Επιστροφή στη βάση

του Ραούλ Βανεγκέμ

Τι χρειαζόμαστε περισσότερο; Ευαίσθητη νόηση του κόσμου και ατομική δημιουργικότητα. Πρέπει ο καλλιτέχνης που υπνώττει μέσα στον καθένα να αφυπνιστεί, προκειμένου να ανακαλύψει ότι αυτό που νοηματοδοτεί το έργο του πέρα και έξω από το ίδιο –με την πολυμορφία που εκφράζεται, στη ζωγραφική, τη μουσική, τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, την ανθοκομική διακόσμηση, τη μαγειρική προετοιμασία, την ένδυση, την κηπουρική...– είναι η τέχνη της ζωής της οποίας αποτελεί το προσχέδιο. Η δημιουργία δεν πρέπει να είναι στην υπηρεσία του μηδενός, ούτε της αγοράς ούτε των ιδεών ούτε ενός κοινωνικού προγράμματος. Αρκεί να υπάρχει και να συνειδητοποιεί τη μυστική δύναμή της. Είναι η πραγματική ποίηση της ύπαρξης. Σήμερα που καταρρέει αυτός ο παλιός κόσμος που πάντοτε μας λεηλατούσε, αυτή η ποίηση αναδύεται για να μας σώσει από το ναυάγιο, οδηγώντας μας στα εύφορα εδάφη του ζωντανού. Εκεί όπου δεν επιβιώναμε παρά σαν θηρία, θα μάθουμε να ζούμε ως ανθρώπινα όντα.

Η αποτυχία των ιδεολογιών δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αποκαλύψει την αποτυχία της σκέψης που είναι διαχωρισμένη από το ζωντανό. Στην πνευματική κατανόηση μιας πραγματικότητας που αναθεωρείται και αναιρείται από την οικονομία, θέλουμε να αντιπαραθέσουμε την ευαίσθητη νόηση μιας ζωής που δεν αφήνεται να υποβιβαστεί στην επιβίωση...

Ότι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί [Νο 2]

 

Έχουν περάσει ήδη 40 μέρες από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η χώρα επανέρχεται στους κανονικούς της ρυθμούς, αφού πρώτα κοντέψαμε να πάθουμε μια μίνι κρίση ταυτότητας με τον “καταιγισμό” αποκαλύψεων γύρω από τη ΧΑ και τον αντιφασισμό του Σαμαρά και του Δένδια. Και ω εκ θαύματος ο καθεστωτικός αντιφασισμός μας τελείωσε εν μια νυκτί και τη θέση του πήραν απανωτά ρεπορτάζ για τους ρομά που αρπάζουν παιδιά και επιδίδονται σε εμπόριο βρεφών, αφού ενδιάμεσα βιάζουν τα μικρότερα παιδιά των καταυλισμών, για τη βιομηχανία επιδομάτων που έχουν στήσει βουλιάζοντας προφανώς τα δημόσια ταμεία ενώ με τις ανεξέλεγκτες και δωρεάν γέννες τους, κουβαλώντας και τους ρομά όλων των βαλκανίων, έχουν ρίξει έξω ολόκληρο το ΕΣΥ, για τους “λαθρομετανάστες” που επελαύνουν εκ νέου στην Ευρώπη (βλέπε Λαμπεντούζα) και στην Ελλάδα (βλέπε αντίσκηνα στον λιμένα Μυτηλίνης) είναι τόσοι όσοι και οι άνεργοι, για τις νέες επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου, παρουσία υφυπουργού, που βρίσκει άσυλο στην ΑΣΟΕΕ, για την ανασύσταση της “τρομοκρατίας” με το εντυπωσιακό κτύπημα που ετοιμάζουν οι “αδίστακτοι” Μαζιώτης και Παλαιοκώστας. Ταυτόχρονα δειλά-δειλά τα ρεπορτάζ και οι έρευνες (του Τέλογλου) ανακαλύπτουν ότι στο Πέραμα το Συνδικάτο μετάλλου πράγματι δρούσε ως μια άλλη μαφία (παράλληλα με αυτή του Λαγού) επιβάλλοντας τα μεροκάματα της συλλογικής σύμβασης στους κακόμοιρους εργοδότες, ασκώντας ταυτόχρονα βία σε όσους δεν ακολουθούσαν τις προτροπές του συνδικάτου, ενώ αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι που οι τράπεζες τους κατάσχουν τις λιγοστές οικονομίες τους για χρέη προς το δημόσιο σκέπτονται πλέον να ψηφίσουν ΧΑ παρά τις δημοκρατικές τους καταβολές (βλέπε Ευαγγελάτο). Και όλα αυτά με τον Φαήλο να δηλώνει ότι φυλάει τις  σφαίρες του για τους πραγματικούς εχθρούς (το αριστερό άκρο), για να κατατάξει λίγο αργότερα εξ αφορμής της 28ης τον Μεταξά στην κεντροδεξιά.

το τέλος της ιστορίας σε απευθείας μετάδοση

ποστίδιο παρασκευασμένο μετά από παραγγελία του Ανδρέα Ράπτη για το popaganda.gr ως μέρος μιας συζήτησης για τη βία. 

Όπως σχεδόν όλες οι συζητήσεις στην Ελλάδα, η συζήτηση για τη βία γίνεται με καθαρά τηλεοπτικούς όρους. Συμψηφίζουμε ότι μας έρθει στο κεφάλι ή ότι εξυπηρετεί τη θέση μας, μπερδεύουμε τα πάντα (η αρετή της διάκρισης δεν επισκέφθηκε ακόμη τα τηλεοπτικά πλατό), μένουμε στην επιφάνεια και κυρίως καταδικάζουμε. 

Χωρίς δεύτερες σκέψεις και δισταγμούς, κάθε δέκα περίπου δευτερόλεπτα είτε καταδικάζουμε είτε μας ζητείται να καταδικάσουμε. Αν δεν απαντήσεις γρήγορα ναι, μάλιστα, μπορεί και να καταταχτείς αυτομάτως στους ύποπτους, στους εχθρούς της δημοκρατίας και βέβαια στην κατηγορία ΑΚΡΑΙΟΣ, που εφευρέθηκε τα τελευταία χρόνια ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιούν «πρώην» ακροδεξιοί, πρώην και νυν υπόδικοι για όλων των ειδών τις υποθέσεις που έχουν να κάνουν με το δημόσιο χρήμα και κυρίως οι φανατικοί της λιτότητας των άλλων.

Η συζήτηση λοιπόν για τη βία γίνεται μονίμως όταν χρειάζεται να αλλάξουμε το θέμα, μην επιτρέποντας να αντιληφθούμε ποιο είναι το κέντρο ενός ζητήματος. Όπως για παράδειγμα με τα πανεπιστήμια, για τα οποία οι καταλήψεις και το χτίσιμο του γραφείου ενός καθηγητή, είναι η αιτία, η ένδειξη και η απόδειξη ταυτόχρονα ότι έχουμε τα χειρότερα πανεπιστήμια του κόσμου. Όλα αυτά βέβαια όχι γιατί μας έπιασε ο πόνος για ανοιχτά πανεπιστήμια, μάθημα, γνώση κλπ. Όλα αυτά γιατί θέλουμε να αποφύγουμε να μιλήσουμε για κάτι άλλα μικρά προβληματάκια, όπως ας πούμε το τι σημαίνει ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για το ελληνικό πανεπιστήμιο, τι σημαίνει σημειώσεις της παράταξης με τα «sos», περασμένα μαθήματα, ακαδημαϊκή καριέρα, καθηγητές που λείπουν κάπου σε κάποιο σημείο, υποχρηματοδότηση, έλλειψη υποδομών ή τί σημαίνει ότι η κοινωνία ρωτάει, εμπιστεύεται και χρησιμοποιεί την επιστημονική γνώση. Όσο γι’ αυτό το τελευταίο μας έχει απαντήσει από καιρό ο βουλευτής της κυβέρνησης κύριος Ταμήλος. Δεν θα γίνουμε εμείς επιστήμονες, εμείς είμαστε ΔΑΠ, αυτό φτάνει για να παίρνουμε αποφάσεις, να βγάζουμε μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων και να σχεδιάζουμε το μέλλον της χώρας. Κάπως έτσι τεχνοκράτης σημαίνει Στουρνάρας, στη χώρα της μαύρης δεξιάς.

Αγωνιστική Μειοψηφία: Το Ζήτημα της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Των Lucien van der  Walt  και   Michael Schmidt

Η ευρύτερη αναρχική παράδοση έχει υποστηρίξει με συνέπεια τη σημασία που έχουν οι ιδέες στην ελευθεριακή και σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της κοινωνίας, καθώς και την ανάγκη για μια «θεμελιώδη επαναξιολόγηση των αξιών» και για την αποτίναξη της «αρχής τής εξουσίας» από την καρδιά και το μυαλό των λαϊκών τάξεων¹. Για παράδειγμα, ακόμη και οι εξεγερσιακοί αναρχικοί αντιλαμβάνονταν ένοπλη δράση ως σημαντική κυρίως στο επίπεδο της αφύπνισης. Ο κεντρικός χαρακτήρας των ιδεών είναι χαρακτηριστικό στοιχείο και του αναρχισμού των μαζών, μέσα από την προώθηση μιας επαναστατικής αντικουλτούρας, την έμφαση που έδινε ο Μπακούνιν στον αναρχισμό ως «νέα πίστη», την «επαναστατική φαντασία» που προωθούσε ο Μαλατέστα, το πνευματικό έργο που προσέφεραν προσωπικότητες όπως ο Ρεκλύ, την ιδέα του Φόστερ για την αγωνιστική μειοψηφία κ.ο.κ.

Το ζήτημα που ανακύπτει, ωστόσο, είναι το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να διαδοθεί η νέα πίστη· σε αυτό το σημείο ερχόμαστε μπροστά σε μια ευρεία γκάμα τακτικών τοποθετήσεων πάνω σε ένα κρίσιμο ζήτημα: Είναι απαραίτητος ο σχηματισμός μιας ειδικής αναρχικής ή συνδικαλιστικής πολιτικής οργάνωσης για την αγωνιστική μειοψηφία των αναρχικών ή των συνδικαλιστών προκειμένου να προωθήσουν τις ιδέες και να θέσουν σε εφαρμογή τη στρατηγική τους; Εάν ναι, πώς θα πρέπει να οργανωθεί μια τέτοια ομαδοποίηση;

Υπάρχουν κάποιες βασικές θέσεις. Η μια είναι «αντιοργανωτική» και υποστηρίζει τα άτυπα δίκτυα επαναστατών. Υπάρχει η άποψη κάποιων συνδικαλιστών ότι το επαναστατικό σωματείο μπορεί να αναλάβει όλες τις λειτουργίες μιας αναρχικής ή συνδικαλιστικής πολιτικής οργάνωσης, πράγμα που καθιστά την τελευταία περιττή. Τέλος, υπάρχει ο οργανωτικός δυισμός, δηλαδή η αντίληψη ότι πρέπει να υπάρχει μια ειδική και διακριτή αναρχική οργάνωση που θα προωθεί τις αναρχικές ή συνδικαλιστικές ιδέες. Ακόμη και στην περίπτωση που υιοθετείται ο οργανωτικός δυισμός, υπάρχει ευρύ ποσοστό διαφωνιών αναφορικά με το βαθμό συμφωνιών, συνεκτικότητας και πειθαρχίας που θα πρέπει να έχει μια ομαδοποίηση. Στο κεφάλαιο αυτό θα συζητήσουμε τα παραπάνω ζητήματα, υποστηρίζοντας πως μια συνεκτική και ειδική αναρχική οργάνωση με κοινή ανάλυση, στρατηγική και τακτική, καθώς κι έναν βαθμό συλλογικής υπευθυνότητας, εκπεφρασμένο μέσα από ένα πρόγραμμα, είναι η πλέον αποτελεσματική από τις παραπάνω προσεγγίσεις και αποτελεί αναμφισβήτητα απαραίτητο συστατικό μιας συνδικαλιστικής στρατηγικής.

Η άλλη 11η Σεπτέμβρη (1973): 40 χρόνια από το πραξικόπημα στη Χιλή

Ενώ οι βόμβες έπεφταν  στο προεδρικό μέγαρο, ο σοσιαλιστής πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε απέφυγε να παραδωθεί  δίνοντας τέρμα στη ζωή του με ένα αυτόματο ΑΚ-47 –δώρο του Φιδέλ Κάστρο.Την ίδια στιγμή  17 χρόνια δικτατορίας ξεκινούσαν.

Το προεδρικό μέγαρο λίγο μετά τον βομβαρδισμό από τον δικτάτορα Πινοσέτ(11/9/2073)

Ήταν 11 Σεπτεμβρίου του 1973, όταν ο Αουγκούστο Πινοσέτ ανέτρεψε τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του προέδρου Σαλβαντόρ Αλιέντε στη Χιλή. Η διακυβέρνηση του Πινοσέτ χαρακτηριζόταν για την καταπίεση κάθε αριστερής γνώμης, κάτι το οποίο χαρακτηρίστηκε ως «πολιτική γενοκτονία». Τρεις μήνες μετά την κήρυξη της στρατιωτικής χούντας του 1973, χιλιάδες αριστεροί σκοτώθηκαν ή «εξαφανίστηκαν». Έχουν καταγραφεί πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου φυλακισμένοι υπέφεραν μαρτύρια και τελικά δολοφονούνταν. Κάποια από αυτά είναι τα National Stadium , Colonia Dignidad , Victor Jara Stadium , Chacabuco και φυσικά Villa Grimaldi . Σήμερα τα στρατόπεδα αυτά παραμένουν μερικώς ανέπαφα ή έχουν μετατραπεί σε μουσεία και μέρη μνήμης. Εκτιμάται ότι περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν ή εξαφανίστηκαν από το καθεστώς.

πορεία 7/9/2013

Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350), του Κώστα Λάμπου

«Δεν έχει σημασία που ο πατριωτισμός είναι τόσο συχνά καταφύγιο για αχρείους. Η διαφωνία, η εξέγερση και ένας γενικός χαλασμός του κόσμου παραμένουν τα πραγματικά καθήκοντα των πατριωτών». Μπάρμπαρα Έρενράιχ

Στο ύστερο Βυζάντιο παρατηρείται μια σταδιακή μετακίνηση της εξουσίας από τον αυτοκράτορα προς τους μεγαλοφεουδάρχες, οι οποίοι συνδύαζαν την υποστήριξή τους προς τον αυτοκράτορα με αντάλλαγμα την παραχώρηση μεγάλων εκτάσεων κρατικής γης, πράγμα που άλλαξε ριζικά τις σχέσεις ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της γης, οπότε και "ο οικονομικός δεσμός κράτους και χωρικών αντικαθίσταται από το δεσμό γαιοκτήμονα και χωρικών", με συνέπεια οι γαιοκτήμονες "να στερούν από τους φτωχούς ακόμα και τον Ήλιο"[3].

Το Βυζάντιο, δομημένο όπως είναι πάνω στον σκοταδισμό της λεγόμενης ορθοδοξίας, της πιο σκληρής δουλοπαροικίας ασιατικού τύπου[4] και της απόλυτης πνευματικής στειρότητας, σπαράσσεται από «βυζαντινά πραξικοπήματα», θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ «ορθόδοξων» και αιρετικών, μεταξύ «ησυχαστών» και «ζηλωτών», μεταξύ αυτοκρατορικών και αντιαυτοκρατορικών.

Αν ήμασταν σαν την Αίγυπτο κ.Στουρνάρα…

Αν βγαίναμε από το Ευρώ θα ήμασταν σαν την Αίγυπτο υποστήριξε ο υπουργός οικονομικών Γ. Στουρνάρας.

Τι ακριβώς εννοείτε κ. Στουρνάρα;

Ότι ο προηγούμενος αμερικανόδουλος ηγεμόνας της χώρας θα ήταν μέλος της σοσιαλιστικής διεθνούς;

Ότι σε κάθε μεγάλη συγκέντρωση η αστυνομία θα χρησιμοποιούσε τρομακτικές ποσότητες δακρυγόνων που θα προμηθεύονταν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ;

Ότι στα κρατητήρια της ασφάλειας θα βασανίζονταν άνθρωποι και ότι ο υπουργός δημόσιας τάξης θα απειλούσε με μηνύσεις τα ξένα μέσα ενημέρωσης που το αποκάλυπταν και θα απομάκρυνε τους δημοσιογράφους της κρατικής τηλεόρασης που το υπενθύμιζαν;

Ότι πολίτες της χώρας θα κρατούνταν σε φυλακές για 2.5 χρόνια, κατά παράβαση του συντάγματος χωρίς να έχουν καταδικαστεί για τίποτα;

Ότι το καθεστώς θα προσπαθούσε να καταλάβει το ραδιομέγαρο της χώρας προκειμένου να μην μεταδίδει ειδήσεις που δεν συμφωνούν με την κυρίαρχη προπαγάνδα;

Η Δικτατορία των Αστών

 

Κορυφώνεται αυτές τις ημέρες η τριετής Δικτατορία των Αστών.

Υπάρχουν τρία είδη δικτατοριών:
 

στρατιωτική: κίνημα στρατού καταλαμβάνει την εξουσία εκτοπίζοντας την πολιτική εξουσία.
Όπλο της, τα τανκς.
 

του προλεταριάτου: κίνημα λαού καταλαμβάνει την εξουσία εκτοπίζοντας την άρχουσα τάξη.
Όπλο της τα σοβιέτ.

 

των αστών: μια πολιτικο-οικονομική νομενκλατούρα καταργεί τους νόμους του δικού της συντάγματος, προκειμένου να εξασφαλίσει την παραμονή της στην εξουσία. Όπλο της, η φίμωση.


Στην Ελλάδα του 2010-13 ζούμε το τρίτο είδος δικτατορίας.
Μια κάστα μεγαλοεπιχειρηματιών, βιομηχάνων, εφοπλιστών, τραπεζιτών, γραφειοκρατών και των πολιτικών τους εκπροσώπων αναστέλλει τη λειτουργία του πολιτεύματος.
Δημοκρατία δεν είναι το δικαίωμα της ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια.

Για το αγαπημένο σου της ΕΡΤ

Διακόπηκε τώρα (22.53') η μετάδοση όλων των τηλεοπτικών καναλιών της ΕΡΤ

Μετά την σημερινή δημοσίευση του ΦΕΚ 1414/τ. Β'/11-6-2013 και μετά την 19η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου αυτής της κυβέρνησης, διακόπηκε η λειτουργία της ΕΡΤ (ολα τα κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί της) σήμερα το βράδυ. Για όλες τις εξελίξεις ενημέρωση θα βρείτε στο "κουτί της Πανδώρας" απ' όπου πήραμε τα στοιχεία. Προς το παρόν μεταδίδει μόνο ο 102 FM και ο 95,8 FM.

H δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Σίμου Κεδίκογλου

#occupygezi: Η Τουρκία εκρήγνυται… (update)

Μεταδίδει το ιστολόγιο: Communisation
Η Τουρκία, η χώρα πρότυπο του ΔΝΤ, με μισθό κάτω από 300 ευρώ (παρά το επίσημο 400), με χιλιάδες γυναίκες να δολοφονούνται για “λόγους τιμής” (αύξηση 1400% τα τελευταία δέκα χρόνια, αυτός είναι ο “εκσυγχρονισμός”), με την ασύλληπτη ακόμη για τα ελληνικά δεδομένα καταστολή ενάντια σε κάθε είδους αριστερά και γενικότερα πολιτική αντίδραση, επιτέλους ξεσπάει… Το γεγονός ότι η διαμαρτυρία ξεκίνησε από τη διεκδίκηση ελεύθερου δημόσιου χώρου δεν είναι τυχαίο. Συνδέεται με την ολοένα και μεγαλύτερη ταύτιση της κοινωνικής αναπαραγωγής με την καταστολή, με την αδυναμία διεκδίκησης μέσα στους χώρους εργασίας κτλ (όπως έγραψε κάποια στο twitter: Δεν πρόκειται μόνο για το πάρκο, είμαστε στο δρόμο για το νόμο για τις εκτρώσεις, για την απαγόρευση του ποτού, για τη φτώχεια και για τη σκατά-ζωή που ζούμε…). Ο κοινωνικό-πολιτικός χαρακτήρας του ξεσπάσματος είναι αντίστοιχος με αυτόν των κινημάτων Αγανακτισμένων, το (μη-)αίτημα για περισσότερη δημοκρατία και “ελευθερία” είναι αυτό που εκφράζει τα πλήθη που συρρέουν:

Από τους "εθνοσωτήρες" στους νυν "διασώστες"

Δέκα επισημάνσεις για το σύνθημα «από την εποχή της χούντας, είχαμε να δούμε τόση δημοκρατία».

Του Διονύση Ελευθεράτου - "Πριν"

Τς, τς, τς... Οποία λαϊκίστικη κακοήθεια... «Από την εποχή της χούντας είχαμε να δούμε τόση δημοκρατία», διατείνεται το σύνθημα. Για να καταστεί εμφανής η συντριπτική υπεροχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, επισημαίνουμε δέκα σημεία.

Πρώτο: Επί χούντας απολύονταν δημόσιοι υπάλληλοι, εάν τα «λαγωνικά» του καθεστώτος τους θεωρούσαν «αντεθνικά στοιχεία» που κακώς είχαν «τρυπώσει» σε κρατικές θέλεις. Τώρα όμως δεν αρκεί το φρόνημα. Πρέπει το μίασμα να υποπέσει και σε «αντικοινωνική» πράξη, προτού βρεθεί σε «αναγκαστική αργία» (δημοκρατία «άλφα - άλφα») και προγραφεί ως «επίορκος».
Γιατί «επίορκος»; Ε. φαίνεται ότι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, κάπου, κάποτε είχαν ορκιστεί ότι δεν θα διαδήλωναν εναντίον του Μνημονίου ή του Φούτελ. Ούτε θα συμμετείχαν σε δημοτικές κινητοποιήσεις για την προστασία παράλιων από καταπατητές - σαν κοινοί «εχθροί της επιχειρηματικότητας». Ούτε, ούτε, ούτε...

Οι φρουροί της ακροδεξιάς

Σαν συντελεστές του blog, δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, μπορεί να βελτιωθεί αισθητά μέσω εκλογών.

Αυτό είναι κάτι που το λέει και η ιστορική πείρα και η λογική και το πρόσφατο πάρελθόν. Οι πολιτικές ακραίας λιτότητας απαιτούν δύσκολο, οργανωμένο, αποφασιστικό και πολύπλευρο αγώνα για να ανατραπούν, προτού ισοπεδώσουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Ωραία μέχρι εδώ.

Επιβολή Δημοκρατίας

Σκηνές από μία ομιλία. Εικόνες ενός εμφυλίου στη γέννησή του.

 

Αποσπάσματα της σημερινής ομιλίας του βουλευτή Νέας Δημοκρατίας, Μάκη Βορίδη, στη Λάρισα.

«Όποιος μιλήσει με επιστήμονες θα του πουν πως οι αυτοκτονίες προκαλούνται όταν το γενικότερο περιβάλλονστο οποίο ζούμε έχει τα χαρακτηριστικά της κατάθλιψης. Αυτό το κλίμα διαμορφώνεται από τα ΜΜΕ και όχι από την οικονομική κατάσταση της χώρας».

«Σήμερα ξεδοντιάζουμε την πολιτική βία της αριστεράς. Τώρα ανακαταλάβαμε τα κτίρια τους και περιορίζουμε τα φαινόμενα της βίας με αστυνομική επάρκεια. Αφαιρούμε το βασικό τους εργαλείο για να εμπεδωθεί η ελευθερία στη χώρα. Επιβάλουμε την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας».

«Λέμε λοιπόν την αλήθεια και ετοιμαζόμαστε για την μεγάλη, την πραγματική μάχη. Η παράταξή μας κράτησε αυτή τη χώρα στον ελεύθερο δυτικό κόσμο και δεν επέτρεψε να γίνει σοβιετικό καθεστώς. Κερδίσαμε τη μάχη αλλά χάσαμε τον πόλεμο των ιδεών. Ανεχτήκαμε για πολύ καιρό ιδέες που ήταν ξένες για τον Έλληνα. Θα την κερδίσουμε όμως αυτή την μεγάλη μάχη γιατί αυτή είναι η μοίρα της παράταξής μας».

Τουφεκιά στον αέρα

Και η  ξώβεργα έγραφε Made in EU

Τουφεκιά στον αέρα είχε χαρακτηρίσει ο Νίκος Φωτόπουλος τις εικοσιτετράωρες απεργίες που προκηρύσσει περιστασιακά η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ ή άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις οι οποίες έχουν εντάξει τη σκέψη, το λόγο και τη δράση τους, στο «μεγάλο όχημα» της πιο  αμφισβητούμενης συνδικαλιστικής ηγεσίας,  των τελευταίων δεκαετιών. Και φροντίζει το «μεγάλο όχημα» να εκτονώνει τον μαζεμένο ατμό από την κατσαρόλα που είναι έτοιμη να σκάσει. Η εκτόνωση αποτελείται από αυτές ακριβώς τις περιστασιακές «τουφενιές στον αέρα» που ποτέ δεν ανάβουν το φιτίλι της κοινωνικής έκρηξης.

Κατά πόδας ακολουθεί και το άλλο άρμα, εκείνο του Πανεργατικού Μετώπου, το οποίο εκτονώνει τον μαζεμένο ατμό συχνότερα, αλλά πάντα τηρώντας την ευπρέπεια της διαμαρτυρίας, λες και όταν διαμαρτύρεσαι όταν σε βιάζουν, το να φωνάξεις είναι απονομιμοποίηση της διαμαρτυρίας σου. Όποιος φωνάζει είναι παράνομος  (ή εχθρός των ταξικών αγώνων ή αριστεριστής ή ΣΥΡΙΖΑ κατα πως βολεύει)

Η εξέγερση του Μπαχρέιν σε εικόνες: Δυο χρόνια και συνεχίζεται

Συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας μετά από κηδεία στη Σίτρα, τον Ιανουάριο 2012

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών  τα διεθνή  μέσα ενημέρωσης αποφεύγουν να αναφέρονται στις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις στο Μπαχρέιν. Τον Φεβρουάριο του 2011, με την έλευση των αραβικών εξεγέρσεων, οι κάτοικοι του Μπαχρέιν βγήκαν στους δρόμους για να απαιτήσουν  συνταγματική μεταρρύθμιση, ίσα δικαιώματα, και, τελικά, την ανατροπή της μοναρχίας του Μπαχρέιν. Αυτές οι διαδηλώσεις δεν ήταν κάτι καινούργιο -  το Μπαχρέιν έχει μια μακρά ιστορία  οργανωμένου ακτιβισμού, και ο λαός του Μπαχρέιν διαδηλώνει για  πολιτική μεταρρύθμιση και περισσότερα δικαιώματα εργασίας από το 1930. Ενώ οι διαδηλωτές-τόσο οι Σουνίτες όσο και οι Σιίτες- αγωνίζονται για ένα πιο δίκαιο και δημοκρατικό πολιτικό σύστημα, η κυβερνούσα μοναρχία  έχει δώσει θρησκευτικό χαρακτήρα στην εξέγερση,  κατηγορώντας το Ιράν ότι υποκινεί την διχόνοια στο Μπαχρέιν.

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ

O πρόεδρος της επιτροπής Δεοντολογίας της Βουλής (ουάου!) και αντιπρόεδρος του σώματος, Χρήστος Μαρκογιαννάκης, μετά από συνεννόηση με τον πρόεδρο της Βουλής, Ευάγγελο Μεϊμαράκη (γνωστός και ως «Πάκη έλα να δοκιμάσεις τον δικό μου») συμφώνησαν ότι:
α) Εντός κοινοβουλίου δεν είναι αποδεκτές εκφράσεις όπως «συμμορία», «κυβέρνηση Τσολάκογλου» και «νενέκοι».
β) Δεν είναι αποδεκτές κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της Ολομέλειας εμφανίσεις με φόρμες, με κοντομάνικα μπλουζάκια και -ειδικά για τις γυναίκες-σύνολα προκλητικά όπως σούπερ μίνι ή έξωμες εμφανίσεις.
γ) Να ενεργοποιηθεί η δυνατότητα που δίνει στο προεδρείο της Βουλής να αποβάλλει από την αίθουσα όποιον δεν συμμορφώνεται.
Θα μπορούσε στο τέλος να λέει «εκ της Χωροφυλακής». Κρίμα που δεν το λέει. Χάνει το κύρος της η ενόχληση των υπηρετών της ευπρέπειας.

Κακούργημα η αντίσταση στη βία της εξουσίας

«Σήμερα…» εξηγεί ο συνήγορος Κώστας Παπαδάκης,
«…αγωνιζόμαστε με υπόμνημα που έχουμε καταθέσει στην Εισαγγελία Εφετών να μην παραπεμφθεί για κακούργημα. Δεν έχει κινηθεί η διαδικασία της παραπομπής και προσπαθούμε να την αποτρέψουμε.

Ο κύριος στόχος δεν είναι να καταδικαστεί ο Πέτρος, αλλά να τρομοκρατηθεί ο κόσμος.

Η εισαγγελέας υπερέβη κάθε όριο εκδικητικότητας με την υπόθεση αυτής της κατηγορίας. Αποτελεί ηθική απαξίωση της πράξης της συμπαράστασης.

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ Η ΧΩΡΑ!!!!!- Oi "επτά πληγές" σήμερα στην Βουλή εν μέσω κύματος από στρακαστρούκες!

  ΕΠΤΑ... ΕΦΤΑ...SEVEN... 7...Πως το λένε αλλιώς;
ΕΠΤΑ ΠΡΑΞΕΙΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ εμφανίστηκαν ΠΡΟΧΤΕΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ, σαν προαπαιτούμενο για την επόμενη δόση....
Κρυφά και με όρους συνομωσίας, αργά το βράδυ της Παρασκευής εισήχθησαν στην ΒΟΥΛΗ για να ψηφιστούν με την διαδικασία του κατεπείγοντος...
ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ που περιλαμβάνουν από..