήματος παρά μ’ αυτή της συμμετοχής.

    Παράλληλα επιμένει να παραμένει στην επικαιρότητα η δολοφονία του ομογενούς Κατσίφα από το Αλβανικό κράτος. Έτσι φτάσαμε να βιώνουμε ένα εθνικιστικό παραλήρημα διαρκείας με πρώτα βιολιά τα κυρίαρχα ΜΜΕ και από κοντά οι ντόπιοι μιμητές τους, όπου οι καταλήψεις των σχολείων και το Μακεδονικό σερβίρονται ως κυρίως πιάτο αφού για ορεκτικό έχει την δολοφονία στις Βιλιαράτες και για γλυκό τις απειλές των Τούρκων στο Αιγαίο. Γιατί τότε να μας προκαλεί απορία τέτοιο μίσος και φανατισμός από αμούστακα παιδιά που φυσικά δεν έχουν αναπτύξει ακόμη κριτικό πνεύμα, όταν ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία είναι στην ημερήσια διάταξη από τους εκφραστές του κυρίαρχου λόγου?

ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΣΑΜΕ?

Πριν λίγα χρόνια σε μια παλιά μου δουλειά, σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα, είχε ανάψει μια συζήτηση με τους συναδέλφους για διάφορες φάσεις που είχαμε περάσει εκεί κάπου στα 20 χρόνια μας. Για συναυλίες, ταινίες, για τα πάρτυ με τους πρώτους έρωτες, για διάφορες πλάκες κλπ. Ο διευθύνων την επιχείρηση ένας τυπικός μάνατζερ, μιας τυπικής πολυεθνικής, καθόταν πιο εκεί και μας άκουγε. Αργότερα με φώναξε στο γραφείο και πολύ σκεπτικός μου έκανε  μια ερώτηση, με υφος αρκετά στεναχωρημένο.

"Ξέρεις, πριν που σας άκουγα, αναρωτήθηκα για κάτι... Πού ήμουν εγώ όταν όλοι εσείς κάνατε όλα αυτά?..."

Αυτή η απλή φράση ήταν ότι πιο ανθρώπινο, ειλικρινές, έχω ακούσει ποτέ μέσα στον εργασιακό χώρο. Ηταν μια φράση κλειδί, αυθόρμητη, ένα ερωτηματικό που δεν χρειαζόταν απάντηση, γιατί αυτός που έκανε την ερώτηση, ήξερε ήδη πόση απουσία ζωής είχε η ζωή του.

Το μάτι του λαού

Ο λαός δεν είναι και τόσο καλός όσο τον παρουσιάζει η κυρίαρχη τάξη. Ο λαός δεν είναι ένα καρβέλι ψωμί. Έχει μπαγαπόντηδες και λωποδύτες. Είναι η ραχοκοκαλιά του πλούτου. Ο λαός είναι εχθρός του λαού. Ο λαός είναι κουρασμένος δε διεκδικεί. Ένα ελάχιστο κομμάτι του λαού σκέφτεται και πράττει. Θυσιάζεται πολλές φορές για την ευημερία του μεγάλου κομματιού που ξύνει τ’ αρχίδια του.

Οι «μουσουλμάνοι» του Μίλγκραμ και οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Το περίφημο –και αντιδεοντολογικό- πείραμα του Μίλγκραμ μάλλον το γνωρίζετε όλοι. Αν όχι, μπορείτε να γκουγκλάρετε «Το τέρας μέσα μας – Το πείραμα του Μίλγκραμ» και θα το βρείτε σε εκατοντάδες αναδημοσιεύσεις, όπου συνήθως δεν αναφέρεται ούτε ο Γελωτοποιός που το διέσπειρε στο διαδίκτυο ούτε η Lauren Slater, από το βιβλίο της οποίας ο οικοδεσπότης σας ανέσυρε κάποιες ουσιώδεις λεπτομέρειες.
Ο στόχος του Στάνλεϊ Μίλγκραμ ήταν να διερευνήσει τα κίνητρα του δήμιου. Πώς ένας απλός άνθρωπος, ένας φιλήσυχος πολίτης, ένας νοικοκυραίος, μπορεί να μετατραπεί σε «τέρας», που δε θα διστάσει να προκαλέσει το θάνατο ενός συνανθρώπου του.
Η συνταγή είναι απλή: Ένα κιλό από μετατόπιση ευθύνης, δύο φλιτζάνια ατιμωρησίας, μισή ουγκιά επιστημονικού (ή άλλου) κύρους, προσθέστε και όση υπακοή θέλετε και να! Έχετε το δικό σας δήμιο.
Ως εδώ όλα καλά και ανθηρά.
Όμως τις προάλλες μια φίλη (που της αρέσει να φτιάχνει τούρτες όσο και να σκέφτεται) έκανε ένα νοητικό άλμα: Δεν εστίασε στο δήμιο, στον «εξεταστή», αλλά στο θύμα, τον «εξεταζόμενο».
Ρωτούσε –περισσότερο αναρωτιόταν:
«Τι είδους άνθρωπος, ποιος ανθρωπάκος, θα δεχόταν αυτοβούλως να δεθεί σε μια ηλεκτρική καρέκλα;»

Αναθεώρηση Προσωπικού Συντάγματος (αριστούργημα, διαβάστε το οπωσδήποτε)

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ διότι ζούμε την εποχή των μαχών. Των προσωπικών μαχών. Η απότομη αλλαγή της ζωής μας και των συνήθειών μας μάς έκανε καταρχάς να ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη. Τον βρήκαμε στα πρόσωπα των πολιτικών καρικατούρων που αιώνες κυβερνούσαν ζωές σαν τις δικές μας. Οργιστήκαμε μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε να τους κόψουμε τα λαρύγγια και να κρεμάσουμε τα κουφάρια τους ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος. 

 

Μετά όμως ξαφνικά είδαμε ότι η καθολική οργή άρχισε να διασπάται εντέχνως από το ίδιο το σύστημα σε κόμματα αναχώματα τραβεστί αριστεράς, σε κόμματα παρακρατικά, σε κόμματα νοικοκυραίων δεξιών και σε ανένταχτους που τα δίνουν όλα να γίνουν ένα ποσοστό καλό σε κάθε εκλογική αναμέτρηση με την ελπίδα συμμετοχής σε έναν πολιτικό συνασπισμό. Και εκεί άρχισε να ξεφουσκώνει η οργή για το πολιτικό σύστημα και άρχισε η οργή για τον παλαμακιστή του κάθε κακομοίρη που θέλει να σε κυβερνήσει χωρίς να ξέρει πώς, αλλά δεν τον ενδιαφέρει και πολύ διότι όπως πάντα τον τρόπο διακυβέρνησης θα τον πάρει έτοιμο σε χαρτί από το ανάλογο διεθνές σύστημα που θα τον χρηματοδοτήσει. 

Η οργή πέρασε στο βλέμμα που ρίχνει ο καθένας μας σε εκείνον που δεν έχασε τίποτε το ουσιαστικό και πάνω από όλα έχει κόμμα να υπερασπιστεί. Η οργή έγινε ένα μεγάλο ερωτηματικό για αυτούς που αδίκως έχασαν και χάνουν τα πάντα αν και πάλεψαν σκληρά να τα αποκτήσουν. Δεν είναι και μικρό πράγμα να σε σέρνουν με χειροπέδες για ένα χρέος που σου επέβαλλαν και την ίδια στιγμή ο άεργος τεμπέλης της ζωής να πίνει τον καφέ του παρακολουθώντας την δική σου κατάντια κάνοντας παράπονα για το επίδομα που το θεωρούσε όχι επίδομα αλλά δικαίωμα. Και η οργή βρήκε τον στόχο. 

Υπεύθυνος για την κατάντια, την ανεργία, την αυτοκτονία είναι ο διπλανός. 

ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Παιδί άλλων εποχών κι εγώ, τότε που οι πλαστικές σημαίες γέμιζαν τις αρένες κάτω από τα μπαλκόνια - και κανείς δεν άκουγε τι έλεγε εκείνος που ξεσήκωνε τα πλήθη - τότε που τα μούσια, οι μουστάκες και οι ζειμπεκιές όριζαν το μοντέλο ανάπτυξης - που αργότερα θα έτρωγε αυτές τις μουστάκες γιατί επένδυσε στο Καραγκιοζόπουλο ΑΕ στο χρηματηστήριο - τότε που οι πόρτες των Υπουργείων ανοιγόκλειναν αφινιασμένες - φύγε εσύ έλα εσύ -....

Παιδί λοιπόν κι εγώ της μεγάλης φούσκας της μεταπολίτευσης προσπαθώ να φτιάξω στο μυαλό μου το πρότυπο του σημερινού επαναστάτη. Κι ανακαλύπτω πόσο μακριά φτάσανε τα λάβαρα του ξεσηκωμού, όταν σκέφτομαι πως επαναστάτης σήμερα θεωρείται εκείνος που ψελλιζει ακόμα το αυτονόητο...

Κάποιος π.χ. που τρώει φαί με λιπαρά κι όχι λάιτ... Που δεν διαβάζει τις ετικέττες με τις ώρες μέσα στο σουπερ μάρκετ, που πίνει ελληνικό κι όχι φρέντο...

Εκείνος που αντιστέκται και κλείνει τη τηλεόραση την ώρα που ξεκινάνε οι ειδήσεις... Σε προχωρημένη κατάσταση αναρχίας δεν έχει καν τηλεόραση..

i cannibals

                     

   Όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει……

Είχα επιτύχει σε διαγωνισμό ΑΣΕΠ το 2009 και λόγω της τρόικας ,ο διορισμός μου μπήκε στο συρτάρι. Τώρα μαθαίνω ότι ξεκίνησαν οι απολύσεις στο δημόσιο. Επιτέλους ανοίγει ο δρόμος της πρόσληψης μου. Καιρός ήταν να γυρίσει ο τροχός να γα…\

Προχτές στη δουλειά προσέλαβαν μια καινούρια κοπέλα στη θέση μιας άλλης που αρνούνταν να υπογράψει τη νέα σύμβαση. Ξέρετε πόσα παίρνει;Πεντακόσια ευρώ και εγώ γαμιέμαι εκεί μέσα δέκα ολόκληρα χρόνια για μόλις 600.Είναι δικαιοσύνη αυτό;\

«ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ»

«Ονομάζομαι Στέλιος Κυμπουρόπουλος και έχω την ηλικία των 28 χρονών (παρά λίγων ημερών). Είμαι ένας νέος ειδικευόμενος ψυχίατρος, είμαι ένας μεταπτυχιακός φοιτητής, είμαι ερευνητής, είμαι υποστηρικτής, και με κάθε τρόπο, προαγωγός των ανθρώπινων δικαιωμάτων… και τέλος είμαι ένας άνθρωπος με σοβαρή κινητική αναπηρία.

Παραπάνω περιγράφω εν συντομία τα όσα είμαι. Κανείς δε ξέρει όμως τα πόσα θέλω να γίνω, τα πόσα μπορώ να φτάσω, τα πόσα αξίζει να κάνω. Ούτε εγώ έχω κάποια απάντηση! Το μόνο που γνωρίζω είναι πως σε σύντομο χρονικό διάστημα δε θα μπορώ να είμαι τίποτα. Ένας άνθρωπος χωρίς όνειρα δεν είναι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς στόχους δεν είναι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς ελπίδα δεν είναι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς αύριο δε ζει! Θέλω να ζω όμως σε μια Ελλάδα που έχει αξίες που μπορεί να βασίζεται στις δικές της δυνάμεις. Δεν έχει σημασία αν φάμε ακόμα μια ημέρα καλό φαγητό, όταν πολλοί συνάνθρωποί μας τρώνε ψίχουλα ή ό,τι βρουν σε συσσίτια και ανοιχτόκαρδους ανθρώπους… σύντομα εκεί θα καταλήξουμε οι περισσότεροι! Δεν έχει αξία αν δουλέψουμε μια μέρα περισσότερο, αφού είτε το 27% των συμπολιτών μας δε δουλεύει είτε και να δουλεύει κάποιος σήμερα, αύριο ο μισθός του δεν θα είναι αρκετός για τα καθημερινά απαραίτητα αγαθά. Και το ερώτημα γεννιέται: γιατί συμβαίνει αυτό;

Έχει όνομα: τη λένε Βαρβάρα Αργυρίου. Και ήταν η μητέρα μου

 

Του γιου της Πέτρου Αργυρίου 

 

(Η μητέρα μου Βαρβάρα Αργυρίου, με την λατρεμένη της κορούλα, Καλοκαίρι 2012)

Δεν κρατάω πλέον λογαριασμό για τις αυτοκτονίες της κρίσης. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι από χθες είναι +1. Και είμαι τόσο βέβαιος, γιατί αυτό το +1 που προστέθηκε στα μαθηματικά του θανάτου ήταν… η μητέρα μου.

Από τους γονείς μου αποσυνδέθηκα συναισθηματικά πολύ νωρίς γιατί εκείνοι υποστήριζαν το σύστημα και με προετοίμαζαν για αυτό όπως κάναν όλοι οι νοικοκυραίοι της εποχής.

Στα εφηβικά μου μάτια, η συναισθηματική μου απομάκρυνση από τους γονείς μου ήταν μια τιτάνια μάχη κατά του συστήματος που γνώριζα από τα μικρά μου πόσο στρεβλό και διεφθαρμένο ήταν χωρίς να χρειάζομαι κάποια δηλητηριώδη πολιτική κατήχηση για να με προγραμματίσει.

Φυσικά, όσο δίκιο και αν είχα, είχα άδικο. Γιατί οι γονείς μου, όπως εκατομμύρια άλλοι γονείς, ήταν απλοί και αφελείς άνθρωποι που παγιδεύτηκαν από την γαλαντόμο τοκογλυφία του συστήματος της εποχής τους.

Σφάλμα θανάσιμο για αυτούς και τη γενιά μου και όσες άλλες γενιές απομένουν να ρθουν, αλλά σφάλμα που οφειλόταν στην άγνοια.

Ο τζογαδόρος, ο Κινγκ Κονγκ, η αστρολόγος και ο εραστής της

«Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της μεταφυσικής».
Αντρέ Μαρλό

 

Ω κοινόν αυτάδελφον Ισμήνης κάρα, από τα κακά που ο Δίας μου έριξε στο κεφάλι, το χείριστο είναι ότι μου αρνήθηκε την αδελφή του την Τύχη. Διότι τον τζόγο πολλοί εμίσησαν, την τύχη όμως κανείς.
Το μόνο πράγμα που έχω κερδίσει στη ζωή μου ήταν δυο κατσαρόλες –μια μεγάλη και μια μικρή- τις οποίες, παρεμπιπτόντως, δεν είχα καμία ανάγκη, αφού αξία δεν έχει η εξωτερική εμφάνιση, αλλά το περιεχόμενο.
Γνωρίζοντας ότι είμαι κακότυχος και έχοντας για αδελφό κάποιον σαν τον Γκαστόνε, ποτέ δεν μπήκα στον πειρασμό να τζογάρω.
Όμως η κρίση γεννάει ανορθολογισμό, έτσι τις προάλλες μου κατέβηκε μια παράξενη ιδέα: Να χρησιμοποιήσω τη μαθηματική θεωρία της τοπολογίας -τους βασικούς κανόνες, αφού δεν είμαι μαθηματικός- για να αυξήσω τις πιθανότητες μου στα τυχερά παιχνίδια.
Έκατσα δυο ώρες να ομαδοποιώ τα αποτελέσματα του ΚΙΝΟ και μετά πήγα στο πρακτορείο, βέβαιος ότι η μεγαλοφυΐα μου θα με βοηθούσε να περάσω το καλοκαίρι κάτω από φοινικόδεντρα και μπανανιές.
Στοιχημάτισα δύο ευρώ. Κέρδισα τρία. Πήρα τα κέρδη μου και αγόρασα ενάμιση κιλό μπανάνες.

ΧΑΡΑ ΜΕΣ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ (Ελα, ομολογησε το, μη ντρεπεσαι, δε φοβηθηκες λιγο μη πεσουν;)

(Πως λεγεται αυτος που ενω τον εκτελουν, 
περιμενει τις εκλογες για να τους κλασει μια μαντρα;)


 "Κραυγαζει ο σκλαβος
νομιζει πως ξερει τι επιθυμει
κραυγαζει ο σκλαβος
νομιζει πως εχει κατι να πει
Κραυγαζει ο σκλαβος
ακουει μα δε θελει να αφουγκραστει
Κραυγαζει ο σκλαβος
συντριφτηκε απ'την υποταγη"


(Eλευθερια προ της Ισοτητας=ελευθερια για τα υπερκερδη τους
                                                 και ισοτητα στη φτωχια μας)


http://erodotos.wordpress.com/2011/08/21/krisi-kapitalismos-2011/

Το «σύμπλεγμα της Μέδουσας» στην ελληνική κοινωνία

 

Φανταστείτε ένα κοπάδι αντιλόπες που βόσκουν στη σαβάνα. Το χορταράκι είναι τρυφερό, πριν λίγες μέρες σταμάτησε η βροχή. Οι αντιλόπες μασουλάνε, μηρυκάζουν και κουτσομπολεύουν.
Τότε ξαφνικά ο άνεμος αλλάζει και στα ρουθούνια τους φτάνει μυρωδιά από… Κίνδυνος!
Μέχρι να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει ένα τσιτάχ πετάγεται από τα ψηλά χόρτα και τους επιτίθεται. Το τσιτάχ πιάνει τα 100 χιλιόμετρα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Όλες αρχίζουν να τρέχουν, αλλά μία, που παράφαγε, αργεί ένα δευτερόλεπτο. Το τσιτάχ τη καταδιώκει, τη φτάνει, πηδάει πάνω της και… Η αντιλόπη πέφτει. Δεν είναι νεκρή, αλλά δεν νιώθει τίποτα πια, έχει «παγώσει».

Έχετε προσέξει αυτά τα πρόσωπα;

Δεν την κατανοήσαμε την Ιστορία. Δεν εννοώ τις μάχες και τις ιστορικές συνθήκες. Εννοώ τα πρόσωπα των ανθρώπων από διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Πρόσωπα αιχμαλώτων, προσφύγων, πρόσωπα πεινασμένων παιδιών, τρομοκρατημένων ανδρών, ταλαιπωρημένων γυναικών, πρόσωπα νέων, πρόσωπα γέρων. Τα έχετε προσέξει αυτά τα πρόσωπα; Έχετε δει τα βλέμματά τους; Αν όχι, κακώς. Τώρα θα ξέρατε τα πάντα. «Ελπίδα» πηγή: πιτσιρίκος

ΜΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

Η κυβέρνηση κάθε φορά που κάποιος κλάδος γίνεται στόχος της πολιτικής της και απεργεί, γίνεται το μαύρο πρόβατο. Οι εργαζόμενοι στα μέσα μεταφοράς αποκαλέστηκαν συντεχνία. Το ίδιο λίγο αργότερα οι ναυτεργάτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων μένουν απλήρωτοι για μήνες.

Συντεχνία ήταν και οι αγρότες για την κυβέρνηση, αφού θα “παρέλυαν την χώρα”. Συντεχνία αποκάλεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τους φαρμακοποιούς, επειδή δεν ήθελαν να βάζουν λεφτά από τις τσέπες τους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, που έγιναν ο πρώτος και εύκολος στόχος λόγω δεδομένων παθογενειών του συστήματος δημόσιας διοίκησης, μαντέψτε…πήραν την ταμπέλα της συντεχνίας.

Όμως δεν σταμάτησε εκεί η ακροδεξιά κυβέρνηση. Συντεχνία αποκαλέστηκαν οι οδηγοί των φορτηγών και φυσικά σήμερα οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Σαν πολλές…συντεχνίες δεν μαζεύτηκαν;  Αν κάθε εργασιακή ομάδα ή κάθε κοινωνική τάξη, ή οι κάτοικοι μιας περιοχής όπως π.χ της Ιερισσού αντιστέκεται επειδή κινδυνεύει το βιοποριστικό της επίπεδο ή διακυβεύεται η ποιότητα ζωής ή ή ίδια η ζωή της, αντιμετωπίζεται ως “συντεχνία”, τότε θα πρέπει να μας πει ο πρωθυπουργός ποιος τις φτάνει σ’ αυτό το σημείο. Γιατί το 2011, έλεγε ο Σαμαράς ότι η επιστράτευση είναι χουντική μέθοδος.

Επίσης, συχνά, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον κοινωνικό αυτοματισμό, έχοντας εξελίξει το τέχνασμά του. λέγοντας ότι η Χ συντεχνία “είναι εναντίον της κοινωνίας” (sic). Αν η κάθε “συντεχνία” κατά την κυβέρνηση είναι εναντίον της κοινωνίας, άρα όχι μέρος της, ποιοι τέλος πάντων απαρτίζουν την κοινωνία;

Οι απόφοιτοι του Harvard και των ιδιωτικών κολεγίων; Οι μεγαλοδημοσιογράφοι που σκούζουν στα κανάλια για τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων, που φυτεύουν διόδια όπου θέλουν; Οι τραπεζίτες πρώην και νυν που παίρνουν θέσεις εξουσίας; Τα golden boys των “αγορών”; Οι ξένοι επενδυτές που θα έρθουν να σώσουν την χώρα; Ας κάνει αυτή την διευκρίνιση, ας θέσει τους διαχωρισμούς, για να μάθουμε τελικά αν χρειάζεται να γίνουμε…αντικοινωνικοί.

πηγή: Strange Journal

Γιατί είμαι Ανθέλληνας

του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου




 
Έχοντας υποστεί πειρατεία από κάθε είδους υστερόβουλους δημαγωγούς και επικίνδυνους ηλίθιους,
η έννοια του Έλληνα, όλο και περισσότερο, αποτελεί χαρακτηρισμό που σημαίνει εξοικείωση και
συνέργεια με την αθλιότητα που επικρατεί στην Ελλάδα. Την αρνούμαι, και δηλώνω Ανθέλληνας...
 
1. Επειδή η Ελλάδα έχει ταυτίσει την μοίρα της, φανατικά, με ό,τι σκοτεινότερο έχει να προσφέρει ο
21ος αιώνας. Εδώ βρίσκεται το πειραματικό εργαστήριο όπου δοκιμάζεται το υβριδιακό
ολοκληρωτικό καθεστώς που μπορεί να συνοψίσει κανείς ως Αναρχοκαπιταλισμός. Πρόκειται για
ιδιόμορφη πολιτική εκτροπή, που διασκευάζει τον Ναζισμό υποκαθιστώντας την ελεύθερη αγορά ως
υπέρτατο ιδανικό στην θέση της φυλετικής υπεροχής
 
2. Επειδή το κράτος βρίσκεται υπό τον έλεγχο μιας ελάχιστης και εξαιρετικά αιμοβόρικης ελίτ που
υπηρετεί, ξεδιάντροπα, μόνο τα ιδιωτικά της συμφέροντα.
 
3. Επειδή το κοινωνικο-πολιτικό έγκλημα που συντελείται στην Ελλάδα παραμένει ατιμώρητο αφού
θύμα του είναι ένας λαός του οποίου ο πνευματικός ορίζοντας αρχίζει με την ανάγκη και τελειώνει
με την δοξασία. Η σχέση της Ελληνικής άρχουσας τάξης με τους ψηφοφόρους και υποστηρικτές της
θυμίζει μια νοσηρή περίπτωση κακοποίησης ή εκμετάλλευσης ενός καθυστερημένου παιδιού από
κάποιον αήθη προστάτη.

Δυο κόσμοι, ξάγρυπνοι κι ένας που κοιμάται

 

Αρθρογράφος: Νίνα Γεωργιάδου

Δυο κόσμοι, ξάγρυπνοι κι ένας που κοιμάται

Η νύχτα που πέρασε ήταν η νύχτα της μεγάλης αγρύπνιας και της συνηθισμένης ύπνωσης.

Ο ένας κόσμος, αυτός που έχει το ρόλο του εκτελεστή.

Αποτελείται από ασπόνδυλα που έχουν τον τίτλο του πολιτικού, σε μια εποχή που οι πολιτικοί έχουν, ως είδος, εκλείψει κι έχουν αντικατασταθεί από φερέφωνα, καλοπληρωμένους υπαλλήλους, τροϊκανά τσουτσέκια και μια πλειάδα ανερμάτιστων, ετερόφωτων δορυφόρων.

Δεν τους ενδιαφέρει ούτε η πολιτική τους συνέχεια, ούτε η ιστορική τους υστεροφημία.  

Εν γνώσει τους είναι αναλώσιμοι. «Πολιτικοί» της μιας χρήσης. Με το αζημίωτο.

Έχουν εκλείψει ακόμα και οι συντηρητικοί ευπατρίδες, σε μια απάτριδη λησταρχία του ανθρώπινου μόχθου.

Ξαναβρισκόμαστε στην πριν τη συνθήκη της Βεστφαλίας εποχή. Απόλυτη κυριαρχία των Αψβούργων. Καλβινιστές και Λουθηρανιστές στην πυρά.

Την πολιτική στον πλανήτη, την ασκούν πια δέκα κωλόπαιδα του τραπεζικού αφρού, που ακούνε στο όνομα, golden boys.

Η πολιτική απάθεια ως σύμπτωμα

Η πολιτική απάθεια είναι ένα φαινόμενο που απασχόλησε και απασχολεί πολλούς διανοούμενους και κοινωνικούς επιστήμονες. Αποτελεί παθολογικό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που χάνει την δημιουργικότητα της και σκάβει βαθειά τα θεμέλια του μαρασμού της. Αν προσπαθούσαμε να δώσουμε ένα ορισμό της πολιτική απάθειας, θα λέγαμε ότι είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία οι άνθρωποι ως σύνολο παύουν να λειτουργούν ως ενεργά πολιτικά υποκείμενα, παύουν να θεωρούν εαυτούς ικανούς να αναλάβουν την ευθύνη της λήψης αποφάσεων που καθορίζουν την ζωή τους, τέλος, παύουν να γίνονται δημιουργοί νέων αξιών, εκφραστές μιας διαφορετικής κοινωνικής θέσμισης ή οραματιστές μιας ουτοπίας του «μη-είναι-ακόμη», αγνοώντας κάθε έννοια αυτονομίας. Αντίθετα ακολουθούν μια στάση η οποία είναι παθητική, εσωστρεφής, ατομικιστική ή όπως λέει και ο Κ. Καστοριάδης προτιμούν την «ησυχία από την ελευθερία».

Νομοθετώντας τη φρίκη

Νομοθετώντας τη φρίκη Αν ο μισθός είναι δείκτης δημοκρατίας, από την Κυριακή το βράδυ τα κόμματα του μνημονιακού «συνταγματικού» τόξου απέχουν από τους νεοναζί κατά 4 ευρώ και 60 λεπτά   Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου Πέρσι το Γενάρη, απαντώντας σε ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, ο αλήστου μνήμης Λουκάς Παπαδήμος προειδοποιούσε ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να μην εξετάσει το ρόλο του μισθολογικού κόστους». Θυμάστε το ακαταμάχητο σκεπτικό: «Οι άνεργοι δεν έχουν κατώτατο μισθό, ούτε 13ο και 14ο μισθό, και πρέπει να νοιαστούμε και γι΄αυτό». Εξάλλου, όπως το έθετε ο ίδιος, «είναι προτιμότερο να υπάρχουν ανοιχτές επιχειρήσεις με λίγο χαμηλότερες αποδοχές, αντί κλειστές επιχειρήσεις και περισσότεροι άνεργοι». Σε κάθε περίπτωση, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας: από την επανεξέταση των στρεβλώσεων (sic) θα εξαιρούνταν οι χαμηλόμισθοι, σε μια εποχή που ο ελάχιστος μισθός, τουλάχιστον στα χαρτιά, βρισκόταν στα 876,62 (βλ. εδώ). Δεκαπέντε μήνες μετά ο κ. Παπαδήμος είναι παρελθόν. Είναι απών, όμως δεν έφυγε ποτέ. Ενώ λοιπόν οι περιττοί μισθοί καταργήθηκαν, ενώ ο ελάχιστος ελαχιστοποιήθηκε περαιτέρω, κι ενώ η ανεργία αντί να πέσει εκτινάχτηκε, η διαδικασία ψήφισης του πολυνομοσχεδίου έδειξε για μια ακόμα φορά με πόση ευχέρεια μπορεί η φρίκη να επιβάλλεται ως ευαισθησία. Με μια αιφνιδιαστική τροπολογία, κερασάκι στην τούρτα της διαδικασίας-εξπρές με την οποία ο «ναός της Δημοκρατίας» ξαναέγινε υποχείριο της πλειοψηφίας, ο κατώτατος μισθός καταργήθηκε. 170 βουλευτές υπερψήφισαν, ως μέσο αντιμετώπισης της ανεργίας, την λειτουργία προγραμμάτων στην Τοπική Αυτοδικοίκηση με μισθούς 490 ευρώ, φροντίζοντας μάλιστα οι μηνιαίες απολαβές για εργαζόμενους κάτω των 25 ετών να μην ξεπερνούν τα 427 ευρώ. Μικρή λεπτομέρεια: Στους κοινωνικά ευαίσθητους εκατόν εβδομήντα, καταμετρήθηκαν υπερηφάνως και αυτοί της Δημοκρατικής Αριστεράς. Κι ας ήταν οι ίδιοι που, μόλις πριν από λίγους μήνες, είχαν αρνηθεί να ψηφίσουν τα εργασιακά του τρίτου Μνημονίου...

Οι νόμοι του ελληνικού κράτους δεν είναι η πολιτική θέληση του ελληνικού λαού.

Εγινε μια δημοσκόπηση για λογαριασμό ενός ραδιοσταθμού. (Την πληροφορήθηκα από το ιστολόγιο του Πέτρου Χασάπη). Τα ευρήματα της δημοσκόπησης αυτής είναι από τα πιο …ενδιαφέροντα που έχουν εμφανιστεί τελευταία σε δημοσκόπηση.
Συνοπτικά λοιπόν, και κατά την δημοσκόπηση πάντα, η ελληνική κοινωνία έχει την εξής γνώμη:

• 76% – η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση.
• 90% – ο μέσος έλληνας νιώθει αβεβαιότητα για το προσωπικό του μέλλον.
• 86% – η οικονομική του κατάσταση έχει χειροτερέψει.
• 60% – κανένας για καταλληλότερος πρωθυπουργός.
• 59% – κανένα κόμμα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την διαφθορά.
• 58% – κανένα κόμμα δεν ανταποκρίνεται στις ελπίδες/προσδοκίες του μέσου έλληνα.
• 54% – κανένα κόμμα δεν έχει καλύτερες προτάσεις για τον τόπο από τα άλλα κόμματα.
• 86% – ο κατώτατος μισθός πρέπει να επανέλθει στο επίπεδο που είχε πριν τα μνημόνια.
• 86% – φορολογική αλλαγή και φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.
• 84% – διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους.
• 77% – κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων.
• 70% – ο δημόσιος και ο φυσικός πλούτος να μην περάσουν σε ιδιωτικά χέρια.
• 51% – οι τράπεζες να περάσουν σε δημόσιο-κρατικό έλεγχο ώστε να γίνει οικονομική ανάπτυξη.
• 47% – δηλώνουν κομματική προτίμηση.
• 37% – δηλώνουν πως θα απέχουν στις εκλογές.
• 10% – δηλώνουν αναποφάσιστοι.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Ενα και μοναδικό είναι το πρόβλημά μας: Εμείς, ο λαός, (οι “μάζες”), δεν έχουμε καμμία πολιτική εξουσία.
Και έτσι, ΔΕΝ μπορούμε όλα τα παραπάνω να τα κάνουμε νόμο. Νόμους.
Αυτό είναι, ίσως, και το μοναδικό πρόβλημα που έχουμε. Ολα τα άλλα μας προβλήματα είναι αποτελέσματα αυτού του βασικού μας προβλήματος.