Πανό διαμαρτυρίας ύψωσαν στην κορυφή του Πάικου, ο ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΤΩΝ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΙΛΚΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ Β.Α.Π.Ε. και οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΟΡΕΙΒΑΤΕΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ,, με αφορμή τον νέο περιβαλλοντικό νόμο.
Σε νέες οδηγίες και διευκρινίσεις σχετικά με τους τρόπους μετάδοσης του κοροναϊού και τις απαγορεύσεις είναι αναγκασμένες να προχωρήσουν οι αρμόδιες αρχές, καθώς διαπιστώνεται ότι η μετάδοση του κοροναϊού δεν είναι ορίζοντια, αλλά κάνει διακρίσεις ανάλογα με την περίσταση, το χώρο ακόμη και την προέλευση των ατόμων που μπορεί να μεταδώσουν τον ιό.
Στη δεκαετία που ακολούθησε τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η Ε.Ε. κάλεσε περισσότερες από 60 φορές τα μέλη της να περικόψουν τις δαπάνες Υγείας και να προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις του κλάδου. Και ύστερα ήρθε ο κορονοϊός.
Ένα άγχος το έχουμε
πάντα στην επαρχία, να τρέχουμε ασθμαίνοντας να αντιγράψουμε τις νόρμες που
επιβάλουν τα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα
είναι απλά ένα κακέκτυπο. Έτσι και ειδησεογραφικά δεν θα αποτελούσαμε φυσικά
εξαίρεση κατόπιν των υστερικών ρεπορτάζ για τις παραλίες της Θεσσαλονίκης, της
Πάτρας, του Βόλου και δεν ξέρουμε ακόμη για ποια άλλη παραλία από τα μεγάλα
τηλεοπτικά κανάλια, σχετικά με τον κόσμο που τις κατακλύζει εν μέσω πανδημίας.
Έτσι λοιπόν έσκασε και τοπικά η είδηση για παρόμοιο φαινόμενο στον λόφο του Αι
Γιώργη, συνοδευόμενη και με τις ανάλογες φωτογραφίες. Βέβαια το θέμα στην ουσία
έχει να κάνει με την εδραίωση των ΜΜΕ ως πανίσχυρα κέντρα εξουσίας και ανάλογης
επιρροής, αλλά περισσότερο έχει να κάνει με την αλλαγή που έχει επιφέρει η
τηλεόραση εδώ και δεκαετίες στον τρόπο ενημέρωσης των πολιτών, με την κατίσχυση
της εικόνας. Με αυτό τον τρόπο η αξία μιας είδησης και η σημασία κάποιου
γεγονότος προσδιορίζονται ανάλογα με τον πλούτο των εικόνων που τα συνοδεύουν,
μια και μόνο έτσι καθίστανται αυτά ορατά, κατά το γνωστό πως αν δεν υπάρχει
εικόνα δεν (αξίζει να) υπάρχει και είδηση. Έτσι δημιουργείται με την εικόνα,
τηλεοπτική και μη, η «ψευδαίσθηση της
αλήθειας και η εδραίωση της αυταπάτης: ¨βλέπω σημαίνει κατανοώ¨»
(Θ.Γιαλκετσής).
Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις αυτό είναι αλήθεια. Η πανδημία
έχει αλλάξει την ζωή μας με τρόπο δραματικό και ακόμη δεν μπορούμε να ξέρουμε τις
επιπτώσεις που θα έχει στο μέλλον. Όμως σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις είναι
που αναμετριόμαστε όλοι με τον εαυτό μας και το ποιοι πραγματικά είμαστε και τι
μπορούμε να κάνουμε. Ακριβώς τώρα λοιπόν η εξουσία μιλάει για την ατομική
ευθύνη που έχει ο πολίτης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και ταυτόχρονα παίρνει
σκληρά μέτρα περιορίζοντας ατομικές ελευθερίες. Και ενώ η συντριπτική
πλειοψηφία των πολιτών συμμορφώνεται από τις πρώτες μέρες αποδεικνύοντας
υπευθυνότητα και ενσυναίσθηση, αξίζει να δούμε ποιοι είναι αυτοί που μας μιλούν
για ατομική ευθύνη.
(προσθήκη από antinewskilkis: με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου μεταφέρεστε στην πηγή του)
Κάποτε, κάποιοι πρόσφυγες… (1)
Σήμερα, σας καλώ να πάμε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, κάπου στα τέλη
τής άνοιξης του 1922. Τότε, που στα λιμάνια τής Ελλάδας καταφθάνουν, το
ένα μετά το άλλο, καράβια φορτωμένα με ξερριζωμένους κατοίκους του
Πόντου, οι οποίοι αφήνουν την περιουσία τους και φεύγουν όπως-όπως από
τον τόπο τους, προκειμένου να σώσουν τις ζωές τους από το κυνήγι των
τούρκων. Στο πλευρό των τούρκων, μάλιστα, βρίσκονται και οι κούρδοι, οι
οποίοι κάνουν φρούδα όνειρα πως θα οικειοποιηθούν την γη που αφήνουν
πίσω τους οι έλληνες. Το κυνήγι είναι τόσο έντονο και η καταστροφή τού
ποντιακού ελληνισμού είναι τόσο εκτεταμένη ώστε πολλοί στις μέρες μας
κάνουν λόγο για γενοκτονία. Μάλιστα δε, κατόπιν εισήγησης του τότε
πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, το 1994 η βουλή αναγνώρισε την
γενοκτονία και ανακήρυξε την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο».
"Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας αχαλίνωτης ξενοφοβικής και ρατσιστικής υστερίας, υποκινούμενης από ευρύ φάσμα δεξιών, ακροδεξιών, φασιστικών δυνάμεων και συνεπικουρούμενης από τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης και εκπροσώπους της κυβέρνησης. Σε κλίμα εθνικιστικού παροξυσμού ο δημόσιος λόγος γεμίζει κατακλυσμιαία από πολεμικές ιαχές και δηλώσεις απανθρωπιάς που προσβάλλουν τις πλέον θεμελιώδεις ηθικές αξίες των ανθρώπων. Ακούσαμε ανείπωτες φράσεις μίσους να εκστομίζονται εναντίον γυναικών και παιδιών, εναντίον αδύναμων –από κάθε άποψη– ανθρώπων, χωρίς μέτρο και ντροπή!"
Ξημερώματα της 25ης Αυγούστου, ο εικοσιοχτάχρονος Ραφί από την Καμπούλ, πετάχτηκε από το κρεβάτι του στο άκουσμα θορύβων από την ελληνική αστυνομία που προσπαθούσε να εισβάλει στο κατειλημμένο κτίριο της Σπύρου Τρικούπη.
Ελένη Καρασαββίδου Πάντα δίνω καλές συμβουλές. Είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω μ’αυτές. Ποτέ δεν μπορώ να τις εφαρμόσω”, έγραψε Όσκαρ Ουάιλντ, και θα λεγες πως περιέγραφε και πολιτικές δυνάμεις και τους πολίτες σε μια χώρα με τοξικό πολιτικό κλίμα όπως η χώρα μας…Κατανοώ γιατί η συνομιλία του ανθρώπου με το Απόλυτο φαντάζει (και το πιθανότερο είναι) αναγκαία για να μειώσουμε το άγχος της διαρκούς προσαρμογής σε έναν πολύπλοκο και όμως προσωρινό για μας κόσμο, και πως αυτό το χασμα ανάμεσα στον διαρκή κόπο και το προσωρινό ‘κέρδος’ είναι ικανό από μόνο του να μας τρελλάνει και να μας κάνει περισσότερο δογματικούς αλλά διάολε αν δεν ήμασταν τόσο κλεισμένοι/ες στα κουτακια μας, αν ακόμη κι εκεί μέσα δεν ήμασταν στραμμένοι στον τοίχο απέναντι αλλά κρυφοκξοιτούσαμε το άλλο κουτί, ανάμεσα από τις κουρτίνες των ετεροκαθορισμών που τα συμφέροντα των ισχυρών κι οι βολέψεις των ανίσχυρων μας επιβάλλουν ίσως υπήρχε μια λίγο μεγαλύτερη μεγαλύτερη ελπίδα. Από τα μικρά ως τα μεγάλα. Κι από τα καθημερινά ως τα βαθιά (ή μάλλον ξεκάθαρα) φιλοσοφικά.
Διαβάσαμε
πρόσφατα στον τοπικό τύπο για
τη διάθεση ενός σημαντικού κονδυλίου
από
τον Δήμο Κιλκίς σχετικά με την
εξωτερική
διαμόρφωση
των καταστημάτων του κέντρου αλλά και
γενικότερα του περιβάλλοντος χώρου,
προς ένα πιο ομοιόμορφο και μοντέρνο
στυλ. Έτσι το μικρό μας Κιλκίς χωρίς να
χάσει χρόνο ακολουθεί τις μεγάλες πόλεις
της χώρας οι οποίες με τη σειρά τους
ακολουθούν τις παγκόσμιες τάσεις για
εξωραϊσμό των γειτονιών, για πολεοδομικές
αναπλάσεις “ιστορικών κέντρων” και
για ανάδειξη της κάθε
δήθεν
ιδιαίτερης πολιτισμικής κληρονομιάς,
με κοινό παρανομαστή όλων αυτών-φυσικά
τι άλλο- την τουριστικοποίηση
των πάντων και την ανάπτυξη του real
estate.
Στόχος
του φεστιβάλ Art against fascism είναι να δώσει βήμα σε όσο το δυνατόν
περισσότερους/ες μαθητές/τρίες και νέους/ες που βλέπουν την τέχνη σαν
ένα όπλο ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό. Ενώνουμε και εμείς την
φωνή μας, ενισχύουμε και ενδυναμώνουμε τις δράσεις ενάντια στους ναζί,
παλεύουμε, διεκδικούμε και φωνάζουμε. Όπως ο φασισμός σκοτώνει τη
φαντασία, έτσι η τέχνη και η δημιουργία τη γεννά.
Του Γιώργου Μητραλιά Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι Κούρδοι και Καταλανοί είναι δυο λαοί με μεγάλη παράδοση αλληλοστήριξης, αλληλεγγύης και κοινών αγώνων. Αλλά ίσως και να μην είναι τυχαίο πως Κούρδοι και Καταλανοί είναι τούτες τις μέρες, στο στόχαστρο των πιο αγριανθρωπικών Ιερών Συμμαχιών της εποχής μας! Κοινή νιοστή τραγωδία, κοινή μοίρα, αλλά και κοινή λαϊκή οργή και αποφασιστικότητα πως ο αγώνας συνεχίζεται!…
Δεν είναι ροκ σταρ, ούτε τηλεπαρουσιαστής, ούτε πολιτικός κι όμως μαγεύει τα πλήθη, σηκώνει τον κόσμο από τον καναπέ και δίνει όραμα για το πως θα έπρεπε να είναι η κοινωνία μας.
Είναι ένας δικαστής, ίσως όχι τόσο γνωστός όσο ο Τζιοβάνι Φαλκόνε ή τον Πάολο Μπορσελίνο, που δολοφονήθηκαν , από εγκληματίες, από τον ίδιο τον υπόκοσμο που καταδίωξαν ανελέητα.
Είναι ένας δικαστής υπόδειγμα που "ξεκαθαρίστηκε" από τους ίδιους τους συνάδελφους του δικαστές, που δεν άντεχαν τόση...δικαιοσύνη
Η καθιέρωση των μαθητικών παρελάσεων από τη δικτατορία του Μεταξά
Κάθε
χρονιά στις εθνικές επετείους οι μαθητές ομοιόμορφα ντυμένοι
παρατάσσονται τους δρόμους μαζί με το στρατό, πραγματοποιώντας
παρελάσεις. Πρόκειται για ελληνική πρωτοτυπία, τουλάχιστον μέσα στο
πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς κανένα άλλο κράτος-μέλος δεν
ακολουθεί αντίστοιχες πρακτικές, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλά
μέλη της εκπαιδευτική κοινότητας έχουν καταγγείλει αυτό το θεσμό ως
μιλιταριστικό και αυστηρά ιεραρχικό, ενώ στηλιτεύουν τον αντιπαιδαγωγικό
του χαρακτήρα. Ποια όμως είναι η ιστορία των παρελάσεων; Πότε
πρωτοεμφανίστηκε αυτός θεσμός στη χώρα και ποιους στόχους εξυπηρετούσε;
Η απαρχή των παρελάσεων
Το
πρώτο τάγμα παρελάσεων ιδρύθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν ακόμη
τα έθνη κράτη ήταν υπό διαμόρφωση, από το βασιλιά Φρειδερίκο της
Πρωσίας. Για να καταταγεί κανείς στο τάγμα έπρεπε το ύψος του να ξεπερνά
το 1.80. Ο θηριώδης σωματότυπος των μελών του είχε ως αποτέλεσμα να
μείνουν στην Ιστορία ως οι «Γίγαντες του Πότσδαμ». Στην ουσία επρόκειτο
για ένα ανενεργό τάγμα, με μόνο σκοπό την πραγματοποίηση παρελάσεων
εντός των ανακτόρων. Οι παρελαύνοντες περνούσαν μπροστά από τον
Φρειδερίκο φορώντας φανταχτερές στολές. Μετά το 1740, ο γιος και
διάδοχος του πρωσικού θρόνου Φρειδερίκος ο Μέγας διέλυσε το ασύμφορο
τάγμα.
Ο λόγος που η ποίηση διεισδύει στο αναγνωστικό κοινό, είναι τα ελλειπτικά της νοήματα. Ο αναγνώστης δίνει την ερμηνεία που θέλει στους στίχους, χωρίς αυτή να ταυτίζεται με άλλου αναγνώστη ή ακόμα και του δημιουργού. Κι εδώ έχουν ενδιαφέρον δύο λόγια για την ποίηση των Ινδιάνων, που την τυλίγει ένας εκλεκτικός θρησκευτικός ρομαντισμός και συνδέεται με τη μάνα γη και τον πατέρα ουρανό. Με τη σύγχρονη ελληνική λαϊκή ρήση «Δεν μας ανήκει τίποτα, είναι όλα δανεικά από τα παιδιά μας», να συμπίπτει με τη διατύπωση της ινδιάνικης ποίησης «Δεν έχουμε τίποτα, δανειστήκαμε τα πάντα από το μέλλον».
Οραματιζόμενοι την πλήρη διάλυση της υπάρχουσας κοινωνίας, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το ζήτημα της εξουσίας – είτε είναι η εξουσία πάνω στη δική μας ζωή, η «κατάληψη της εξουσίας», ή η διάλυση της εξουσίας. Στη μετάβαση από το παρόν στο μέλλον, από το «εδώ» στο «εκεί», πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: τι είναι εξουσία; Υπό ποιους όρους καταλύεται; Και τι σημαίνει η κατάλυση της; Πώς εμφανίζονται οι μορφές ελευθερίας, οι άμεσες σχέσεις της κοινωνικής ζωής από μια κρατικοποιημένη κοινωνία, μια κοινωνία στην οποία η κατάσταση της ανελευθερίας έχει φτάσει σε βαθμό παραλογισμού – στην κυριαρχία για αυτή την ίδια την κυριαρχία;
Ναξάκης Χάρης Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Υπερτουρισμός: Οι αρνητικές επιπτώσεις της μετατροπής του παραγωγικού ιστού ενός τόπου που αποτελεί προορισμό σε τουριστική μονοκαλλιέργεια, με συνέπεια την υπέρβαση της φέρουσας ικανότητας ενός συστήματος να δεχθεί άλλους τουρίστες και με αποτέλεσμα την καταστροφή του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού της περιοχής. Αλήθεια, τι επιπτώσεις θα υπάρχουν στη φέρουσα ικανότητα του πλανήτη Γη όταν μέχρι το 2030 οι τουρίστες φτάσουν το 1,8 δισεκατομμύριο;
