ΕΟΖ, μια ιστορία με (πολλούς) δράκους

Φωτο από 'δώ: ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Ήρθε η ανάπτυξη; (για δείτε απ’ τη γωνία)

Με πρόσχημα τον επαναπατρισμό των επιχειρήσεων που μετακόμισαν στους βόρειους γείτονές μας (Σκόπια, Βουλγαρία, Ρουμανία και αλλού) η κυβέρνηση, ακολουθώντας το σχεδιασμό των προγενέστερων κυβερνήσεων (βλέπε Παπανδρέου, Σαμαρά και άλλων), εφαρμόζει τις επιταγές των δανειστών και στο πεδίο των ΕΟΖ (Ειδικών Οικονομικών Ζωνών).

Αρχίζει, παρά τις φημολογούμενες εξαγγελίες για περιοχές της ανατολικής Θράκης¹, με την δημιουργία της πρώτης ΕΟΖ, στη ΒΙΠΕ (Βιομηχανική Περιοχή) Σταυροχωρίου Κιλκίς, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. Φ/Α5/16/398211/555/7-3-2016 Απόφ. Υφυπουργού Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού (ΦΕΚ 762 τ.Β/22-3-2016).

Και ναι, το όνειρο γενεών γίνεται επιτέλους πραγματικότητα, είμαστε πια ΕΠ (Επιχειρηματικό Πάρκο τύπου Α΄) με τόνο παρακαλώ.

Επιστροφή στη βάση

του Ραούλ Βανεγκέμ

Τι χρειαζόμαστε περισσότερο; Ευαίσθητη νόηση του κόσμου και ατομική δημιουργικότητα. Πρέπει ο καλλιτέχνης που υπνώττει μέσα στον καθένα να αφυπνιστεί, προκειμένου να ανακαλύψει ότι αυτό που νοηματοδοτεί το έργο του πέρα και έξω από το ίδιο –με την πολυμορφία που εκφράζεται, στη ζωγραφική, τη μουσική, τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, την ανθοκομική διακόσμηση, τη μαγειρική προετοιμασία, την ένδυση, την κηπουρική...– είναι η τέχνη της ζωής της οποίας αποτελεί το προσχέδιο. Η δημιουργία δεν πρέπει να είναι στην υπηρεσία του μηδενός, ούτε της αγοράς ούτε των ιδεών ούτε ενός κοινωνικού προγράμματος. Αρκεί να υπάρχει και να συνειδητοποιεί τη μυστική δύναμή της. Είναι η πραγματική ποίηση της ύπαρξης. Σήμερα που καταρρέει αυτός ο παλιός κόσμος που πάντοτε μας λεηλατούσε, αυτή η ποίηση αναδύεται για να μας σώσει από το ναυάγιο, οδηγώντας μας στα εύφορα εδάφη του ζωντανού. Εκεί όπου δεν επιβιώναμε παρά σαν θηρία, θα μάθουμε να ζούμε ως ανθρώπινα όντα.

Η αποτυχία των ιδεολογιών δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αποκαλύψει την αποτυχία της σκέψης που είναι διαχωρισμένη από το ζωντανό. Στην πνευματική κατανόηση μιας πραγματικότητας που αναθεωρείται και αναιρείται από την οικονομία, θέλουμε να αντιπαραθέσουμε την ευαίσθητη νόηση μιας ζωής που δεν αφήνεται να υποβιβαστεί στην επιβίωση...

Αποδομώντας την ιδέα της προόδου

του Γιάννη Μπίλλα

Παιδί του Διαφωτισμού η Πρόοδος υιοθετείται και εμπεδώνεται τον 19^ο αιώνα και ενσωματώνεται στο φαντασιακό των σημερινών ανθρώπων. Η Hannah Arendt περιγράφει στο βιβλίο της «Περί βίας» ότι η ιδέα της προόδου ήταν άγνωστη το 16^ο,17^ο και 18^ο αιώνα.

Στις προθέσεις μου είναι η αποδόμηση της αντίληψης που έχει δημιουργηθεί στην κοινωνία μας για την πρόοδο. Υπάρχει μια κυρίαρχη αντίληψη για την πρόοδο η οποία ορίζεται ουσιαστικά με μια ευθεία, ένα ευθύγραμμο σχήμα το οποίο οδηγεί στη διαρκή εξέλιξη των κοινωνιών, στην διαρκή ανάπτυξη της παραγωγής και της κατανάλωσης συνδεδεμένο με την ιδέα της ευτυχίας.

Αυτή η αντίληψη για την πρόοδο έχει σχεδόν εποικίσει το φαντασιακό των ανθρώπων των σημερινών κοινωνιών και υπέχει θέση θρησκείας για τους περισσότερους. Χωρίς την κριτική στην ιδέα της προόδου, κατά την γνώμη μου, δεν μπορούμε να οδηγηθούμε σε άλλα νοήματα ζωής και σε άλλους τρόπους θέσμισης των κοινωνιών.

Πρόοδος-συντήρηση

Επηρεασμένος απ’ αυτή την οπτική δυσκολευόμουν να τοποθετήσω τον εαυτό μου στο σχήμα πρόοδος και συντήρησης μιας και καλλιεργώ την γη περίπου όπως οι πρόγονοι μου, άρα τι είμαι προοδευτικός ή συντηρητικός; Αν αναφερθώ στη γιαγιά ενός φίλου μου η οποία του ζήτησε πριν πεθάνει να πάει στα κτήματα που την θρέψαν για να τα «αποχαιρετίσει» όπως του είπε, που θα εντάξουμε αυτή την στάση των παλιότερων αγροτών απέναντι στη φύση, στην πρόοδο ή στη συντήρηση; Υπέχει θέση νοήματος στη ζωή της γιαγιάς αυτή «η αφελής αλλά στέρεα γνώση» των παλιών ανθρώπων της υπαίθρου ότι οι άνθρωποι εξαρτώνται άμεσα από το φυσικό περιβάλλον. Αν λοιπόν ορίσουμε το παράδειγμα της γιαγιάς ως δείγμα μιας κοινωνίας που απηχεί το χθες θα πρέπει να ορίσουμε και τον σημερινό τρόπο παραγωγής των αγροτών οι οποίοι είναι εντελώς αλλοτριωμένοι σε σχέση με αυτό που παράγουν, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που έχει στο περιβάλλον και στις επόμενες γενιές. Σύμφωνα λοιπόν με την ευθύγραμμη αντίληψη για την πρόοδο θα πρέπει να ορίσουμε τη θέση της γιαγιάς ως σημείο συντήρησης και τον τρόπο καλλιέργειας της γης των σημερινών αγροτών ως σημείο προόδου.

βίντεο παρουσίασης του Μικρόπολις

μικρόπολις

Μπαξές στα Ιωάννινα, αυτοπαρουσίαση

 Το οπωροπαντοπωλείο Μπαξές, αποτελεί μια συλλογική προσπάθεια τριών ατόμων που ζουν στα Ιωάννινα, με βασικό στόχο την δημιουργία ενός χώρου διανομής τροφίμων που θα προωθήσει τα τοπικά προϊόντα και την έμπρακτη αλληλεγγύη στην τοπική κοινωνία. Βασικά προτάγματα του Μπαξέ είναι η αλληλοβοήθεια, η κοινωνική αλληλεγγύη και η μη ιεραρχία στις ανθρώπινες σχέσεις που αναπτύσσονται σε μια συλλογική προσπάθεια όπως αυτή. Σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, που συνταράσσεται από την οικονομικοπολιτική κρίση, φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε μια νησίδα εφαρμογής της αλληλέγγυας οικονομίας, με ξεκάθαρο στόχο τη διάχυση των ιδεών και των πρακτικών της στο κοινωνικό σύνολο. Το σκεπτικό μας έχει ως εξής:

νέα από τη ΒΙΟ.ΜΕ

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

Την Τετάρτη 4/9 θα πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεολογική σχολή Θεσσαλονίκης στις 17.00, λόγω της εκδήλωσης που θα διεξαχθεί στις 20.00 στον ίδιο χώρο, με ομιλητές και εργάτες από τη ΒΙΟ.ΜΕ.

 

                                                                     --------------------

Εκδήλωση στο φεστιβάλ άμεσης δημοκρατίας (Θεσσαλονίκη)

Ο αγώνας για την υπεράσπιση και την αυτοθέσμιση των κοινών
Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013 στις 20:00
Ομιλητές απο: τo αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της Βιο.Με., την κατειλημμένη ΕΡΤ, την Κίνηση 136 για το νερό, το Ανοιχτό Δίκτυο άμεσης διάθεσης προϊόντων

 

                                                                     ------------------------

 

Πανελλαδική συνάντηση την Κυριακή 8 Σεπτέμβρη στο εργοστάσιο της Βιο.Με.

ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ

Καλεί όλα τα σωματεία βάσης , τις επιτροπές για ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα ,

 κάθε ανεξάρτητο εργαζόμενο που καταλαβαίνει την αναγκαιότητα για κάτι διαφορετικό  ,

και ότι κινηματικό υπάρχει και παλεύει σήμερα .

Σε μια οργανωμένη μάζωξη στον χώρο του εργοστασίου της ΒΙΟ. ΜΕ. Για να ανταλλάξουμε

 τις απόψεις μας και να οργανώσουμε τους αγώνες μας από εδώ  και πέρα.

Την Κυριακή 08/09/2013 και ώρα 11:00 στην ΒΙΟ.ΜΕ. Λαέρτου 21,23,25 περιοχή ΙΚΕΑ

λεωφορεία Νο 2,3,8 στάση Σ.Α.Σ.Θ

 

                                                                  ----------------------------

 

Ανακοίνωση για τη διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ

Το σωματείο εργατοϋπαλλήλων της βιομηχανικής μεταλλευτικής, στην συνέλευση του αποφάσισε την συμμετοχή σε  ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία στην Δ.Ε.Θ.

Και καλεί τα σωματεία βάσης και κάθε εργαζόμενο, άνεργο , σπουδαστή, (που δεν βρίσκει έκφραση από την συνδικαλιστικό-πολιτική γραφειοκρατία) στην καμάρα την 07/09/2013 στης 17:30 για ενώσουμε τις φωνές μας και να τους φωνάξουμε πως, φτάνει πια!!! 

Έχουμε δύναμη και πρέπει να την δείξουμε, έχουμε αξιοπρέπεια και πρέπει να πάρουμε στα δικά μας χέρια τα πάντα, χωρίς να υποχωρούμε , έχουμε ζωές και πρέπει να ζήσουμε!!

ΣΩΜΑΤΕΊΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΟ.ΜΕ.

 

 

πηγή: Σωματείο εργατοϋπαλλήλων Βιο.Με.

 

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

Μια ταινία του Γιάννη Γιουλούντα

(Αύγουστος 2013 Διάρκεια 89′)

Μουσική: Τα Λιμάνια Ξένα, Cyril Gontier, Serge Utge-Royo, Jean-Francois Brient, Χασμωδία, Raoul Vaneigem, Madame Nesia, Martyn Jacques, Μεθυσμένα Ξωτικά, Horror Vacui, Alpha Bang

Διαθέσιμο σε ελεύθερη κυκλοφορία. Μπορείτε να αντιγράψετε την ταινία και οργανώσετε δωρεαν δημόσιες και ιδιωτικές προβολές (Creative Commons).

Να μην ζήσουμε σαν δούλοι :

“Το “Να μην ζήσουμε σαν δούλοι” είναι ένα σύνθημα που συνοψίζει πολλά. Μέσω αυτού, ο Γιάννης Γιουλούντας έχει κάνει ένα τραγούδι και μια ταινία ώστε η μαρτυρία της αντίστασης και των εναλλακτικών λύσεων που αναπτύσσονται στην Ελλάδα να ταξιδέψει στη Γαλλία και παραπέρα. Πλούσια σε μουσική και συναίσθημα, αυτή η ταινία παρέχει επίσης μια ανάλυση του συνθήματος Να μην ζήσουμε σαν δούλοι αλλά και ενός προβληματισμού που οδηγεί στη δράση και στη διεθνή σύγκλιση των αγώνων. Μια ταινία που κυκλοφορεί ελεύθερα (creative commons). Μία ανάσα φρέσκου αέρα, ενέργειαςκαι αισιοδοξίας.”

Γιάννης Γιουλούντας : 

Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος ελληνικής καταγωγής, ο Γιάννης Γιουλούντας μελετά την τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης και συμμετέχει σε διάφορα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης : Siné-Mensuel, Le Monde Libertaire, La vie est à nous, Politis, Radio Libertaire… Έγραψε διάφορα κείμενα και άρθρα σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου του “Η Ελλάδα, λίκνο ενός άλλου κόσμου », με τον Ραούλ Βανεγκέμ. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το “Πίσω από τις λέξεις” (Εκδόσεις Εξάρχεια). Το “Να μην ζήσουμε σαν δούλοι” είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του.

http://nevivonspluscommedesesclaves.net/spip.php?rubrique12

https://www.facebook.com/NeVivonsPlusCommeDesEsclaves

Τα Λιμάνια Ξένα
ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

(στίχοι : Λίζα και Γιάννης Γιουλούντας / μουσική : Τα Λιμάνια Ξένα)
Αδερφέ μου, τα δάκρυα σου μην σκορπάς
Και τα όνειρα σου μην παρατάς.
Τις εντολές τους, μην ακολουθείς.
Δούλος ξανά ποτέ μην βρεθείς.

Να μην ζήσουμε σαν δούλοι !
Να μην ζήσουμε σκυφτοί !

Φως μέσα μας καίει.
Ελπίδα στις φλέβες μας ρέει.
Και mας γέννα μια καινούρια ζωή.
Και mας γέννα μια καινούρια αρχή.


Να μην ζήσουμε σαν δούλοι !
Να μην ζήσουμε σκυφτοί !

000:000

                                                   Na mi zisoume san douli

Διαθέσιμο σε ελεύθερη κυκλοφορία (MP3)
http://rebetiko.wix.com/ta-limania-xena
http://youlountas.net

πηγή: //ΠαραλληλοΓράφος//

Να γίνουμε μη κυβερνήσιμοι, μη διαχειρίσιμοι!

του Κώστα Χαριτάκη

Όταν πριν μερικά χρόνια βλέπαμε το The Take (Η Κατάληψη), το ντοκιμαντέρ για τα κατειλημμένα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια της Αργεντινής, αναρωτιόμασταν αν θα είχαμε ποτέ την τύχη να ζήσουμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα ανάλογες στιγμές. Από τότε η ιδέα αυτή (ότι μπορούμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, ακόμη και μέσα στον σκληρό πυρήνα της οικονομίας, στην ίδια την παραγωγή) ταξίδεψε σε πλατείες και λαϊκές συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα, και συναντήθηκε με τις αγωνιώδεις αναζητήσεις που πήγαζαν από τις ήττες και τα αδιέξοδα που αντιμετώπιζε το εργατικό κίνημα απέναντι στην επέλαση, με ρυθμούς “δόγματος σοκ” (όπως το περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο γνωστό βιβλίο της) μιας πρωτοφανούς κοινωνικής λεηλασίας.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα δεν έχει παράδοση τέτοιων προσπαθειών σε μεγάλη έκταση. Παρέμενε και παραμένει σε μεγάλο βαθμό εγκλωβισμένο στη λογική και την πρακτική της γενικής πολιτικής διαμαρτυρίας, της διεκδίκησης συγκεκριμένων αιτημάτων, και της διαπραγμάτευσης με το κράτος και τα αφεντικά. Επίσης, ο ασφυκτικός έλεγχός του, ιστορικά, από τις κρατικές και κομματικές γραφειοκρατίες το καθιστούσαν εχθρικό απέναντι σε εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης τα οποία απαιτούν ανεξαρτησία από κράτος και κεφάλαιο, και αυτονομία από γραφειοκρατικές καθοδηγητικές δομές.

Αντίο ανάπτυξη

Η παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία και πριν, αλλά και στην παρούσα κρίση της, ξέρει να βάζει μόνο 3 ταυτόσημους στόχους: μεγέθυνση! επέκταση! ανάπτυξη!
Οι δε πολιτικοί της εκφραστές αναμασάνε συνέχεια τα ίδια λόγια: αν θέλουμε κοινωνική ευημερία θα την πετύχουμε μόνο μέσω της οικονομικής ανάπτυξης!  Από την Αριστερά μέχρι τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Νέο-φιλελεύθερους υπάρχει ταύτιση: όλοι αναγνωρίζουν ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη για ανάπτυξη, από την Ελλάδα και την Ευρώπη, μέχρι και τη πιο απομακρυσμένη περιοχή. Όση περισσότερη ανάπτυξη τόσο το καλύτερο. Καπιταλισμός χωρίς ανάπτυξη; Κάτι αδιανόητο!

ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ…

Στις μέρες του Μνημονίου, ο λαϊκισμός (ο πραγματικός, όχι αυτός που επικαλείται ο Βενιζέλος) φοράει το ένδυμα του “υπεύθυνου συζητητή” και η πραγματικά επαναστατική νοοτροπία ονομάζεται ελιτισμός. Όπως έχουμε ξαναπεί, οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να κινούνται μέσα στα όρια αυτού του μοντέλου (καπιταλισμός) και το εμπιστεύονται αν και ξέρουν τ’ αρνητικά του.

Τους είναι αδιανόητο να σκεφτούν ως εχθρό το κράτος, το χρήμα και τα προϊόντα τους, δηλαδή τον ρατσισμό, τον φασισμό, τις εξουσιαστικές σχέσεις και την εικονική πραγματικότητα της “κανονικής ζωής”. Οπότε δεν τρέφω αυταπάτες ότι η πλειοψηφία θέλει κάτι διαφορετικό.

Αντιθέτως οι πολλοί ζητούν ηγέτες. Οι δήθεν πρωτοπόροι πάλι, ψάχνουν για πρόβατα, ώστε να γίνουν οι νέοι καθοδηγητές. Άρα δεν έχουμε να κάνουμε με την αμφισβήτηση των δομών αυτού του συστήματος, αλλά με μια αναδιανομή των ρόλων. Είτε λέγεται ΣΥΡΙΖΑ (θα σώσει τον λαό ο οποίος θα είναι πάλι θεατής), είτε η μιλιταριστική, ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής (που και καλά θα υπερασπιστεί το έθνος). Σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζω, ούτε είμαι υπέρ της θεωρίας των δύο άκρων. Επισημαίνεται μόνο, η πίστη στο ίδιο σύστημα, αλλά από διαφορετικό δρόμο για τον καθένα. Ακόμη και το ΚΚΕ, όσο και να θέλει, είναι ένα αστικό κόμμα. Η πρόσφατη αλλαγή στην ηγεσία του, μαρτυρά ότι θέλει να παραμείνει ίδιο κι απαράλλαχτο, μαντρώνοντας το εργατικό-φοιτητικό κίνημα στα δικά του καλούπια.

Ριζώνοντας την κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία στην κοινωνία

Το εγχώριο ανταγωνιστικό κίνημα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Οι οργανωτικές του δομές δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της ιστορικής συγκυρίας. Υπάρχουν όμως πλέον οι δυνατότητες για ένα ποιοτικό άλμα, που θα αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης και θα οδηγήσει σε ευρύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Αυτό που λείπει σε αγωνιστές και ευρύτερα κομμάτια του κινήματος είναι η συνείδηση των ευθυνών, που συνεπάγεται η ιστορική στιγμή. Γιατί αυτό που απαιτεί η ιστορική στιγμή είναι τα κινήματά μας να δώσουν στο τώρα συγκεκριμένες διεξόδους στα κοινωνικά αδιέξοδα, δείχνοντας σαν ανεμοδείχτες μέσα στην καταιγίδα την κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης, μπολιάζοντας τις καρδιές των ανθρώπων με την ελπίδα και την προοπτική για το άμεσα εφικτό ενός καλύτερου, πιο δίκαιου και ελεύθερου, κόσμου.

Μονοπάτια Ουτοπίας ΙΙ

 ...και αν ηττηθούμε δεν θάναι από τον εχθρό 

αλλά από τον πόθο μας για κάτι πολύ μακρυνό.

μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος, Κάτω στης μαργαρίτας τ' αλωνάκι

ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, τραγούδι Μαρία Δημητριάδη.

Ήταν όραμα, πρόταγμα φιλόδοξο. Τόσο που και μόνο η αχνή περιγραφή του προκαλούσε δέος για το ακατόρθωτο, ίσως και την εξ' αρχής παραίτηση. Και μετά, συζητήσεις μηνών που κατέληξαν σε ναυάγιο. Ο εχθρός πάντα μέσα μας: τα ανέξοδα λόγια, οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις,  ο φόβος για το ακατόρθωτο.

Ιστορώ για μια ιδέα που ξεφύτρωσε σε μια ομάδα κοινωνικής δράσης της γειτονιάς μου: να ιδρυθεί ένα κοινωνικό ιατρείο παράλληλα με ένα φαρμακείο. Ανακούφιση σε καιρούς δύσκολους, κράτημα για απελπισμένους και ξεχασμένους από την πολιτεία γείτονες. Μα κυρίως αναπαυτήριο για μάς. Γιατί τριών χρόνων περιπλάνηση σε χρόνους και τόπους δύσβατους από την βαρβαρότητα που τους υπέταξε, θάπρεπε κάποτε να οδηγηθεί σε ένα καταφύγιο, σε μια πραγμάτωση λυτρωτική. Η εικόνα από μια άλλη κοινωνία δεν ήταν ανεκτό από μερικούς να αφεθεί να θολώσει, να προσκυνήσει τα είδωλα της βαρβαρότητας. Η προεικόνιση του Αύριο συνέπαιρνε σώματα και ψυχές. 

Η επαναστατικότητα δεν ενσαρκώνεται με λόγια, η ευτυχία δεν αφήνεται για ένα ακαθόριστο μετά. Η επανάσταση συμβαίνει κάθε στιγμή, αφήνει σε κάθε γωνιά της καθημερινότητάς μας τη γλυκιά της γεύση. Με αυτούς τους ορισμούς πορευόμενοι κάποιοι πήραν στην χούφτα τους τον σπόρο, ζέσταναν με την καρδιά τους το χώμα, τον πότισαν με την ανάσα του κορμιού τους.

Κλειδώνεις, αμπαρώνεις και όμως είναι μέσα

---

Ας συστηθούμε λοιπόν για ακόμη μία φορά. — Είμαστε η συλλογικότητα Βίλα Αμαλίας και είμαστε ακόμη εδώ. — Στη γειτονιά της πλατείας βικτωρίας, όσο μπορείς να μιλήσεις για γειτονιές στο κέντρο των Αθηνών, που αγαπήσαμε και θελήσαμε να κατοικήσουμε και να ζήσουμε. — Το σπίτι μας, που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αχαρνών & Χέυδεν, ήταν η βάση μας για να προχωρήσουμε στην υλοποίηση οραματισμών και ονείρων, να μεταδώσουμε τη διάθεσή μας για μια άλλη ζωή, πιο ανθρώπινη, πιο ουσιαστική. — Αποφασίσαμε να αντιδράσουμε και να αντεπιτεθούμε στη σαπίλα που θέλει να μας βυθίσει το εξουσιαστικό σύστημα σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας.

Καταλήψεις Στέγης Παντού!

Με την ανεργία να αγγίζει το 30 % μέσα στο 2013 σύμφωνα με τις πιο έγκυρες προβλέψεις, με τους πολίτες ν’ αδυνατούν όλο και πιο συχνά να καλύψουν τις βασικότερες ανάγκες (στέγη, διατροφή, ένδυση κλπ. – ενδεικτικά αναφέρουμε την κατακόρυφη αύξηση των εξώσεων σε μισθώσεις κατοικίας αλλά και σε επαγγελματικές), αλλά και τους ιδιοκτήτες ακινήτων να μην μπορούν πια να αποπληρώσουν τους κάθε λογής φόρους που επιβάλλονται επί της ακίνητης περιουσίας, ενώ, την ίδια στιγμή, το 25% των στεγαστικών δανείων βρίσκονται στο κόκκινο, οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας είναι δύο: είτε θα βρεθούμε στα πεζοδρόμια, τις πλατείες και τις στοές των μεγαλουπόλεων μένοντας σε χαρτοσπιτόκουτα, αντιμέτωποι με την πιο μεγάλη ανθρωπιστική κρίση που έχει αντικρίσει η χώρα μετά την κατοχή, συνηθίζοντας στο θέαμα του θανάτου ανθρώπων σε δρόμους ή αίθουσες αναμονής των (διαλυμένων πια) νοσοκομείων και αρκούμενοι στον κυνισμό των πολιτικών που με βαρύγδουπες δηλώσεις λένε «όσοι κοιμούνται στο δρόμο να κάνουν υπομονή να έρθει η άνοιξη», είτε θα ακολουθήσουμε τον άλλο δρόμο, αυτόν της πολυεπίπεδης αντίστασης και του σφετερισμού, στην πράξη, της εξουσίας: μαζικές και συλλογικές καταλήψεις κτιρίων που δεν αξιοποιούνται και μέσα από αυτές, οργάνωση της καθημερινότητας και της ζωής μας σε πρότυπα αυτο-οργάνωσης, αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης.

Η σημασία του συνομοσπονδισμου

Του Murray Bookchin

Ελάχιστα επιχειρήματα έχουν χρησιμοποιηθεί πιο αποτελεσματικά για την αμφισβήτη­ση της άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας από τον ισχυρισμό ότι ζούμε σε μια "πολύπλο­κη κοινωνία". Τα σύγχρονα αστικά κέντρα, μας λένε, είναι πολύ μεγάλα και πολύ συγκε­ντρωμένα για να επιτρέψουν τη λήψη αποφάσεων απευθείας από το λαό. Και η οικονο­μία μας είναι, ενδεχομένως, πολύ "διεθνοποιημένη" για να ξεμπερδέψει τους δαιδάλους της παραγωγής και του εμπορίου.

Στο σημερινό υπερεθνικό, συχνά ιδιαίτερα συγκεντρω­τικό κοινωνικό μας σύστημα είναι προτιμότερο, μας συμβουλεύουν, να αυξήσουμε την αντιπροσώπευση μέσα στον κρατικό μηχανισμό, να βελτιώσουμε την αποδοτικότητα των γραφειοκρατικών θεσμών, από το να προωθήσουμε ουτοπικά "τοπικιστικά" σχήματα λαϊ­κού ελέγχου επί της πολιτικής και οικονομικής ζωής.

Σε τελευταία ανάλυση, καταλήγουν συχνά αυτά τα επιχειρήματα, οι υποστηρικτές του συγκεντρωτισμού είναι στην πραγματικότητα "τοπικιστές", με την έννοια ότι πιστεύουν στην παραχώρηση "περισσότερης εξουσίας στο λαό" — ή, τουλάχιστον, στους αντιπρο­σώπους του. Και βέβαια ένας καλός βουλευτής είναι πάντοτε πρόθυμος να πληροφορηθεί τις επιθυμίες των "ψηφοφόρων" του (για να χρησιμοποιήσουμε ένα ακόμα αυθάδες υπο­κατάστατο του όρου "πολίτης").

Με τα “κοινά” (commons) πέρα από τον ορίζοντα της ανάπτυξης και της εργασίας

Η συζήτηση για τα κοινά βρίσκεται στην καρδιά μιας νέας ριζοσπαστικοποίησης που ξεκίνησε από τους χώρους του ελεύθερου λογισμικού και των περιβαλλοντικών κινημάτων, συναντήθηκε με τις αναζητήσεις των πλατειών και των Occupy ανά τον κόσμο, και σήμερα γονιμοποιεί τους ορίζοντες των σύγχρονων εργατικών και κοινωνικών κινημάτων. Πρόκειται, πολύ απλά, για την επανάκτηση και επανανοηματοδότηση της έννοιας των “κοινών αγαθών”, μια έννοια εξορισμένη από την ξέφρενη πορεία ιδιωτικοποίησης των πάντων του σύγχρονου καπιταλισμού, αλλά και διαστρεβλωμένη από τη μέγγενη διαφόρων εκδοχών κρατικού σχεδιασμού και διεύθυνσης.

Η ΒΙΟ.ΜΕ επαναλειτουργεί στα χέρια των εργατών (Βίντεο)

απο το Alterthess
Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής ανοίγει και οι εργαζόμενοι όντας 19 μήνες απλήρωτοι και ουσιαστικά άνεργοι θα ξαναεργαστούν. Όχι, δεν ήρθε κανένας εμίρης από το Κατάρ στην Θεσσαλονίκη να επενδύσει, ούτε φυσικά η κυβέρνηση αποφάσισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ερήμωσης της βιομηχανικής ζώνης στην πόλη μας.  Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής εγκαταλελειμμένο από την εργοδοσία του από τον Μάιο του 2011 ανοίγει με πρωτοβουλία των εργαζομένων και υπό τον πλήρη έλεγχό τους. Να σημειωθεί ότι η Βιομηχανική Μεταλλευτική (ΒΙΟ.ΜΕ.) θυγατρική της ΦΙΛΚΕΡΑΜ παράγει χημικά προϊόντα –οικοδομικά υλικά για τον κατασκευαστικό κλάδο και σύμφωνα με τους εργαζόμενους αλλά και με στοιχεία οικονομικών περιοδικών μέχρι να εγκαταλειφθεί ήταν μια κερδοφόρα επιχείρηση. Η εργοδοσία οδήγησε σε πτώχευση την μητρική εταιρεία απολύοντας τους εργαζόμενους της ενώ στην θυγατρική εταιρεία Βιομηχανική Μεταλλευτική κήρυξε σταδιακά στάση πληρωμών αφήνοντάς το εργοστάσιο και τους εργαζόμενους στην τύχη τους.

Παίρνουν μπρος οι μηχανές της αυτοδιαχείρισης!

ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, μέλη και μη του Σωματείου Εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, υπογράφουμε και συμφωνούμε τα παρακάτω:

1. Αναλαμβάνουμε τη λειτουργία του εργοστασίου με όρους πλήρους αυτοδιεύθυνσης και εργατικού ελέγχου τόσο των παραγωγικών όσο των διοικητικών δομών του. Βασική και κεντρική αρχή λειτουργίας του εργοστασίου, της διεξαγωγής του αγώνα μας και κεντρικός όρος των μελλοντικών μας σχεδίων είναι η ισοτιμία στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων, η οριζοντιότητα και η άμεση δημοκρατία. Κάθε είδους διάκριση, δυσμενής μεταχείριση, αποκλεισμοί και ετεροκαθορισμοί είναι εκτός του πλαισίου λειτουργίας μας και γίνεται κάθε προσπάθεια για την αποφυγή τέτοιων συμπεριφορών και πρακτικών που θέτουν εμπόδια στο χειραφετητικό μας πρόταγμα.

Εισβολή στην «Λέλας Καραγιάννη» και επανακατάληψη κτιρίου

Σε επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης «Λέλας Καραγιάννη», Πατησίων και Λ.Καραγιάννη, (όπου 25 χρόνια στεγάζονταν τα όνειρα πολλών νέων παιδιών για ζωή, πολιτισμό, δημιουργία) προέβη η αστυνομία πριν από λίγες ώρες.

Το κτίριο, αρχικά, περικυκλώθηκε από αστυνομικές δυνάμεις. Στη συνέχεια άνδρες των ΕΚΑΜ έσπασαν τις αλυσίδες και εισέβαλαν στον χώρο, πραγματοποιώντας, παράλληλα, προσαγωγές αρκετών καταληψιών. Συνολικά 16 άτομα οδηγήθηκαν στην ασφάλεια, πολλοί από τους οποίους είχαν συγκεντρωθεί στην ταράτσα του κτιρίου, φωνάζοντας συνθήματα κατά της αστυνομίας, οι οποίοι έπειτα από λίγο αφέθηκαν ελεύθεροι, ενώ έξω από τη ΓΑΔΑ είχαν συγκεντρωθεί περίπου 200 αλληλέγγυοι για συμπαράσταση.
Η αστυνομία πραγματοποίησε έρευνες στο εσωτερικό του κτιρίου δίχως την έγκριση των πρυτανικών αρχών, καθώς το κτίριο ανήκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά και χωρίς παρουσία εισαγγελέα.
Μετά από ώρες η κατάληψη «Λέλας Καραγιάννη» βρίσκεται ξανά στα χέρια περίπου 100 καταληψιών.

merry baby @merrybaby

Έγινε Ανακατάληψη της ΛΚ37 , όλοι εκεί wp.me/pUFzD-4tW

15 Jan 13

• Reply
• Retweet
• Favorite

risinggalaxy @risinggalaxy

Τα ΜΑΤ αποχωρούν και ο κόσμος ξανά μπαίνει στη Λελας με συνθήματα αυτή τη στιγμή . Το τσιρκο Σαμαρα Δενδια βγάζει τρελό γέλιο

15 Jan 13

• Reply
• Retweet
• Favorite

Ο πόλεμος εναντίον των καταλήψεων αναμένεται να συνεχιστεί, καθώς οι αστυνομικές αρχές έχουν ήδη καταστρώσει σχέδιο για την εκκένωση περίπου 40 κτιρίων. Μετά την επέμβαση στις καταλήψεις της «Βίλλα Αμαλίας» και «Σκαραμαγκά» το υπουργείο Δημόσιας Τάξης φαίνεται ότι σχεδιάζει εκτεταμένης κλίμακας καταστολή εντός των επόμενων ημερών, ενώ τρεις ημέρες πριν, διαδηλώσεις υπέρ των καταλήψεων πραγματοποιήθηκαν σε πολλά σημεία της χώρας, με τους συμμετέχοντες στην Αθήνα να ξεπερνούν τους 10.000 και 2.500 αντίστοιχα στη Θεσσαλονίκη, όπου την 10η Ιανουαρίου, μοτοπορεία πραγματοποίησαν άτομα που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο, εκδηλώνοντας την αλληλεγγύη τους στους συλληφθέντες της «Βίλλα Αμαλίας».

πηγή: Eagainst

και εδώ συνεχής ενημέρωση: Athens.indymedia

ακολουθούν 2 βίντεο από : Βαθύ Κόκκινο
video 1

video 2

  για την κατάληψη

ΑΡΓΗΣΑΤΕ....