ΕΟΖ, μια ιστορία με (πολλούς) δράκους

Φωτο από 'δώ: ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Ήρθε η ανάπτυξη; (για δείτε απ’ τη γωνία)

Με πρόσχημα τον επαναπατρισμό των επιχειρήσεων που μετακόμισαν στους βόρειους γείτονές μας (Σκόπια, Βουλγαρία, Ρουμανία και αλλού) η κυβέρνηση, ακολουθώντας το σχεδιασμό των προγενέστερων κυβερνήσεων (βλέπε Παπανδρέου, Σαμαρά και άλλων), εφαρμόζει τις επιταγές των δανειστών και στο πεδίο των ΕΟΖ (Ειδικών Οικονομικών Ζωνών).

Αρχίζει, παρά τις φημολογούμενες εξαγγελίες για περιοχές της ανατολικής Θράκης¹, με την δημιουργία της πρώτης ΕΟΖ, στη ΒΙΠΕ (Βιομηχανική Περιοχή) Σταυροχωρίου Κιλκίς, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. Φ/Α5/16/398211/555/7-3-2016 Απόφ. Υφυπουργού Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού (ΦΕΚ 762 τ.Β/22-3-2016).

Και ναι, το όνειρο γενεών γίνεται επιτέλους πραγματικότητα, είμαστε πια ΕΠ (Επιχειρηματικό Πάρκο τύπου Α΄) με τόνο παρακαλώ.

Ένας ελεύθερος κόσμος

Ένας ελεύθερος κόσμος
Αυθεντικός τίτλος: It’s a free world
Σκηνοθεσία: Ken Loach
Έτος παραγωγής : 2007
Διάρκεια: 93′
Παίζουν:
Kierston Wareing
Juliet Ellis
Leslaw Zurek

Υπόθεση:

Η Άντζι απολύεται από μια εταιρεία στρατολόγησης φτηνών εργαζομένων από ανατολικές χώρες. Είναι Αγγλίδα, κόρη λιμενεργάτη, και το λέει η καρδιά της. Είναι όμως και χωρισμένη μητέρα ενός 10χρονου παιδιού με χρέη σε κάρτες και δάνεια που τρέχουν. Μαζί με τη συγκάτοικό της, Ρόουζ, αποφασίζουν να γίνουν αφεντικά του εαυτού τους. Στήνουν ένα παράνομο γραφείο ανεύρεσης εργασίας, το οποίο στρατολογεί φτηνούς και βολικούς μετανάστες — εργάτες σε εταιρείες με μεροκάματα πείνας . Σε αντάλλαγμα για αυτές τις “υπηρεσίες” κρατούν ένα μέρος από την αμοιβή των εργατών.
Σε μια διαρκώς πιο ανταγωνιστική κοινωνία-ζούγκλα, όπου η επιβίωση προϋποθέτει έναν αδιάκοπο μοναχικό αγώνα κατά πάντων, η ηρωίδα προσπαθεί να βρει τη θέση της στη βρετανική κοινωνία «κλοτσώντας και σκουντώντας». Αλλά με τι κόστος;

*Η ταινία, λόγω του θέματός της και της πολιτικής της ματιάς, δε βρήκε διανομή στην Αγγλία και βγήκε κατ’ ευθείαν σε dvd!

πηγή: noumero 11

(προσθήκη antinewskilkis: σχετικά με την  ανάρτηση διαβάστε κι αυτό )

Στην απεργία το 90% των καθηγητών Κιλκίς

Δείτε φωτό απ` το μεγάλο συλλαλητήριο του Κιλκίς.

Με συντριπτικό ποσοστό που αγγίζει το 90% συμμετείχαν οι καθηγητές του νομού Κιλκίς στη πρώτη μέρα της 5ήμερης πανελλαδικής απεργίας του κλάδου. Λόγω της σχεδόν καθολικής συμμετοχής τα γυμνάσια και λύκεια του νομού μας δεν λειτούργησαν, ενώ οι καθηγητές πραγματοποίησαν πριν λίγο στο Κιλκίς ένα μαζικό συλλαλητήριο με συμμετοχή πεντακοσίων περίπου διαδηλωτών.

Στη συγκέντρωση, που πραγματοποιήθηκε στη Πλατεία Ειρήνης, κυριάρχησε το αγωνιστικό πνεύμα και η πίστη των καθηγητών για τη τελική νίκη, με τον πρόεδρο της ΕΛΜΕ Κιλκίς, Γιώργο Ξενέλλη, να δηλώνει χαρακτηριστικά στον χαιρετισμό του «αυτή τη φορά δεν θα επιστρέψουμε στα σχολεία μας παρά μόνο ως νικητές»!

Τη συγκέντρωση χαιρέτησε κι εκπρόσωπος των εργαζομένων στη ΔΟΥ Κιλκίς, γνωστοποιώντας ότι ο σύλλογός τους θα προτείνει στην Ομοσπονδία του κλάδου να μετατραπεί η 48ωρη απεργία της εχόμενης Τετάρτης και Πέμπτης σε διαρκείας, για να εισπράξει έτσι το θερμό χειροκρότημα των συγκεντρωμένων.

Μην σκύψεις άλλο το κεφάλι. Μην υποταχτείς

Γράφει η Τ. Γ.

Συνάδελφε/ισσα σε όποιον τομέα του δημοσίου κι αν εργάζεσαι, πριν ξεκινήσεις για δουλειά τις μέρες των απεργιών σκέψου:

Σε κυβερνά μια κλίκα ανήθικων, ανεύθυνων, ασυνείδητων, άτιμων, χυδαίων, προκλητικών, ξετσίπωτων, δωσίλογων, ρεμπεσκέδων που σου απομυζούν την ζωή και ξεπουλούν την πατρίδα σου. 

Προσπαθούν να σε πείσουν ότι λογική είναι ο παραλογισμός, σωφροσύνη η υποταγή, νομιμότητα η αποδοχή κάθε ανομίας. 

Χρησιμοποιώντας μια παρέα ξεπουλημένων καθαρμάτων δημοσιογράφων τάχα μου καλλιτεχνών και συγγραφέων προσπαθούν να σου στερήσουν την κρίση να σε έχουν δούλο και υποταγμένο, ένα ακόμα τούβλο στον τοίχο τους. 

ΓΙΓΑΝΤΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΕ ΑΙΧΜΗ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ!

ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΙΝΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/9 ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ

Ένα τεράστιο απεργιακό μέτωπο, που γιγαντώνεται συνεχώς, διαμορφώνεται τις τελευταίες μέρες στο δημόσιο τομέα. Οι εργαζόμενοι του δημοσίου μέσα από τις μαζικές συνελεύσεις και τις αποφάσεις των συνδικάτων τους, μπαίνουν δυναμικά στο χορό των κινητοποιήσεων με βασικές αιχμές τη διαθεσιμότητα, τις απολύσεις και τις αλλαγές στο ασφαλιστικό. Στόχος είναι η συνολική ανατροπή της πολιτικής Κυβέρνησης, τρόικα και ΔΝΤ, η οποία διαλύει την παιδεία, την υγεία,την ασφάλιση και οτι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος.

Μεγάλη κοινή απεργιακή συγκέντρωση οργανώνουν οι Ομοσπονδίες: ΟΛΜΕ, ΔΟΕ (Διδασκαλική Ομοσπονδία), ΟΔΠΤΕ (Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης), ΟΑΕΔ (Ομοσπονδία Εργαζομένων στον ΟΑΕΔ), ΠΟΣΕ ΙΚΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλ. Εργαζομένων ΙΚΑ), ΠΟΠΟΚΠ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής), τη Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι στα Προπύλαια.

Συνδικαλιστικοί κύκλοι και κύκλοι της Αριστεράς τόνιζαν στην Iskra ότι η συγκέντρωση στα Προπύλαια όχι μόνο πρέπει να είναι μεγάλη αλλά υπάρχουν και οι προϋποθέσεις και οι δυνατότητες να βουλιάξουν από το πλήθος τα Προπύλαια.

Η απόλυση δεν είναι ντροπή

Ζούμε στην εποχή που οι λέξεις απόλυση και ανεργία έχασαν το νόημα τους, μόνο και μόνο γιατί μετατράπηκαν από την πιο δυσάρεστη εξέλιξη στη ζωή κάποιου -εξαιρείται η υγεία- σε καθημερινή ρουτίνα. Κι όμως, υπάρχουν μερικές απολύσεις που αναιρούν τον κανόνα του "κάποιες δουλειές είναι ντροπή".

Τρανό παράδειγμα ο χώρος των ΜΜΕ. Τα πιο πρόσφατα κύματα απολύσεων σε ΕΡΤ, Σκάι, Καθημερινή, ΔΟΛ, Τηλέτυπο ανέδειξαν αυτό ακριβώς που πιστεύει ο ίδιος ο αναγνώστης-τηλεθεατής. Ότι μόνο μπροστά στο φάσμα της απόλυσης λέγονται αλήθειες.

Δεν μου αρέσουν οι απολύσεις, ούτε η ανεργία. Δεν χαίρομαι όταν κάποιος εργαζόμενος με δάνεια και οικογένεια απο πίσω καλείται να τα βγάλει πέρα μόνος. Όπως δεν χαιρόμουν όταν η δουλειά του εξαρτιόταν από τις απολύσεις και την ανεργία άλλων. Από το κρύψιμο της αλήθειας και τη διαπλοκή.

νέα από τη ΒΙΟ.ΜΕ

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

Την Τετάρτη 4/9 θα πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεολογική σχολή Θεσσαλονίκης στις 17.00, λόγω της εκδήλωσης που θα διεξαχθεί στις 20.00 στον ίδιο χώρο, με ομιλητές και εργάτες από τη ΒΙΟ.ΜΕ.

 

                                                                     --------------------

Εκδήλωση στο φεστιβάλ άμεσης δημοκρατίας (Θεσσαλονίκη)

Ο αγώνας για την υπεράσπιση και την αυτοθέσμιση των κοινών
Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013 στις 20:00
Ομιλητές απο: τo αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της Βιο.Με., την κατειλημμένη ΕΡΤ, την Κίνηση 136 για το νερό, το Ανοιχτό Δίκτυο άμεσης διάθεσης προϊόντων

 

                                                                     ------------------------

 

Πανελλαδική συνάντηση την Κυριακή 8 Σεπτέμβρη στο εργοστάσιο της Βιο.Με.

ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ

Καλεί όλα τα σωματεία βάσης , τις επιτροπές για ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα ,

 κάθε ανεξάρτητο εργαζόμενο που καταλαβαίνει την αναγκαιότητα για κάτι διαφορετικό  ,

και ότι κινηματικό υπάρχει και παλεύει σήμερα .

Σε μια οργανωμένη μάζωξη στον χώρο του εργοστασίου της ΒΙΟ. ΜΕ. Για να ανταλλάξουμε

 τις απόψεις μας και να οργανώσουμε τους αγώνες μας από εδώ  και πέρα.

Την Κυριακή 08/09/2013 και ώρα 11:00 στην ΒΙΟ.ΜΕ. Λαέρτου 21,23,25 περιοχή ΙΚΕΑ

λεωφορεία Νο 2,3,8 στάση Σ.Α.Σ.Θ

 

                                                                  ----------------------------

 

Ανακοίνωση για τη διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ

Το σωματείο εργατοϋπαλλήλων της βιομηχανικής μεταλλευτικής, στην συνέλευση του αποφάσισε την συμμετοχή σε  ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία στην Δ.Ε.Θ.

Και καλεί τα σωματεία βάσης και κάθε εργαζόμενο, άνεργο , σπουδαστή, (που δεν βρίσκει έκφραση από την συνδικαλιστικό-πολιτική γραφειοκρατία) στην καμάρα την 07/09/2013 στης 17:30 για ενώσουμε τις φωνές μας και να τους φωνάξουμε πως, φτάνει πια!!! 

Έχουμε δύναμη και πρέπει να την δείξουμε, έχουμε αξιοπρέπεια και πρέπει να πάρουμε στα δικά μας χέρια τα πάντα, χωρίς να υποχωρούμε , έχουμε ζωές και πρέπει να ζήσουμε!!

ΣΩΜΑΤΕΊΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΟ.ΜΕ.

 

 

πηγή: Σωματείο εργατοϋπαλλήλων Βιο.Με.

 

Η σπαρακτική εξομολόγηση ενός απολυμένου δημοσιογράφου [κείμενο]

 

Η αναδιάρθρωση του Δημοσιογραφικό Οργανισμού Λαμπράκη που περιλαμβάνει ένα επώδυνο σχέδιο περικοπών και απολύσεων έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο για την εκδοτική βιομηχανία της χώρας που δείχνει απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει την νέα πραγματικότητα.

Οι περικοπές και οι απολύσεις σε οποιοδήποτε τομέα της παραγωγικής δομής της ελληνικής κοινωνίας κρύβουν ανθρώπινα δράματα αφού πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι. Το iefimerida.gr δημοσιεύει μια ανάρτηση στο facebook του δημοιογράφου Γιάννη Ανδρουλάκη που αποτυπώνει τα συναισθήματα ανθρώπων που χάνουν την δουλειά τους σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς.

Γράφει ο δημοσιογράφος:

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες Υπερεκμετάλλευσης

του Θάνου Ανδρίτσου

Το κοινό χαρακτηριστικό των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών από την Ασία μέχρι την Λατινική Αμερική είναι ότι δημιουργήθηκαν μετά τηνκρίση του ’70, δείχνοντας την σημασία που είχε για τον καπιταλισμό η υπέρβαση των προηγούμενων εργατικών διεκδικήσεων, κι επίσης το γεγονός ότι αποτελούσαν μια εξαίρεση απέναντι στα ισχύοντα (εργατικό και φορολογικό δίκαιο, πχ) στη χώρα φιλοξενίας.

 

Με τις οδηγίες του Μάρτιν Σουλτς

Συμπληρώνεται σχεδόν ένας χρόνος από τη συνέντευξη που έδωσε στα τέλη του περασμένου καλοκαιριού στο Σπίγκελ, ο Γερμανός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σούλτς, στην οποία παρουσίασε τη θέση του υπέρ της δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) στην Ελλάδα, καθώς «οι περικοπές από μόνες τους δε φέρνουν ανάπτυξη». Μάλιστα, ανέφερε ότι η νεοεκλεγείσα τότε κυβέρνηση έχει καταθέσει πρόταση στην ΕΕ για συγκεκριμένες περιφέρειες που θα μπορούσαν να υιοθετήσουν συγκεκριμένα κίνητρα για επενδύσεις των οποίων τα προϊόντα θα πήγαιναν στην ευρωπαϊκή αγορά. Λίγες μέρες αργότερα, ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης, επισημοποίησε τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης κάνοντας λόγο για «Ζώνες με ειδικά φορολογικά και διοικητικού χαρακτήρα κίνητρα» οι οποίες μάλιστα δε χρειάζεται να είναι και χωρικά ορισμένες αλλά μπορούν να αφορούν τομείς και κλάδους.

Και πάλι περί "μη μισθολογικού κόστους"

Στην αρχή, σου έκαναν πλύση εγκεφάλου. Με το πες-πες, δηλαδή, σου φυτέψανε στο μυαλό τον όρο "μη μισθολογικό κόστος"... σε πήρανε και τα παπαγαλάκια με το μωρέ-μωρέ από δίπλα, σε στυλ "για σκέψου, ενώ έχεις μισθό ένα χιλιάρικο, εσύ βάζεις στην τσέπη οχτώ κατοστάρικα και στην επιχείρηση κοστίζεις κοντά στα χίλια τριακόσια"... μέχρι που σε ψήσανε να συμπονέσεις και τ' αφεντικό σου, "πώς να βγει έτσι ο άνθρωπος;"... Μπράβο σου, ρε! Σε καταφέρανε να συμφωνήσεις να σου περάσουν την θηλειά στο λαιμό.

"Μη μισθολογικό κόστος". Ως όρος, Η μαλακία. Ρε συ, μη τρελλαθούμε κιόλας. Ποιός είπε ότι οι εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές δεν είναι μισθολογικό κόστος; Ακόμη και το τεχνοκρατικό λογιστικό σχέδιο, ως υπολογαριασμούς του πρωτοβάθμιου "Αμοιβές προσωπικού" τις εμφανίζει. Και κοστολογικά, ως αμοιβές προσωπικού λογαριάζονται. Πόσο μαλάκας πρέπει να είσαι για να κάνεις λόγο περί "ΜΗ μισθολογικού κόστους" όταν αναφέρεσαι στις εργοδοτικές εισφορές; Και πόσο αλήτης ως πολιτικός για να επιμένεις στην χρήση αυτού του πρόστυχου όρου; Μισθολογικό κόστος είναι κι αυτές οι εισφορές, ρε συ! Μισθολογικώτατο! Δικά σου λεφτά είναι κι αυτά, μαύρε. Από την δουλειά σου βγαίνουνε.

Τα παιδιά με τα μαρκούτσια

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα "εμπνευσμένα" ρεπορτάζ των καναλιών! Ευτυχώς, δηλαδή, που βγαίνουν στον δρόμο οι περιλάλητες χαζοβιολίτσες και οι περισπούδαστοι "θέλω-να-γίνω-Λάρρυ-Κινγκ" κρετινούληδες και μας αποκαλύπτουν αλήθειες που δεν γνωρίζαμε.

Χάρη σ' αυτά τα ακούραστα παιδιά με τα μαρκούτσια στα χέρια, τα οποία ξεροσταλιάζουν ακούραστα ανά τας ρύμας και τα αγυιάς των πόλεων, προκειμένου να ανιχνεύσουν και να καταγράψουν την κοινή γνώμη, μαθαίνουμε να οργιζόμαστε με όσα οργίζεται ο μέσος έλληνας, εκπαιδευόμαστε να συμφωνούμε με όσα πρεσβεύει ο μέσος έλληνας και προετοιμαζόμαστε να αντιδράσουμε σε όσα μας βρουν κατά τον τρόπο που θα αντιδρούσε ο μέσος έλληνας. Μόνο που αυτό που καταγράφεται ως "μέσος έλληνας" είναι ένας τεράστιο "μέσο τίποτε".

Μπορεί να ακούγομαι ως αιρετικός αλλά το ομολογώ ευθαρσώς: χέστηκα για την γνώμη τού μέσου έλληνα! Όπως ακριβώς χέστηκα για την γνώμη που έχει οποιοσδήποτε μη ειδικός ή μη σχετικός πάνω σε οποιοδήποτε ζήτημα. Όπως ακριβώς χέστηκε ο κάθε δάσκαλος για το πώς νομίζουν οι μαθητές του πώς γράφεται ο συμπερασματικός σύνδεσμος "τοίνυν". Όπως ακριβώς χέστηκε ο κάθε γιατρός για το πώς πιστεύουν οι γείτονές μου ότι θα μου περάσει ο πονόλαιμος. Ως εκ τούτου, δεν βλέπω κανέναν ιδιαίτερο λόγο να αναμεταδίδονται τέτοια "ρεπορτάζ". Ο μόνος λόγος ύπαρξης τέτοιων αηδιών είναι προφανής: οι απαντήσεις τού κόσμου φιλτράρονται και τελικά προβάλλονται μόνον εκείνες που συμφωνούν προς το μήνυμα που θέλει να προωθήσει είτε ο ρεπόρτερ είτε τα αφεντικά του.

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές (via: Ερανιστής)


Και τι δεν ειπώθηκε για την εργασία. Για την προσφορά της εργασίας στην κοινωνία, αλλά και στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Για την αναγκαιότητα της εργασίας που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Για τον άνθρωπο που δάμασε τη φύση χάρη στην εργασία και μόνο. Για το πόσο οξύνει το πνεύμα και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες δεξιότητες. Για το πόσο οργανώνει τη ζωή του ανθρώπου, αφού χωρίς εργασία όλα βουλιάζουν στο χαοτικό πέρασμα του ανεκμετάλλευτου χρόνου, που αδρανοποιεί τον άνθρωπο και τον υποβιβάζει σε ζώο. «Αργία μήτηρ πάσης κακίας». Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά, σχεδόν εξ’ ορισμού, ρέπει προς την ακολασία και κάθε είδους αυτοκαταστροφική κι αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ ο εργαζόμενος, κάτω από την ασφαλή στέγη της εργασίας, ξοδεύει το χρόνο του δημιουργικά, αποφεύγοντας όλους αυτούς τους σκοπέλους. Υπό αυτή την έννοια η εργασία αποκτά ακόμη ευεργετικότερες διαστάσεις. Προστατεύει τον άνθρωπο από όλες τις κακοτοπιές της τεμπελιάς και του δίνει ταυτότητα, δηλαδή νόημα ύπαρξης. Το ότι αμέσως μετά το όνομα ακολουθεί η επαγγελματική κατάρτιση σχεδόν σε όλες τις συστάσεις δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το επάγγελμα δεν είναι απλώς ιδιότητα ή δραστηριότητα ή πεδίο προσφοράς ή ενασχόληση ή οτιδήποτε τέτοιο. Είναι η βάση της κοινωνικής αποδοχής, η προσωποποίηση της καταξίωσης. Είναι ο ίδιος ο εαυτός που κατατίθεται ολοκληρωμένα, που προσπαθεί με δυο λόγια να αυτοπροσδιοριστεί και που αδυνατεί να βρει οτιδήποτε πληρέστερο πέραν της επαγγελματικής ταυτότητας. Εξάλλου η επαγγελματική καταξίωση και τα διευθυντηλίκια αποδεικνύουν το μόχθο και την αφοσίωση στην εργασία, τα βασικότερα συστατικά του ευυπολήπτου ανθρώπου. Γι’ αυτό και προηγούνται πάντα. Κι εδώ βέβαια δεν μπορούμε να κρύψουμε και την περηφάνια της μισθολογικής υπεροχής, που όμως ποτέ δεν αναφέρεται αλλά πάντα υπονοείται, γιατί προφανώς είναι ανάρμοστο να μιλάς για οικονομική ανωτερότητα μπροστά στο ηθικό κύρος της άσκησης ενός ανώτερου λειτουργήματος.

ΚΑΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

Το γνωστό ρητό “καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή” δεν ξέρω αν το εμπνεύστηκε ο “σοφός λαός” ή κανένας τύπος με ποντικοφαγωμένο μουστάκι τύπου “η δουλειά απελευθερώνει”, ωστόσο δεν ισχύει, γιατί δεν μπορείς να τοποθετήσεις ως ύψιστο  σκοπό σου το να βγάλεις χρήματα, ούτε βέβαια να το πετύχεις με οποιονδήποτε τρόπο.

Στην Ελλάδα της αιώνιας κρίσης, έχουν εμφανιστεί “δουλειές” που αποδεικνύουν πόσο άπληστο ον είναι ο άνθρωπος. Παρακάτω έχω φτιάξει μια λίστα από “δουλειές” για τις οποίες θα πρέπει να ντρέπεσαι αν τις κάνεις.

Ενεχυροδανειστήρια\Αγορά χρυσού

Ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, από καιροσκόπους του κερατά, που περιμένουν τον κάθε απελπισμένο να πουλήσει τα κοσμήματα, τις βέρες ή τα βαπτιστικά του παιδιού του. Ότι πιο κυνικό μπορεί να σκεφτεί κανείς. Δίνουν μετρητά, αγοράζοντας χρυσό, με σκοπό να τον πουλήσουν όταν θ’ ανέβει η τιμή του.

Η φόρμουλα της Mohawk Valley του 1936: Ένα διαχρονικό εργοδοτικό σχέδιο απεργοσπασίας

Με αμέτρητες εφαρμογές από την τρικομματική και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα του 2013

Η φόρμουλα της Mohawk Valley είναι ένα σχέδιο απεργοσπασίας, που φημολογείται ότι έχει γραφτεί από τον πρόεδρο της εταιρίας Remington Rand, τον James Rand Jr, την εποχή που διαδραματιζόταν απεργία των εργαζομένων στην εταιρία, στο Ίλιον, πολιτεία της Νέας Υόρκης, μεταξύ 1936 και 1937.

Το σχέδιο περιλάμβανε την απαξίωση των συνδικαλιστών, τον εκφοβισμό του κοινού υπό την απειλή της βίας, την αξιοποίηση της τοπικής αστυνομίας και ομάδων αυτόκλητων φρουρών της "τάξης" προκειμένου να τρομάξουν οι απεργοί, τη δημιουργία εργοδοτικών σωματίων "μαριονέτες" με τη συμμετοχή πιστών στο αφεντικό εργαζομένων με σκοπό τον επηρεασμό της δημόσιας κουβέντας, την οχύρωση των χώρων εργασίας, την επιστράτευση αντικαταστατών εργατών στη θέση των απεργών και τέλος την απειλή του κλεισίματος του εργοστασίου σε περίπτωση που συνεχιζόταν η απεργία.

Απαγορεύστε επιτέλους τις απεργίες

Τι είναι το «δικαίωμα στην Απεργία», από ποιόν (θα έπρεπε να) διασφαλίζεται και από ποιόν ασκείται;
Κυβερνήσεις, ΜΜΕ, «πολίτες», εργατοπατέρες και διαδηλωτές, απαντούν σε 15+1 σκίτσα…

1. Παράνομη και καταχρηστική

2. Η κατάργηση των απεργιών

ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΔΕΝ ΑΝΑΣΤΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΜΕ ΠΡΟΘΥΜΕΣ ΠΟΥΤ@ΝΕΣ, ΟΥΤΕ ΜΕ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟΥΣ ΖΗΤΙΑΝΟΥΣ.

Το 54% ανεργία στους νέους είναι το μεγάλο πρόβλημα ή για να το θέσουμε καλύτερα "είναι η εκπαίδευση για δουλεία" σε παιδιά που θα ζήσουν και θα πρέπει να δουλεύουν στα χωράφια των νέων φεδουδαρχών. Ο μισθός των διακοσίων ή τριακοσίων ευρώ, δεν είναι λύση λιτότητας στην οικονομία του κράτους. Είναι το όριο συνειδητοποίησης πως αυτά που ξέρατε τελείωσαν.


Πόσες φορές δεν ακούσαμε μετά τα γεγονότα στη Μανωλάδα τη φράση "γιατί δεν πήγαιναν ελληνόπουλα να δουλέψουν εκεί", πόσες αναλύσεις για το γεγονός πως οι μετανάστες κάνουν τις βρωμοδουλειές ενώ τα ελληνόπουλα απαξιούν να δουλέψουν σε τέτοιες συνθήκες.  Κι αυτό ειπωμένο με μια δόση μπράβο για τους μετανάστες που μπορούν και κερδίζουν το ψωμί τους με τόσο άθλιες συνθήκες, ενώ τα ελληνόπουλα είναι μαμμόθρεφτα.

Σοβαροί άνθρωποι, γονείς, εκπαιδευτικοί αρχίζουν κι αναρωτιούνται μέσα στα πλαίσια αυτής της αισχρής και παρανοϊκής σκέψης. Αρχίζουν και θεωρούν έντιμο και σοβαρό ένα παιδί που θα δεχτεί να δουλεύει με τρία κατοστάρικα, χωρίς, ασφάλεια, σε συνθήκες εκβιασμού και δουλείας για να φέρνει ένα κομμάτι ψωμί στο σπίτι. Η κοινωνία συνηθίζει να επιβραβεύει τα παιδιά που έχουν κρεμάσει τα πτυχία τους στο τοίχο και βγάζουν κάλους από την ορθοστασία με το δίσκο στο χέρι, ζυμώνοντας πίτσες, πουλώντας φυλλάδια στο δρόμο, καθαρίζοντας τουαλέτες, και σύντομα μαζεύοντας φράουλες κι αίμα, για ένα μεροκάματο που δεν φτάνει ούτε για τα απολύτως απαραίτητα για μια ελάχιστη αξιοπρεπή διαβίωση.

MAY DAY

φωτογραφίες από: World Riots 24/h

MAY DAY in Torino, Italy!
 
 

Σικάγο, 1886: εκεί που γεννήθηκε η Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά αύριο. Κάποιοι θα θυμηθούν με συγκίνηση την εκτέλεση των διακοσίων ελλήνων πατριωτών (όλοι τους κομμουνιστές, που παραδόθηκαν από το τεταρταυγουστιανό καθεστώς στους γερμανούς κατακτητές) στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, το 1944. Κάποιοι άλλοι θα θυμηθούν ότι παραμονή πρωτομαγιάς τού 1945 ήταν που αυτοκτόνησε ο Χίτλερ, μη αντέχοντας στην σκέψη ότι μπορεί οι σοβιετικοί να έμπαιναν στο Βερολίνο ανήμερα της εργατικής γιορτής. Κάποιοι -λιγώτεροι, σίγουρα- θα θυμηθούν το 1886, όταν οι δυνάμεις καταστολής των ΗΠΑ αιματοκύλισαν την μεγάλη απεργία τού Σικάγου. Χάρη στο εργατικό αίμα που χύθηκε τότε, η μέρα της πρωτομαγιάς καθιερώθηκε ως η παγόσμια ημέρα γιορτής της εργατιάς. Κι επειδή αύριο, μέρα απεργίας, το ιστολόγιο θα απεργεί (όπως πάντα), ας σημειώσουμε σήμερα δυο λόγια για εκείνα τα γεγονότα τού 1886.

Όλα άρχισαν όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργαζομένων ενέκρινε ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυσσε ότι από την 1η Μαΐου 1886 και μετά, η νόμιμη εργασία μιας μέρας θα είναι οκτώ ώρες. Επί μήνες πριν από αυτή την ημερομηνία χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο. Ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες...όλοι ενώθηκαν, δίνοντας ανυποχώρητη μάχη για την καθιέρωση του οκτάωρου.. Ανήμερα την πρωτομαγιά, οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με μια πρωτοφανή σε συμμετοχή απεργία διαρκείας. Το Σικάγο, η περίφημη "Δεύτερη Πόλη" των ΗΠΑ, βρέθηκε στο προσκήνιο καθώς 400.000 εργάτες απήργησαν μόνο εκεί. 

Για την αναγέννηση ενός εργατικού-κοινωνικού κινήματος βάσης και χειραφέτησης

Η “κατάσταση παρανομίας” στην οποία έχουν περιέλθει εργατικοί αγώνες και κοινωνικοί χώροι αντίστασης δεν αφορά μόνο την άμεση αυταρχική επίθεση του κράτους εναντίον τους, αλλά και τη διαμόρφωση μιας ευρύτατης γκρίζας ζώνης δικαιωμάτων όπου η μισθωτή εργασία παύει να έχει οποιαδήποτε προστασία – ένα “καθεστώς εξαίρεσης” που περιλαμβάνει πια μεγάλο μέρος της εργασίας.

Έχει τελειώσει, έτσι, η παλιά εποχή ενός εργατικού κινήματος βασισμένου στη διαπραγμάτευση της τιμής της εργατικής δύναμης, αναγνωρισμένου και ενσωματωμένου ως θεσμικού παράγοντα για την ομαλή αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης και εν τέλει του ίδιου του καπιταλισμού.
Ας το δούμε ως ιστορική πρόκληση και “ευκαιρία” για μια αναγέννηση του εργατικού κινήματος στη βάση της αυτοοργάνωσης, της άμεσης δημοκρατίας και του διαρκή μαχητικού ανταγωνισμού με το κεφάλαιο και το κράτος. “Ευκαιρία” απεξάρτησης από όλα όσα κρατούσαν το εργατικό κίνημα εξαρτημένο και εν τέλει υποταγμένο εντός της καθεστηκυίας τάξης, υπερβαίνοντας την απλή διαμαρτυρία, τις διεκδικήσεις και διαπραγματεύσεις, και δημιουργώντας τώρα το δικό μας κόσμο αλληλεγγύης και συνεργατικής δραστηριότητας.
Πώς μπορεί να υπάρξει αυτή η αναγέννηση σε νέες βάσεις (που κατά μια ιστορική ειρωνεία προσεγγίζουν τις βάσεις της γέννησης του εργατικού κινήματος):

1η Μάη: Εργατική αντεπίθεση για το Σικάγο της εποχής μας

Του Δημήτρη Γκόβα - "Πριν" 

Μέχρι και την εργατική Πρωτομαγιά θέλει να καταργήσει η άθλια τρικομματική κυβέρνηση με τη φόρα που έχει πάρει. Έτσι, κατ' απαίτηση των μεγαλεμπόρων και των πολυεθνικών του εμπορίου, μετέθεσε την αργία της Πρωτομαγιάς για τις 7 Μάη. Τα σχέδια της πρέπει να πέσουν στο κενό, με τη μαζική συμμετοχή και την επιτυχία της πανεργατικής απεργίας που έχουν κηρύξει τα συνδικάτα την Τετάρτη 1η του Μάη.

Οι βαθιές και συνολικές τομές που πραγματοποιεί η κυβέρνηση Σαμαρά για την ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού, ως αντιδραστική απάντηση στην καπιταλιστική κρίση, απαιτεί την ανατροπή όλων των κατακτήσεων που επέβαλλε με σκληρούς αγώνες το εργατικό κίνημα από την εποχή της εξέγερσης του Σικάγου ακόμα.

Κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ και κεφάλαιο, επιβάλλουν έναν σύγχρονο κοινωνικό μεσαίωνα και έναν πολιτικό απολυταρχισμό για την εργαζόμενη πλειοψηφία. Οι αυταπάτες για κάποια , ανάπτυξη που ψελλίζουν στα κανάλια υπουργοί και οι υποσχέσεις Σαμαρά για θέσεις εργασίας, είναι ένα φτηνό επικοινωνιακό τρικ που στοχεύει στον κατευνασμό της οργής και των διαθέσεων του λαού, ο οποίος εξαθλιώνεται καθημερινά.