ΕΟΖ, μια ιστορία με (πολλούς) δράκους

Φωτο από 'δώ: ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Ήρθε η ανάπτυξη; (για δείτε απ’ τη γωνία)

Με πρόσχημα τον επαναπατρισμό των επιχειρήσεων που μετακόμισαν στους βόρειους γείτονές μας (Σκόπια, Βουλγαρία, Ρουμανία και αλλού) η κυβέρνηση, ακολουθώντας το σχεδιασμό των προγενέστερων κυβερνήσεων (βλέπε Παπανδρέου, Σαμαρά και άλλων), εφαρμόζει τις επιταγές των δανειστών και στο πεδίο των ΕΟΖ (Ειδικών Οικονομικών Ζωνών).

Αρχίζει, παρά τις φημολογούμενες εξαγγελίες για περιοχές της ανατολικής Θράκης¹, με την δημιουργία της πρώτης ΕΟΖ, στη ΒΙΠΕ (Βιομηχανική Περιοχή) Σταυροχωρίου Κιλκίς, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. Φ/Α5/16/398211/555/7-3-2016 Απόφ. Υφυπουργού Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού (ΦΕΚ 762 τ.Β/22-3-2016).

Και ναι, το όνειρο γενεών γίνεται επιτέλους πραγματικότητα, είμαστε πια ΕΠ (Επιχειρηματικό Πάρκο τύπου Α΄) με τόνο παρακαλώ.

ευγνωμοσύνη

Μπαίνοντας σπίτι, τους ακούω να συνομιλούν στην είσοδο του φροντιστηρίου δίπλα. Αυτή κρατώντας το σκυλί της, λέει: «ε δηλαδή τί; Σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω; Ε όχι, θα παλέψω». Αυτός απαντάει: «Να πολεμήσεις δηλαδή για τα δικαιώματα του υπάλληλου και του εργάτη; Πώς δηλαδή; Αφού δεν υπάρχει τίποτα. Δεν έχει τίποτα. Τί να δώσει;Δεν γίνεται.»

*

Το σκηνικό σε μια τυχαία συνάντηση στο δρόμο. Βρήκε μια δουλειά, 350 ή 400 ευρώ, μαύρα. Στο ανακοινώνει. Είσαι αμήχανος, γιατί δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις. Είχε ζόρια, χρειαζόταν τα χρήματα. Πες μπράβο, πες ωραία, γιατί δεν λες; Δείξε τη χαρά σου ρε, γιατί δε τη δείχνεις; Τα χρήματα είναι λίγα, οι ώρες αρκετές ή πολλές, μένει στο νοίκι, τα έξοδα τρέχουν, να πάμε και για κανένα ποτό κάποια στιγμή. Τι να φτάσει; Πώς να χαρείς;

Η κυβέρνηση, τα μίντια, ο διπλανός στην πολυκατοικία και καμιά 60αριά διανοούμενοι πρώτης γραμμής σου λένε, πως άμα σου δώσουν 400 ευρώ για να ζήσεις θα πρέπει να λες ευχαριστώ. Θα πρέπει να δουλεύεις, να προσπαθείς, να είσαι συνεπής με τις υποχρεώσεις σου, να στύβεις την πέτρα, να είσαι αισιόδοξος, άμα χρειαστεί να είσαι καινοτόμος και ευέλικτος. Να μη ζεις πάνω απ’ τις δυνατότητές σου. Πόσες είναι οι δυνατότητές σου; 400 ευρώ. Ε θα ζεις ως τα 400 ευρώ. Αυτές οι δυνατότητες αυτή και η ζωή σου.

ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Παιδί άλλων εποχών κι εγώ, τότε που οι πλαστικές σημαίες γέμιζαν τις αρένες κάτω από τα μπαλκόνια - και κανείς δεν άκουγε τι έλεγε εκείνος που ξεσήκωνε τα πλήθη - τότε που τα μούσια, οι μουστάκες και οι ζειμπεκιές όριζαν το μοντέλο ανάπτυξης - που αργότερα θα έτρωγε αυτές τις μουστάκες γιατί επένδυσε στο Καραγκιοζόπουλο ΑΕ στο χρηματηστήριο - τότε που οι πόρτες των Υπουργείων ανοιγόκλειναν αφινιασμένες - φύγε εσύ έλα εσύ -....

Παιδί λοιπόν κι εγώ της μεγάλης φούσκας της μεταπολίτευσης προσπαθώ να φτιάξω στο μυαλό μου το πρότυπο του σημερινού επαναστάτη. Κι ανακαλύπτω πόσο μακριά φτάσανε τα λάβαρα του ξεσηκωμού, όταν σκέφτομαι πως επαναστάτης σήμερα θεωρείται εκείνος που ψελλιζει ακόμα το αυτονόητο...

Κάποιος π.χ. που τρώει φαί με λιπαρά κι όχι λάιτ... Που δεν διαβάζει τις ετικέττες με τις ώρες μέσα στο σουπερ μάρκετ, που πίνει ελληνικό κι όχι φρέντο...

Εκείνος που αντιστέκται και κλείνει τη τηλεόραση την ώρα που ξεκινάνε οι ειδήσεις... Σε προχωρημένη κατάσταση αναρχίας δεν έχει καν τηλεόραση..

Landscape of emergency

Το “Landscape of emergency” είναι το τρίτο μίνι ντοκυμαντέρ του βρετανού freelancer σκηνοθέτη και φωτογράφο Ross Domoney με επίκεντρο την Αθήνα, μετά το “Athens: Social Meltdown” και “Metronome“. Τα τρια αυτά ντοκυμαντέρ είναι μέρος του ερευνητικού έργου “City at the Time of Crisis” που αναζητεί να εντοπίσει και να ερευνήσει τις επιπτώσεις της επικείμενης οικονομικής κρίσης στο αστικό ιστό των δημόσιων χώρων. Πιο συγκεκριμένα, προσπαθεί να κατανοήσεις τις αλλαγές στην έννοια του “δημόσιου χαρακτήρα”, μελετώντας κυρίως τους δημόσιους χώρους, αλλά και σε επέκταση και συσχέτιση με τις έννοιες του “δημόσιου συμφέροντος”, της “δημόσιας ασφάλειας” και του “δημόσιου αγαθού”. Στο συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ “Landscape of emergency” πραγματεύεται κυρίως τις αλλαγές σκλήρυνσης της πολιτικής καταστολής του κράτους, κυρίως μέσω των νομοθετικών μεταρρυθμίσεων. Μέσω της αφήγησης των δικηγόρων Ιωάννα Κορτοβικ και Χάρη Λαδή, βλέπουμε στη σταδιακή και κλιμακούμενη αλλαγή πολιτική καταστολής μέσα από νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, που υπάρχει για πάνω από 10 χρόνια και πολύ πριν επέλθει η οικονομικη κρίση.

"Φυσικοί θάνατοι" στην Ελλάδα της πτώχευσης: μια αναίμακτη γενοκτονία

Μόνιμη επωδός της "δικής μας πλευράς" είναι οι περίπου 4.000 αυτοκτονίες των 3 τελευταίων χρόνων.
Τις χρησιμοποιούμε ως απόδειξη του επιχειρήματος πως "το Μνημόνιο σκοτώνει".
Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα τραγικό φαινόμενο που απασχολεί και τρομάζει φυσικά όλους μας.

Ξέρετε, όμως, κάτι;
Θεωρώ πως κάνουμε μεγάλο λάθος που επικεντρωνόμαστε μόνο εκεί.
Δε θα έπρεπε οι αυτοκτονίες να είναι η προμετωπίδα της αντίδρασής μας.
Υπάρχει ένα φαινόμενο πολύ χειρότερο, κατ' εμέ, και αποδεικνύει σαφέστερα και περίτρανα πως "το Μνημόνιο σκοτώνει".
Και είναι η ραγδαία αύξηση των θανάτων.
Των "φυσικών θανάτων", που λένε, μα δεν είναι καθόλου φυσικοί.
Μπορεί να μην έχουν την αμεσότητα του αίματος, όπως οι αυτοκτονίες, αλλά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα και έχουν πολύ μεγαλύτερη έκταση.

Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί

Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί from carousel on Vimeo.

Μέσα στη φωτιά – Τα κρυμμένα θύματα της λιτότητας στην Ελλάδα

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Μια κρίση όχι μόνο οικονομική. Εν μέσω της αυστηρής λιτότητας, η χώρα έχει κατακλυστεί από μια κρίση ασύλου, τα θύματα της οποίας δεν είναι άλλα παρά οι πλέον ευάλωτοι: οι Πρόσφυγες, -συμπεριλαμβανωμένων των ανηλίκων- που άφησαν τα πάντα πίσω στην χώρα τους, με στόχο να βρουν ασφάλεια.

Ερχόμενοι στην Ελλάδα, αφήνονται άποροι και άστεγοι, αδύνατοι να κάνουν αίτηση για να στεγασθούν σε κάποιο άσυλο (ίδρυμα), ενώ επίσης απειλούνται από τις αυξανόμενες ρατσιστικές επιθέσεις.

Εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, στέλνουν μήνυμα στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο: «Αφήστε μας να φύγουμε!»

ΠΙΚΡΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ: H Σκοτεινή Πλευρά της Πιο Γλυκιάς Βιομηχανίας στον Κόσμο

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Μια από τις «βαριές» παγκόσμιες βιομηχανίες τροφίμων είναι και η σοκολατοβιομηχανία, με τον ετήσιο τζίρο της να ξεπερνά τα δύο δισεκατομμύρια δολάρια. Η πρώτη και βασικότερη ύλη της σοκολάτας είναι το κακάο, το οποίο προέρχεται από χώρες του Τρίτου Κόσμου, με την Ακτή του Ελεφαντοστού να καλύπτει σχεδόν το 40% της παγκόσμιας παραγωγής. Μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες, χιλιάδες παιδιά ηλικίας 6 έως 14 ετών δουλεύουν στις φυτείες, παράγοντας την πρώτη ύλη της σοκολάτας που τρώνε και τα δικά μας παιδιά. Σε καθεστώς δουλείας, χωρίς μισθό, χωρίς σχολείο, δικαιώματα, γιατρό ή παιχνίδια…

Είναι γλυκιά, σου φέρνει καλή διάθεση, αρέσει σχεδόν σε όλους και καταναλώνεται μερικές φορές μετά μανίας! Ο λόγος είναι για ένα από τα πιο αγαπημένα είδη γλυκίσματος, τη σοκολάτα. Ακόμη και αν τη συνδέουμε με την παιδική μας ηλικία, σε όλους αρέσει η σοκολάτα, ένα πραγματικά πολύ πετυχημένο προϊόν που το χαρίζεις στην αγαπημένη σου, ή το αγοράζεις για το παιδί σου.

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Χαλκιδικής, Άγγελος Πράτσας, χαιρετίζοντας την εκδήλωση υπέρ της επένδυσης του χρυσωρυχείου στις Σκουριές  Χαλκιδικής δήλωσε: «Θα βυθίσουμε την περιοχή στην ανέχεια, στη φτώχεια και στην ανεργία, ή θα πάει μπροστά;». Όχι βέβαια! Να πάει μπροστά!
Αφού πρώτα σε κάνουν να πεινάσεις, σε κλέψουν, σε υποχρεώσουν να δεις τα παιδιά σου μετανάστες, μηδενίσουν τον μισθό σου, σε τρομοκρατήσουν, έρχονται ύστερα και σου λένε «θες ακόμη περισσότερη πείνα, φτώχεια, εξαθλίωση ή προτιμάς ένα γαμημένο ξεροκόμματο;».