Το σχολείο εξασφαλίσει στον πληθυσμό την
απαραίτητη πνευματική στειρότητα ώστε να θριαμβεύσει σε όλα τα πεδία της
κοινωνικής ζωής ο μικροαστικός ιδεαλισμός. Η θεάρεστη ιδιωτική
τερατογένεση μικροσυμφερόντων διεκδικεί πεισματικά χώρο έκφρασης.
Τοποθετείται στον πυρήνα του θεάματος. Μέσα στις άπειρες μεταμορφώσεις
και στους δυνατούς πόνους ενός οδυνηρού τοκετού χτίζεται η παραμορφωμένη
συνείδηση του κόσμου. Μια τεράστια αρένα καταναγκασμών ξεχειλίζει μέσα
στον αδυσώπητο ωκεανό νόμων και ηθικών κανόνων. Η νοσταλγία εδώ έχει την
τιμητική της. Η εικόνα είναι ο φρουρός κάθε αυταπάτης . Ο δαιμονισμένος
ιεροκήρυκας θα πουλήσει επιθυμίες στους πιστούς. Ο θεός απ’ το θόλο του
σκηνογραφεί τη φοβισμένη ματιά του πιστού. Μα ο θεός είναι ένας
χάρτινος δράκος που αρπάζει φωτιά. Και η σμίκρυνση της αγάπης που
προσφέρει είναι ιδεολόγημα και όχι ουσία. Καρικατούρα και όχι γαρούφαλλο
ελπίδας στο πέτο ενός επίδοξου γυμνιστή. Ενός προφήτη αρνητή των
προφητών και της σαβούρας κάθε θρησκόληπτης φαντασίωσης. Η αγάπη είναι
το άνθος του κακού όταν τη φοράει κορόνα ο μονάρχης. Όταν έχει μια
επίπεδη φυλετική χροιά κι ένα πικρόχολο λόγο για τις ιερές ερωτικές
συλλαβές. Αυτές που ταΐζουν τους ήρωες και τους δαιμονισμένους. Αυτές
που κάνουν το μισαλλόδοξο λόγο συντρίμμια και μπάζα της ανθρώπινης
χωματερής των συμβόλων. Η αλήθεια δεν κάνει κουμπαριές με τους φονιάδες
κι ούτε χρειάζεται τη Δευτέρα παρουσία για ν’ ανθίσει. Η αλήθεια είναι
το βλέμμα κάθε ερωτικής διεκδίκησης ζωτικού χώρου. Γιατί, αλήθεια είναι
ότι περιέχει ζωή. Ότι βρίσκεται έξω απ’ τη φασιστική πορεία της
μικροαστικής ζωής. Τα φαντάσματα που ξερνούν ταχτοποίηση και πρωινή
προσευχή και παραγγέλματα τρομάρας.
Σε επανάληψη την Κυριακή 13 Οκτωβρίου στις 18:00 θα μεταδοθεί η
μεγαλειώδης συναυλία για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ που καλύφθηκε
τηλεοπτικά από τους εργαζόμενους της Ερτ3.
“Συναυλία για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ”
Σάββατο 5 Οκτωβρίου, 19:00
πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά
Συμμετέχουν:
Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μελίνα Κανά, Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Χαϊνηδες, Παύλος Παυλίδης και B-Movies
Η συναυλία μεταδόθηκε ζωντανά από τους εργαζόμενους στην ΕΤ3.
Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού
Υπάρχει αρκετή πανουργία, μίσος, βία και παραλογισμός στο μέσο
άνθρωπο που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε
μέρα,
και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του,
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη,
και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…
Αυτοί που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό.
Αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε ειρήνη.
Αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε αγάπη.
Όταν αερίζουν το θάλαμο, βγαίνουν όλοι οι ασθενείς έξω. Γεμίζει τότε ο
διάδρομος του 8ου ορόφου. Τους περισσότερους τους τοποθετούν με τα
τροχοφόρα κρεβάτια τους κολλητά στον τοίχο. Οι υπόλοιποι κουβαλούν ό,τι
έχει ο καθένας. Άλλος το στατό με τους ορούς, άλλος μια καρέκλα και
κάποιοι «τυχεροί» - στο διάλειμμα της θεραπείας τους - μόνο τις
πεταλούδες στο μπράτσο και τις μαυρισμένες φλέβες τους.
Η αλήθεια είναι πως οι θάλαμοι των ογκολογικών έχουν μια ιδιοτροπία: όσα
παράθυρα κι αν ανοίξεις, όσο ρεύμα κι αν δημιουργήσεις, η μυρωδιά της
αρρώστιας στρέφεται με μια παλιρροϊκή κίνηση προς τα μέσα. Το κτίριο
ρουφά με απληστία οσμές από ούρα, κόπρανα, φάρμακα. Κολλάνε πάνω στους
τοίχους, χώνονται στις αλουμινένιες απολήξεις των κρεβατιών, καλύπτουν
ως σκόνη τα αναδιπλούμενα τραπέζια, μπαίνουν στους πόρους των σεντονιών,
γονιμοποιούν τα συνθετικά βαμβάκια μέσα στις μαξιλαροθήκες, γίνονται
ανεπαίσθητες μεμβράνες πάνω στα διαφημιστικά τηλεοράσεων και ασθενοφόρων
και στις γυαλιστερές εικονίτσες αγίων που κρέμονται από παντού.
Έτσι, όσοι περνάμε από τέτοια δωμάτια, με τον καιρό αποκτάμε μιαν
επιπλέον αίσθηση• μια παραπληρωματική όσφρηση και γεύση που βγαίνει στα
στεγνά φιλιά μας άλλες ώρες. Προσπαθούμε να την αποξύσουμε με
σφουγγάρια, βούρτσες, στλεγγίδες, με τα ίδια μας τα νύχια κάτω από τις
ντουζιέρες. Μάταια. Προσπαθούμε να την επικαλύψουμε με αρώματα κι
«ηδονικά μυρωδικά». Μάταια. Μαθαίνουμε τελικά να ζούμε μαζί της. Είναι ο
«ντορός» μας. Με αυτόν αναγνωρίζουμε τους ομοίους μας.
Την είδα στο διάδρομο-μια τέτοια μέρα. Μπορεί και να τη μύρισα. Καθόταν
σε ένα πεζούλι ανάμεσα σε κάτι γλάστρες με βασιλικό. Φορούσε ένα
κατακίτρινο φουστάνι με μικρά μπλε λουλουδάκια. Τα χέρια της ανάστροφα
ακουμπισμένα στα πόδια της. Γελούσε και παλλόταν το στήθος. Τα δάχτυλά
της ανασήκωναν ελαφρά το φουστάνι. Μια υπόσχεση ηδονής. Σε κάποιον. Ανά
διαστήματα, έφτιαχνε λίγο την κατάμαυρη φράντζα που έπεφτε στο μάγουλό
της. Κάπνιζε αργά, βαθειά. Αφήνοντας ένα λεπτό κόκκινο σημάδι στο
φίλτρο. Από τα χείλη της. Κάποιες στιγμές την έπιανα να κοκκινίζει. Σα
να ‘ξερε πόσο ποθητή ήταν και να ντρεπόταν.
Διαθέσιμο σε ελεύθερη κυκλοφορία.
Μπορείτε να αντιγράψετε την ταινία και οργανώσετε δωρεαν δημόσιες και
ιδιωτικές προβολές (Creative Commons).
Να μην ζήσουμε σαν δούλοι :
“Το “Να μην ζήσουμε σαν δούλοι” είναι ένα σύνθημα που συνοψίζει πολλά.
Μέσω αυτού, ο Γιάννης Γιουλούντας έχει κάνει ένα τραγούδι και μια ταινία
ώστε η μαρτυρία της αντίστασης και των εναλλακτικών λύσεων που
αναπτύσσονται στην Ελλάδα να ταξιδέψει στη Γαλλία και παραπέρα. Πλούσια
σε μουσική και συναίσθημα, αυτή η ταινία παρέχει επίσης μια ανάλυση του
συνθήματος Να μην ζήσουμε σαν δούλοι αλλά και ενός προβληματισμού που
οδηγεί στη δράση και στη διεθνή σύγκλιση των αγώνων. Μια ταινία που
κυκλοφορεί ελεύθερα (creative commons). Μία ανάσα φρέσκου αέρα,
ενέργειαςκαι αισιοδοξίας.”
Γιάννης Γιουλούντας :
Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος ελληνικής καταγωγής, ο Γιάννης
Γιουλούντας μελετά την τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω των μέσων
μαζικής ενημέρωσης και συμμετέχει σε διάφορα εναλλακτικά μέσα
ενημέρωσης : Siné-Mensuel, Le Monde Libertaire, La vie est à nous,
Politis, Radio Libertaire… Έγραψε διάφορα κείμενα και άρθρα σχετικά με
την κατάσταση στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου του “Η Ελλάδα, λίκνο ενός
άλλου κόσμου », με τον Ραούλ Βανεγκέμ. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το
“Πίσω από τις λέξεις” (Εκδόσεις Εξάρχεια). Το “Να μην ζήσουμε σαν
δούλοι” είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του.
(στίχοι : Λίζα και Γιάννης Γιουλούντας / μουσική : Τα Λιμάνια Ξένα)
Αδερφέ μου, τα δάκρυα σου μην σκορπάς
Και τα όνειρα σου μην παρατάς.
Τις εντολές τους, μην ακολουθείς.
Δούλος ξανά ποτέ μην βρεθείς.
Να μην ζήσουμε σαν δούλοι !
Να μην ζήσουμε σκυφτοί !
Φως μέσα μας καίει.
Ελπίδα στις φλέβες μας ρέει.
Και mας γέννα μια καινούρια ζωή.
Και mας γέννα μια καινούρια αρχή.
Να μην ζήσουμε σαν δούλοι !
Να μην ζήσουμε σκυφτοί !
Αφήστε μας λοιπόν, συνεπώς, να κατανοήσουμε με τη λογική, αν είναι
δυνατόν, πως συμβαίνει αυτή η επίμονη προθυμία προς υποταγή να έχει τόσο
βαθιά ριζώσει σ’ ένα έθνος, ώστε η ίδια η αγάπη για την ελευθερία να
φαίνεται τώρα αφύσικη.
* * *
Για
να καρπωθούν το καλό που επιθυμούν, οι τολμηροί δεν φοβούνται τον
κίνδυνο∙ οι έξυπνοι δεν αρνούνται να υποφέρουν τα βάσανα. Είναι οι χαζοί
και οι δειλοί που ούτε είναι σε θέση να υποφέρουν τις ταλαιπωρίες, ούτε
να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους∙ σταματούν απλώς στη λαχτάρα γι’
αυτά και χάνουν μέσω της ατολμίας τη γενναιότητα που ξεπηδά μέσα από την
προσπάθεια διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους, αν και η επιθυμία να τα
απολαύσουν παραμένει ακόμα ως μέρος της φύσης τους.
“Here’s to you, Nicola and Bart/Rest forever here in our hearts
The last and final moment is yours/That agony is your triumph”
Η Ταινία
Sacco e Vanzetti: Έτος παραγωγής: 1971,
Σκηνοθεσία: Giuliano Montaldo,
Μουσική: Ennio Morricone
Παίζουν: Gian Maria Volonté, Riccardo Cucciolla, Cyril Cusack
Στις 15
Απριλίου του 1920, δυο άντρες ληστεύουν και δολοφονούν τον ταμία και
έναν φρουρό του εργοστασίου κατασκευής παπουτσιών Slatter and Morrill,
αποσπώντας $15.776.
Τρεις εβδομάδες αργότερα οι ιταλοί μετανάστες και διακεκριμένοι
αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, κατηγορούνται και
συλλαμβάνονται για το έγκλημα, παρά τις σχεδόν ανύπαρκτες αποδείξεις
εναντίον τους. Μετά από μια δίκη επτά εβδομάδων, οι Sacco και Vanzetti
κρίνονται ένοχοι, με περιστασιακές ενδείξεις, για φόνο και
καταδικάζονται σε θάνατο. Επτά χρόνια αργότερα, μετά από πολυπληθείς
εφέσεις και την τεράστια δημόσια κατακραυγή, εκτελούνται αμφότεροι για
τα «εγκλήματά τους».
To “Umberto D” γυρίστηκε το 1952 από τον Vittorio De Sica με ερασιτέχνες ηθοποιούς.
Θεωρείται αριστούργημα του “νεορεαλιστικού κινηματογράφου” και εκτός από
απλούς θεατές είχε (και έχει) “φανατικούς” ανάμεσα και σε κορυφαίους
σκηνοθέτες.
Στο έργο παρουσιάζονται κάποιες μέρες από
τη ζωή ενός συνταξιούχου στην μεταπολεμική Ιταλία που με μόνη παρέα τον
μικρό του σκύλο και μόνο φίλο μια νεαρή οικιακή βοηθό, δυσκολεύεται να
επιβιώσει με την πολύ μικρή σύνταξη.
Μέσα σε 70 χρόνια καπιταλιστικής
ανάπτυξης μπορείτε να θαυμάσετε τις διαφορές της Ευρώπης του τότε, από
την Ελλάδα του 2013, μπορείτε να δείτε και το μέλλον…
Το “Umberto D” είναι το μόνο κινηματογραφικό έργο που με έχει συγκλονίσει – δεν μιλώ με όρους “δελτίου των 8:30″, κυριολεκτώ.
Μισώ τον υποταγμένο! Μισώ τον
υποταγμένο, όπως μισώ τον αχρείο, όπως μισώ τους αργόσχολους! Μισώ την υποταγή!
Μισώ την αισχρότητα, μισώ την απραξία. Νιώθω συμπόνια για τον άρρωστο που
λυγίζει από θανάσιμο πυρετό· μισώ όμως τον κατά φαντασία ασθενή, που με λίγη
θέληση και μόνο θα στεκόταν στα πόδια του. Λυπάμαι τον φυλακισμένο,
κυκλωμένο από φύλακες, συντετριμμένο από το βάρος των τόσων αλυσίδων. Αλλά μισώ
τους στρατιώτες που λυγίζουν απ’τα σιρίτια και το βάρος των γαλονιών· τους
εργαζόμενους που σκύβουν στο κεφάλαιο. Αγαπώ τον άνθρωπο που,
όπου κι αν βρίσκεται, λέει αυτό που νιώθει· μισώ τον ψηφοφόρο που αναζητά τον
διαρκή θρίαμβο μέσα από την πλειοψηφία. Αγαπώ το σοφό που έχει τσακίσει από την
πίεση της επιστημονικής έρευνας· μισώ το άτομο που γονατίζει από το βάρος
κάποιας άγνωστης δύναμης, κάποιου «Χ», ενός θεού… Όλους εκείνους, λέω, μισώ που
από φόβο και παραίτηση παραχωρούν σε άλλους ένα μέρος της δύναμής τους ως
άνθρωποι και, όχι μόνο σκύβουν αυτοί το κεφάλι, αλλά αναγκάζουν κι εμένα και
κείνους που αγαπώ να σκύψουν το κεφάλι, εξαιτίας της γεμάτης φόβο συνεργασίας
τους ή της ηλίθιας αδράνειάς τους. Τους μισώ αυτούς· ναι τους
μισώ, γιατί εγώ το αισθάνομαι… Εγώ δεν γονατίζω μπροστά στα γαλόνια του αξιωματούχου,
την εσάρπα του δημάρχου, το χρυσάφι του κεφαλαίου· την ηθική ή τη θρησκεία. Εδώ
και πολύ καιρό έχω μάθει ότι όλα αυτά τα πράγματα δεν είναι παρά σκέτα μπιχλιμπίδια,
που μπορούμε να σπάσουμε σαν γυαλί… Εγώ λυγίζω κάτω
από το βάρος της υποταγής των άλλων. Πόσο μισώ την υποταγή!
Περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά
πωλούνται κάθε χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά καταλήγουν σκλάβοι στην
αγορά του σεξ. Το "1,2 Million Children" είναι ένα μικρό animation που
δημιουργήθηκε με την συνεργασία φοιτητών από το ΤΕΙ Αθηνών και θέμα του
έχει το παράνομο εμπόριο παιδιών. Παρουσιάζει το trafficking μέσα από τη
ματιά ενός παιδιού από την Αφρική που κυνηγά το όνειρο του για την
ελευθερία αλλά καταλήγει να γίνει μέρος αυτής της θλιβερής στατιστικής.
Φεστιβάλ και Διακρίσεις:
33th Drama International Film Festival
Balkanima '10
Anim'est '10
3.0 Animasyros
Olympia Int' Film Festival
Be There! Animation Film Festival
6th Animfest (2nd Animation Award)
EBGE (Special Merit)
Los Angeles Greek Film Festival (LAGFF '11)
Shanghai International Film Festival (SIFF '11)
Un film per la pace (2nd Best Short Award) Σενάριο, Σκηνοθεσία, Animation, Γραφιστικά: Έφη Παππά Παραγωγοί: Έφη Παππά, Στέλιος Πολυχρονάκης Μουσική: Μαριέττα Φαφούτη Μήξη Ήχου: Στέλιος Κουπετόρης Σχολή: Τ.Ε.Ι. Αθηνών, Εφαρμοσμένες Τέχνες και Γραφιστικά
(Πως λεγεται αυτος που ενω τον εκτελουν, περιμενει τις εκλογες για να τους κλασει μια μαντρα;)
"Κραυγαζει ο σκλαβος νομιζει πως ξερει τι επιθυμει κραυγαζει ο σκλαβος νομιζει πως εχει κατι να πει Κραυγαζει ο σκλαβος ακουει μα δε θελει να αφουγκραστει Κραυγαζει ο σκλαβος συντριφτηκε απ'την υποταγη"
(Eλευθερια προ της Ισοτητας=ελευθερια για τα υπερκερδη τους
και ισοτητα στη φτωχια μας)
Και τι δεν ειπώθηκε για την εργασία. Για την
προσφορά της εργασίας στην κοινωνία, αλλά και στον κάθε εργαζόμενο
ξεχωριστά. Για την αναγκαιότητα της εργασίας που χάνεται στα βάθη των
αιώνων. Για τον άνθρωπο που δάμασε τη φύση χάρη στην εργασία και μόνο.
Για το πόσο οξύνει το πνεύμα και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες
δεξιότητες. Για το πόσο οργανώνει τη ζωή του ανθρώπου, αφού χωρίς
εργασία όλα βουλιάζουν στο χαοτικό πέρασμα του ανεκμετάλλευτου χρόνου,
που αδρανοποιεί τον άνθρωπο και τον υποβιβάζει σε ζώο. «Αργία μήτηρ
πάσης κακίας». Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά, σχεδόν εξ’
ορισμού, ρέπει προς την ακολασία και κάθε είδους αυτοκαταστροφική κι
αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ ο εργαζόμενος, κάτω από την ασφαλή στέγη
της εργασίας, ξοδεύει το χρόνο του δημιουργικά, αποφεύγοντας όλους
αυτούς τους σκοπέλους. Υπό αυτή την έννοια η εργασία αποκτά ακόμη
ευεργετικότερες διαστάσεις. Προστατεύει τον άνθρωπο από όλες τις
κακοτοπιές της τεμπελιάς και του δίνει ταυτότητα, δηλαδή νόημα ύπαρξης.
Το ότι αμέσως μετά το όνομα ακολουθεί η επαγγελματική κατάρτιση σχεδόν
σε όλες τις συστάσεις δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το επάγγελμα δεν είναι
απλώς ιδιότητα ή δραστηριότητα ή πεδίο προσφοράς ή ενασχόληση ή
οτιδήποτε τέτοιο. Είναι η βάση της κοινωνικής αποδοχής, η προσωποποίηση
της καταξίωσης. Είναι ο ίδιος ο εαυτός που κατατίθεται ολοκληρωμένα, που
προσπαθεί με δυο λόγια να αυτοπροσδιοριστεί και που αδυνατεί να βρει
οτιδήποτε πληρέστερο πέραν της επαγγελματικής ταυτότητας. Εξάλλου η
επαγγελματική καταξίωση και τα διευθυντηλίκια αποδεικνύουν το μόχθο και
την αφοσίωση στην εργασία, τα βασικότερα συστατικά του ευυπολήπτου
ανθρώπου. Γι’ αυτό και προηγούνται πάντα. Κι εδώ βέβαια δεν μπορούμε να
κρύψουμε και την περηφάνια της μισθολογικής υπεροχής, που όμως ποτέ δεν
αναφέρεται αλλά πάντα υπονοείται, γιατί προφανώς είναι ανάρμοστο να
μιλάς για οικονομική ανωτερότητα μπροστά στο ηθικό κύρος της άσκησης
ενός ανώτερου λειτουργήματος.
Εκδόσεις: Πανοπτικόν
Η Ταινία
