Για τη ραδιοτηλεόραση που μας αξίζει

Διαδώστε το και ελάτε να φτιάξουμε μαζί με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ μια ελεύθερη, δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Το παρακάτω κείμενο εκφράζει προσωπικές απόψεις αλλά, πιστεύω, γενικές ανησυχίες και όνειρα.

Πριν από λίγα 24ωρα μια ομάδα δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών και καλλιτεχνών αποφασίσαμε να πάρουμε μια πρωτοβουλία για το μέλλον της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, και όχι μόνο. Αρχικός μας στόχος είναι φυσικά να συμπαρασταθούμε στους εργαζόμενους της ΕΡΤ αλλά δεν σταματάμε εκεί.

Κάποιοι από εμάς δεν γνωριζόμαστε καν μεταξύ μας. Κάποιους τους ξέραμε από συναυλίες ή γιατί διαβάσαμε κείμενά τους, ακούσαμε εκπομπές τους και είδαμε ντοκιμαντέρ τους. Σημασία έχει ότι όλοι πιστεύουμε ότι μπροστά μας ανοίγεται μια μοναδική ιστορική ευκαιρία… ή το απόλυτο μαύρο της ΕΡΤ.

Στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε αλλά ότι θέλουμε να σας καλέσουμε όλους να φτιάξουμε την ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση που δικαιούμαστε. Και ξεκινάμε αυτή την Τετάρτη στις 7 το απόγευμα έξω από το ραδιομέγαρο.

Η ΥΠΟΥΛΗ ΚΑΤΟΧΗ ΚΙ ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟΙ..

Η φίλη στη δουλειά με συμβούλευε φοβισμένη.

"Στο λέω για το καλό σου, μη κάνεις του κεφαλιού σου, θα χάσεις τη δουλειά σου. Σε έχουν βάλει στο μάτι. Όλοι αυτή τη στιγμή κάνουμε τα στραβά μάτια, ότι μας ζητάνε, και θα κάνουμε κι άλλα. Τι να κάνουμε? Να χάσουμε τη δουλειά μας? Θα τη κρατήσουμε ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΟΣΤΟΣ. Να κάνεις το ίδιο. Να σωπαίνεις και να κάνεις ότι σου ζητάνε"

Η Ελλάδα της "ιστορίας επιτυχίας" έχει σκεπαστεί από φόβο. Φόβο στις ψυχές των ανθρώπων. Τι θα απογίνουν. Άνθρωποι που εκπαιδεύονται να νοιώσουν προνομιούχοι ακόμα κι αν καταφέρουν να τσακώσουν τρία κατοστάρικα για μισθό. Άνθρωποι που θα ευγνωμονούν τη τύχη τους αν δεν πεινάνε, αν δεν ζητιανεύουν, αν δεν κοιμούνται στα παγκάκια.

Εκπαιδευτικά παράλογα

Δεν πρόλαβε να κάτσει στην υπουργική καρέκλα ο Κυριάκουλας (Κυριάκος + Μητσοτάκουλας) και -σε αγαστή συνεργασία με τον ομόλογό του στο "αναβαθμισμένο" υπουργείο παιδείας- έκλεισε μια διακοσιαριά σχολεία (στα πλαίσια της "δημοσιονομικής εξυγίανσης, βεβαίως-βεβαίως!), τα οποία προστέθηκαν σε όσα είχε κλείσει ο προκάτοχός του και σε όσα είχε προλάβει να κλείσει η Αννούλα η σοσιαλίστρια (πριν την στείλει ο έλλην ψηφοφόρος στον απόπατο της ιστορίας).

Πριν δυόμισι αιώνες, όταν τούτος ο τόπος ήταν ακόμα επαρχία τής οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο ιερωμένος Κοσμάς ο Αιτωλός δεν δίσταζε να κηρύττει το -ριζοσπαστικώτατο για την εποχή- τσιτάτο "γκρεμίστε τις εκκλησιές τις άπραγες... σχολειά θα χτίστε... στήστε σχολειά... δάσκαλους, μαθητές, φυλλάδες θέλω...". Σήμερα, σε καθεστώς "παγκοσμιοποιημένης δημοκρατίας", η αλήτικη συμμωρία των παπαρομεταρρυθμιστών τής κακιάς ώρας, η οποία διαγουμίζει την δόλια την χώρα, δεν ορρωδεί: κλείνει αδίστακτα το ένα σχολείο μετά το άλλο, προκειμένου να περισσέψουν λεφτά για να τα δώσει στους "επενδυτές" τής συμφοράς.

Ιστορίες από την πόλη ,ιστορίες από τα σκατά

διαβάστε το σαν συνέχεια απ' αυτό

• Με λένε Παναγιώτη Ν.Είμαι ντόπιος ,γέννημα θρέμμα της περιοχής. Γνήσιος Ελληνας με σφραγίδα γνησιότητας. Αγαπάω την πατρίδα μου όσο κανένας άλλος και δε θα αφήσω κανένα να της κάνει κακό. Με ενδιαφέρει να δουλέψω και να πάω μπροστά. Δε μου αρέσει να περνάω τον καιρό μου στα καφενεία ούτε να χαζολογάω σα γυναικούλα στα ίντερνετ. Μόλις ο δήμαρχος μου υποσχέθηκε προεκλογικά δουλειά,με αντάλλαγμα την ψήφο της οικογενείας ,δεν έχασα στιγμή και στρατολογήθηκα μαζί του σε αυτό τον κοινό αγώνα για δουλειά. Περισσότερη δουλειά,ακόμα περισσότερη δουλειά .Εγώ θέλω να δουλεύω και όχι να κάθομαι στις καφετέριες μαζί με τους αργόσχολους. Θέλω δουλειά, θέλω δουλειά,θέλω δουλειά…(κόλλησε η κασέτα)

Φυσικό αέριο και «αέρας φρέσκος»

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, ο υφυπουργός Περιβάλλοντος Μάκης Παπαγεωργίου και, φυσικά, ο εκπρόσωπος της κοινοπραξίας του «TAP», ποζάρουν πανευτυχείς μετά την υπογραφή της λεγόμενης «Συμφωνίας Φιλοξενούσας Χώρας» για τη διέλευση του αγωγού από την Ελλάδα.
Δεν είναι στις προθέσεις μας να σκιάσουμε το χαρούμενο πάρτι της κυβέρνησης, αλλά επειδή πολλά ακούγονται για τα οφέλη που θα έχει ο ελληνικός λαός από αυτή τη συμφωνία, έχουμε την εξής απορία:

*

Στο Αζερμπαϊτζάν, που δεν είναι απλώς χώρα διέλευσης όπως η Ελλάδα, αλλά χώρα παραγωγής του φυσικού αερίου, γιατί τα 10 εκατομμύρια των κατοίκων του ζουν στην ανέχεια, το 52% του πληθυσμού του ζει επισήμως κάτω από το όριο της φτώχειας και όσο φυσικό είναι το αέριό του, άλλο τόσο «φυσική» είναι η διαφθορά που βασιλεύει μεταξύ εκείνων που λυμαίνονται το φυσικό αέριο;

COSCOLAND

«Με τη δύναμη του Θεού θα τα καταφέρουμε», «Μίλησα ακόμη και με τον Θεό, δεν μπορεί να γίνει τίποτα καλύτερο», «ο Θεός της Ελλάδας θα μας βοηθήσει» και άλλα «θεϊκά» εκφράζονται συχνά – πυκνά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας, αλλά και από συνεργάτες του.
Αυτή η διαρκής επίκληση του Θεού, σε μία χώρα με λογικούς πολίτες θα είχε σπείρει ήδη τον πανικό και δε θα είχε μείνει τίποτε όρθιο. Όταν μία κυβέρνηση επικαλείται τον Θεό, σημαίνει ότι όλα έχουν τελειώσει. Το success story είναι δέηση. Και η πραγματικότητα μία κόλαση που τη ζούμε αλλά δεν την αντιλαμβανόμαστε.

Για την κυβέρνηση δύο πιθανότητες υπάρχουν. Ή ο Θεός που επικαλείται αγαπάει περισσότερο τους Κινέζους και ιδιαίτερα την Cosco ή αποκαλεί Θεό τον πρόεδρο της Cosco, κάπτεν Γουέι Τζιαφού. Τείνω προς τη δεύτερη πιθανότητα, ειδικά μετά τις διαβεβαιώσεις του «Θεού κάπτεν Γουέι Τζιαφού» ότι «Η ευημερία θα επιστρέψει στην Ελλάδα» και ότι «η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα που θα ανακάμψει».

Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας- Άμεση Δημοκρατία

Διακήρυξη               

Οικολογία και οι Πράσινοι. Δύο έννοιες που αλληλοσυμπληρώνουν μια ιδέα, μια πολιτική κι ένα κίνημα. Κι όμως, τούτη την ώρα, η Πολιτική Οικολογία ταλανίζεται από το δίπολο:

Ποιο μετρά περισσότερο;

Ποιες είναι οι ασφαλιστικές δικλίδες που θα την προστατέψουν από μια ενσωμάτωση στον ιστό των συστημικών κομμάτων;

Ποιος είναι εκείνος ο ιδεολογικός χαρακτήρας που πρέπει να προταθεί, για να κρατήσει η δική μας Πολιτική Οικολογία τον ανατρεπτικό της προσανατολισμό;

  Στην εποχή των οικονομικών νεωτερισμών και των κοινωνικών κρίσεων η Πολιτική Οικολογία βρίσκεται μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι:

του περιβαλλοντισμού και της ριζοσπαστικής οικολογίας.

Η πρόκληση της επιλογής θα κρίνει την πορεία και την ακεραιότητα του χώρου.

• Από την μια, η περιβαλλοντική ενσωμάτωση με μια επιδερμική κοινωνική αλληλεγγύη, μέσα σ’ ένα ανταγωνιστικότατο σύστημα, αποτελεί το στερεότυπο πολιτικό μοντέλο μεγάλης μερίδας Πράσινων κομμάτων της Ευρώπης. Η πράσινη πολιτική τους γίνεται η διακοσμητική ουρά της συστημικής διαχείρισης.

• Από την άλλη, αντίθετη στο πράσινο πασάλειμμα, προβάλλει μια οικολογία των ρήξεων (στηριζόμενη στη μη βία), έχοντας ως σταθερό μέτωπο τον αγώνα απέναντι στις όποιες αντιπεριβαλλοντικές κι αντικοινωνικές ανατροπές. Με πρότυπο τις αντι-ιεραρχικές δομές και τις αμεσοδημοκρατικές αποφάσεις επιδιώκει να φέρει το οικολογικό κίνημα στο προσκήνιο των ιδεολογικών προβληματισμών και στο επίκεντρο των κοινωνικών διεργασιών, με στόχο την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και την αλλαγή του προτύπου ζωής, όπου η καθημερινότητα και η βιοποικιλότητα λεηλατούνται από τον οικονομικό ανταγωνισμό.

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές (via: Ερανιστής)


Και τι δεν ειπώθηκε για την εργασία. Για την προσφορά της εργασίας στην κοινωνία, αλλά και στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Για την αναγκαιότητα της εργασίας που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Για τον άνθρωπο που δάμασε τη φύση χάρη στην εργασία και μόνο. Για το πόσο οξύνει το πνεύμα και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες δεξιότητες. Για το πόσο οργανώνει τη ζωή του ανθρώπου, αφού χωρίς εργασία όλα βουλιάζουν στο χαοτικό πέρασμα του ανεκμετάλλευτου χρόνου, που αδρανοποιεί τον άνθρωπο και τον υποβιβάζει σε ζώο. «Αργία μήτηρ πάσης κακίας». Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά, σχεδόν εξ’ ορισμού, ρέπει προς την ακολασία και κάθε είδους αυτοκαταστροφική κι αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ ο εργαζόμενος, κάτω από την ασφαλή στέγη της εργασίας, ξοδεύει το χρόνο του δημιουργικά, αποφεύγοντας όλους αυτούς τους σκοπέλους. Υπό αυτή την έννοια η εργασία αποκτά ακόμη ευεργετικότερες διαστάσεις. Προστατεύει τον άνθρωπο από όλες τις κακοτοπιές της τεμπελιάς και του δίνει ταυτότητα, δηλαδή νόημα ύπαρξης. Το ότι αμέσως μετά το όνομα ακολουθεί η επαγγελματική κατάρτιση σχεδόν σε όλες τις συστάσεις δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το επάγγελμα δεν είναι απλώς ιδιότητα ή δραστηριότητα ή πεδίο προσφοράς ή ενασχόληση ή οτιδήποτε τέτοιο. Είναι η βάση της κοινωνικής αποδοχής, η προσωποποίηση της καταξίωσης. Είναι ο ίδιος ο εαυτός που κατατίθεται ολοκληρωμένα, που προσπαθεί με δυο λόγια να αυτοπροσδιοριστεί και που αδυνατεί να βρει οτιδήποτε πληρέστερο πέραν της επαγγελματικής ταυτότητας. Εξάλλου η επαγγελματική καταξίωση και τα διευθυντηλίκια αποδεικνύουν το μόχθο και την αφοσίωση στην εργασία, τα βασικότερα συστατικά του ευυπολήπτου ανθρώπου. Γι’ αυτό και προηγούνται πάντα. Κι εδώ βέβαια δεν μπορούμε να κρύψουμε και την περηφάνια της μισθολογικής υπεροχής, που όμως ποτέ δεν αναφέρεται αλλά πάντα υπονοείται, γιατί προφανώς είναι ανάρμοστο να μιλάς για οικονομική ανωτερότητα μπροστά στο ηθικό κύρος της άσκησης ενός ανώτερου λειτουργήματος.

για τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Κιλκίς

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, συμπολίτες και συμπολίτισσες,

βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός, την πιθανή συγχώνευση ή κατάργηση της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της πόλης μας.

Είναι θέμα χρόνου να κατατεθεί στη Βουλή το σχέδιο νόμου που θα είναι ισοπεδωτικό για μια σειρά φορέων και οργανισμών με σκοπό την εξοικονόμηση χρημάτων από τη διακοπή της λειτουργίας  τους.

Η Κοινωνία Πολιτών Κιλκίς αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να σας καλέσει σε μια συνάντηση με σκοπό την ενημέρωση και την ανταλλαγή απόψεων πάνω στο επείγον αυτό θέμα. Θεωρούμε την παρουσία σας σημαντική γιατί η ενασχόλησή  σας σε θέματα παιδείας και πολιτισμού θα είναι πολύτιμη στην εξεύρεση λύσης.

Σας περιμένουμε στο χώρο των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κιλκίς την Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013 και ώρα 20:00.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ Ν. ΚΙΛΚΙΣ
21ης ΙΟΥΝΙΟΥ 154
611 00, ΚΙΛΚΙΣ
Τηλ:23410 24400 , FAX:23410 24400
e-mail: info@kpk.gr
Web: http://www.kpk.gr

 

 

(σχετικά με δράσεις της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Κιλκίς δείτε εδώ:

Τα καλά νέα!

Αν κάποιος δεν διαθέτει έστω ένα κουκούτσι καλής ποιότητας μυαλό, είναι σίγουρο πως σήμερα αισθάνεται ευτυχής με όσα είδε και άκουσε στα τελευταία δελτία ειδήσεων και με όσα διάβασε στις φυλλάδες τής παραπληροφόρησης ("ενημέρωσης", κατά την αστική τάξη). Πράγματι, το τελευταίο εικοσιτετράωρο έχει εξαπολυθεί καταιγισμός "καλών" ειδήσεων, ο οποίος δημιουργεί -εκουσίως ή ακουσίως- συνειρμούς με τον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό. Λες και μόλις έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ο Βαγγέλας, πήρε φόρα η ανάπτυξη και δεν ξέρει από πού να πρωτοχυμήξει! Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ, πάνω σε ζάππινγκ, στάθηκα στον Σκάι λιγώτερο από 5 λεπτά και, από την ευφορία που ένοιωσα, κόντεψα να πάθω ρεύση ο άνθρωπος! Αφού μη σας πω ότι κάπου ένοιωσα άσχημα με τόσα που έχω σούρει τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον πρωθύ προσωπικά...

Πρώτη καλή είδηση: ο ΤΑΡ. Ο Trans Adriatic Pipeline ή -επί το ελληνικώτερον- Διαδριατικός Αγωγός. Μάγκες, η ανάπτυξη είναι πλέον εδώ, όπερ ετοιμαστείτε για τα εκατομμύρια που πρόκειται να σκορπίσουν στον τόπο οι επενδυτές που θα κουλαντρίζουν το αζερικό φυσικό αέριο! Κι όταν μιλάμε για επενδυτές, δεν μιλάμε για επενδυτάκια της σειράς, έτσι; Μιλάμε για εγγλέζικη ΒΡ, μιλάμε για γαλλική TOTAL, μιλάμε για ρωσική LUKOIL, μιλάμε για ιταλιάνικη ΕΝΙ... μιλάμε ως και για νορβηγικές, ιρανικές, ακόμη και τουρκικές εταιρείες.

Πού πήγαν τα πακέτα της τρόικας;

Από ΔΝΤ και EFSF πήραμε συνολικά 219 δις ευρώ.

Από αυτά:
τα 48.2 δις πήγαν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών
τα 11,3 δις στην επαναγορά χρέους (buy back)
τα 29,7 δις στο PSI

και

τα 122,2 δις σε κατόχους ομολόγων που έληγαν, (δηλαδή σε ιδιώτες, που πλέον μετά το PSI είναι ελάχιστοι, και κυρίως στην ΕΚΤ).

Από τα 219 δις, δηλαδή, μόνο τα 7,6 δις πήγαν σε μισθούς και συντάξεις και γενικά στον  προυπολογισμό, καλύπτοντας ελλείμματα περίπου 2 δις ετησίως, ήτοι κατά μέσο όρο 1% του ΑΕΠ. 

Ενώ

με αυτά πληρώσαμε για  τόκους 48.171 δις και για χρεολύσια 74.056 δις. Όταν οι τόκοι κοντεύουν να φτάσουν τα χρεολύσια, δικαιούμαστε να μιλάμε για τοκογλυφία; 

Ω!, πόσο ωραία αφεθήκαμε και αφηνόμαστε στο δούλεμα;

πηγή: CYNIKAL
βασισμένο σε άρθρο του: CAPITAL.GR

ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΜΕ, ΝΑ ΠΑΜΕ, ΠΟΥΘΕΝΑ, ΝΑ ΦΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...

1.Αν δε φας όλη τη χορτόσουπα, δεν θα σου πάρω παιχνίδι

2.Αν δε κοιμηθείς αμέσως δε θα φας σοκολάτα

Μοιάζουν αθώα μαλώματα, κι όμως αν τα κοιτάξει κανείς καλύτερα, κρύβουν δυο συμπεράσματα πολύ ουσιαστικά.

1.Τα μπιχλιμπίδια στη ζωή τα αποκτάμε όταν καταπίνουμε αδιαμαρτύρητα ότι μας πλασάρουν

2.Τις απολαύσεις-επιβραβεύσεις τις δικαιούνται όσοι κοιμούνται όποτε τους διατάξουν,αδιαμαρτύρητα.

Νομίζετε πως έτσι απλά οι άνθρωποι μπορούν να δεχτούν τις εντολές οποιασδήποτε τρόικας? Πιάνεις έναν άνθρωπο μεγαλωμένο ελεύθερο στη ζούγκλα σαν αγρίμι και του μιλάς για μνημόνια? Κι ένα απλό ζευγάρι παπούτσια να πας να του βάλεις με το ζόρι θα σε δαγκώσει!  Υπάρχει μεγάλη προετοιμασία για τη Κοινωνία της αποχαύνωσης.  Μετά το μαμά, μπαμπά, κακά, νάνι, το παιδί μπαίνει θριαμβευτικά στην κοινωνία της ανταλλαγής εκβιασμών. Στις υποδείξεις που πρέπει να συμμορφωθεί. Στους κινδύνους της μη συμμόρφωσης και στις επιβραβεύσεις της υπακοής στην γενικότερη τάξη.

Το αν δεν ψηφίσεις τα κόμματα που στηρίζουν το ευρώ θα χαθείς, δεν είναι τίποτα πιο πολύπλοκο από τη σοκολάτα που δεν θα αποκτήσεις ποτέ ή το παιχνιδάκι αν δεν..

Όταν οι βραζιλιάνοι παίζουν αλλιώτικη μπάλα...

Παναγιώτης Μαυροειδής

Όλο παραδοξότητες ο κόσμος στην ταραγμένη εποχή μας. Για ένα παρκάκι σε κατάσταση παρακμής μέσα στο κέντρο της Ισταμπούλ, πήρε φωτιά ολάκερη η Τουρκία. Για μια αύξηση στα εισιτήρια των αστικών λεωφορείων από 7 έως 20 σεντς λαμπάδιασε η έτσι και αλλιώς θερμή Βραζιλία. Και στις δύο χώρες δεν έλειψαν συνθήματα, πανό και σλόγκαν που μνημόνευαν τους αγώνες στην Ελλάδα, το κίνημα Occupy the Wall Street και τις αραβικές εξεγέρσεις.

Άλλο οι αφορμές -καμιά φορά ακόμη και πιο ταπεινές- άλλο οι βαθύτερες και πραγματικές αιτίες.

Ο Μαρξ κάπου γράφει ότι ‘’η σημαία της έναρξης μιας επανάστασης είναι τελείως διαφορετική από τη σημαία της στιγμής όπου αυτή αναγγέλλει τη νίκη της’’.

Μα είναι να ανακατεύει κανείς επαναστατικά γεγονότα με αυθόρμητες και εν πολλοίς χωρίς συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση διαμαρτυρίες; Και όμως, αυτό είναι το υλικό των σύγχρονων εξεγέρσεων και κοινωνικών αναστατώσεων και είναι εξαιρετικά εύφλεκτο. Ακριβώς γιατί πυροδοτείται από όλους τους πόρους ολάκερων κοινωνιών σε βαθιά κρίση και από τη δυσαρέσκεια όλο και λιγότερων εύπιστων ανθρώπων.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΜΑΙΝΕΤΑΙ

Από το προαύλιο της ΕΡΤ, ως την γειτονική Τουρκία που φλέγεται και τις εξεγερμένες φαβέλες της Βραζιλίας, οι εικόνες που φτάνουν δεν είναι σκόρπια και άσχετα μεταξύ τους γεγονότα. Πρόκειται για πλάνα μιας γενικευμένης οργής των ανθρώπων απέναντι στο σύγχρονο τυραννικό σύστημα του μιλιταροκαπιταλισμού. 

Στην Βραζιλία, με αφορμή τις αυξήσεις των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, πολίτες βγήκαν στους δρόμους, αγανακτισμένοι για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους, την αύξηση του κόστους διαβίωσης και όλα αυτά στο όνομα της διοργάνωσης του Μουντιάλ και των Ολυμπιακών Αγώνων. Θεωρητικά η Βραζιλία είναι η ισχυρότερη οικονομικά χώρα του λατινοαμερικάνικου κόσμου και 6η οικονομία σε παγκόσμια κλίμακα, ωστόσο ο πλούτος της δεν φαίνεται να προσφέρει καλύτερη ζωή στον βραζιλιάνικο λαό.

Τα happenings με αθλητικό μανδύα, αλλά έντονα εμπορικό χαρακτήρα, υποβιβάζουν την Υγεία και την Παιδεία σε “brands” μη κερδοφόρα. Ομοίως το 2004 ζήσαμε την φιέστα των Ο.Α. για να είμαστε 9 χρόνια μετά, χρεοκοπημένοι και 2η φτωχότερη χώρα, ξεπερνώντας μόνο την Λετονία.

Βαρετό Μεταρρυθμιστικό post

Το σχεδιο ειναι πάνω κάτω πάντα το ίδιο.

Παιρνεις εναν δημοσιο οργανισμο - είτε αυτος λειτουργεί είτε όχι. Μπορεί να παράγει και κέρδος, μπορεί και όχι. Μπορεί να χρειάζεται, μπορεί και όχι. 

Διορίζεις τους κουμπάρους και τα ανίψια σου κοντρα στους ηδη εργαζομενους. Ο οργανισμος προφανως ζημιώνεται, ενώ απο εξτρα εργο δεν παράγει τίποτα. Ασε που οι ανηψοκουμπάροι, οι έχοντες το βύσμα δηλαδή μπορεί να σαμποτάρουν και αυτούς που τυχαίνει να εργαζονται

Κατοπιν αρχιζεις και αναπαραγεις το στερεοτυπο πως "το δημοσιο δεν λειτουργει" και αρχιζεις να δινεις δουλειες του οργανισμου σε εξωτερικους συνεργατες - το λεγομενο outsourcing, οι οποίοι και προφανώς στοιχίζουν ΠΟΛΥ παραπάνω. Ο οργανισμος δειχνει να λειτουργει καλύτερα, αλλα ζημιωνεται παραπάνω απ΄ότι προηγουμένως. Ή έστω εμφανίζει αναίτια λιγότερα κέρδη.

Στις αιτιασεις γιατι δεν απολύεις τους αχρηστους εργαζομενους η μονιμη απαντηση ειναι πως δεν με αφηνουν οι συνδικαλιστες - και αυτο διοτι δεν προκειται να δοκιμασεις να απολύσεις τα ανήψια και τους κουμπάρους σου, αλλά όσους εργαζόμενους (απο τους προηγούμενους) τυχαίνει να δουλεύουν, έτσι ώστε ακόμα και αν τους απολύσεις ο οργανισμός και πάλι να μην μπορεί να αποδώσει παρόλες τις γενναίες σου προσπάθειες που αψηφουν το πολιτικο κοστος κτλ κτλ.

Το θέμα δεν είναι η ΕΡΤ. Εγώ είμαι.

Όταν άνοιξα κι εγώ μετά από καιρό την τηλεόραση για να δω σε ζωντανή μετάδοση να γίνεται πάλι μαύρη η οθόνη της τηλεόρασης λες και είναι σβηστή, σκέφτηκα ότι η ΕΡΤ έκλεισε και έχασαν τις δουλειές τους δυόμιση χιλιάδες άτομα. Αν και δεν ξέρω κανέναν που να δουλεύει στην ΕΡΤ, γνωρίζω πολύ καλά πώς είναι να σε απολύουν. Όμως μέχρι εκεί.

 

Την επόμενη μέρα ασυναίσθητα πάτησα το ΟΝ στο ραδιόφωνο, όπως συνηθίζω γύρω στα μεσάνυχτα, κι εκεί που έπαιζε αμέσως το τρίτο πρόγραμμα τώρα επικρατούσε μια περίεργη σιωπή. Όχι ησυχία. Σιωπή. Μονωτική ταινία στο στόμα. Και τότε δεν σκέφτηκα ότι κάποια καθίκια έκλεψαν από κάποιους ανθρώπους τις δουλειές τους. Ένιωσα ότι έβαλαν χέρι στη ζωή μου. Γιατί αν η ΕΡΤ είναι κάτι δημόσιο, το τρίτο πρόγραμμα είναι κάτι προσωπικό. Γιατί παραδέχομαι ότι κάποιες εκπομπές του με έχουν συγκλονίσει, κάποιες εκπομπές του έχουν αναβάλλει τα ραντεβού μου, κάποιες εκπομπές του έχουν κάνει τις νύχτες μου ατέλειωτες, όπως για παράδειγμα τότε που άκουσα στην εκπομπή τού Καναβούρη για πρώτη φορά ποιήματα του Παυλοστάθη.

Σβήνοντας ένα κεράκι κι ένα κόμμα

Την περασμένη Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013, συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τις επαναληπτικές εκλογές του καλοκαιρού του 2012. Από εκείνες τις κρίσιμες εκλογές προέκυψε ένα μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα σχήμα διακυβέρνησης, σε μία επίσης ξεχωριστή ιστορική στιγμή. Στην 36η εκπομπή του #rbnews κάνω μία ανασκόπηση της πρώτης αυτής χρονιάς της κυβέρνησης, η οποία, σβήνοντας ένα κεράκι, ταυτόχρονα έσβησε τη Δημόσια Τηλεόραση, αλλά και τον έναν από τους εταίρους της.
Για την ιστορία, ας θυμηθούμε τις 14 δεσμεύσεις της προγραμματικής συμφωνίας της τρικομματικής κυβέρνησης, που, όπως όλα δείχνουν, μετατρέπεται σε δικομματική:

ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΚΡΗ

Κάποια επιχειρήματα που παράγονται από τα επικοινωνιακά κέντρα του καθεστώτος και αναπαράγονται  με ταχύτητα πυρκαγιάς από εξυπηρετητές έως και αφελείς, είναι ενδεικτικά της ποιότητας των πρωθυπουργικών συμβούλων. Ανέμπνευστοι ερασιτέχνες, δεν είναι ικανοί ούτε για μια προπαγάνδα  της προκοπής.

Εδώ και καιρό, αλλά κυρίως από την ημέρα του «μαύρου» της ΕΡΤ κυκλοφορεί ως Μάντρα Διαλογισμού το στιχάκι «Για το 1,5 εκ. απολυμένων του ιδιωτικού τομέα ούτε ένα δάκρυ, αλλά για να μην απολυθεί ένας δημόσιος υπάλληλος γίνεται ξεσηκωμός».

Ας το πάρουμε λέξη προς λέξη για να δούμε πόσο μπορεί να αντέξει απέναντι στη λογική το επικοινωνιακό διαμάντι του καθεστώτος. Το «1,5 εκ. απολυμένων του ιδιωτικού τομέα» δεν είναι όλοι απολυμένοι. Είναι σε μεγάλο βαθμό άνεργοι, νέοι άνθρωποι που δε βρίσκουν εργασία ούτε στον ιδιωτικό, ούτε στον δημόσιο τομέα.

ΜΗΝΕΣ ΑΠΕΜΕΙΝΑΝ…

Το γεγονός ότι κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά με την «αποχώρηση» της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση δύο πράγματα δείχνει πεντακάθαρα. Το πρώτο ότι ήταν εντελώς τυπική η παρουσία της στην τρικομματική. Το δεύτερο ότι όλοι γνωρίζουν πως δεν αποχώρησε από την κυβέρνηση.

Αποχωρώ σημαίνει διαφωνώ ριζικά και αποσύρω τη στήριξή μου. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δε συνέβη στην περίπτωση της ΔΗΜΑΡ, αλλά σύμφωνα με τις δηλώσεις Κουβέλη το κόμμα του μένει πιστό στη μνημονιακή γραμμή της κυβέρνησης και θα τη στηρίζει όποτε παραστεί ανάγκη.

Η μόνη «ταραχή» που υπήρξε με την απόφαση Κουβέλη ήταν εντός της ΔΗΜΑΡ και προήλθε από εκείνους που είχαν προσωπικές φιλοδοξίες υπουργοποίησης, αλλά είχαν λάβει και σχετικές υποσχέσεις για την εξέλιξή τους. Δυστυχώς πιάστηκαν κορόιδα. Το αντάλλαγμα για τον αυτοεξευτελισμό τους δεν το έλαβαν ποτέ. Ας πρόσεχαν. Τουλάχιστον ας πρόσεχαν όσο τους επιτρέπει η πνευματική τους κατάσταση και ο βαθμός ευφυΐας τους που αποδείχθηκε κάτω του μετρίου.

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε όλα τα κρίσιμα κοινωνικά και πολιτικά θέματα

Ενόψει του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, το Red Notebook συγκέντρωσε τις θέσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς για όλα τα κρίσιμα κοινωνικά θέματα, όπως αυτές παρουσιάστηκαν σε κεντρικές εκδηλώσεις του κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα και κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, από την εκδήλωση της Αθηναϊδας (Ιούνιος 2012) μέχρι σήμερα.

Διακήρυξη Αρχών και Πλαίσιο Προγραμματικών Θέσεων (εδώ)
[και σε περίληψη: 19 δεσμεύσεις προς τον ελληνικό λαό (εδώ)]

Για την αξιοπρεπή διαβίωση και την αντιμετώπιση της φτώχειας (εδώ)
Για την ανεργία και την απασχόληση (εδώ)
Για την παραγωγική ανασυγκρότηση (εδώ)
Για το χρέος (εδώ)
Για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά (εδώ)
Για τις τράπεζες (εδώ)
Για το ασφαλιστικό και τους συνταξιούχους (εδώ)
Για το φορολογικό (εδώ)
Για την υγεία (εδώ)
Για την παιδεία (εδώ)
Για τη δημόσια διοίκηση και την αυτοδιοίκηση (εδώ)
Για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (εδώ)
Για τους αγρότες (εδώ)
Για τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και την ιθαγένεια (εδώ)
Για τα σώματα ασφαλείας (εδώ)
Για τα ΜΜΕ (εδώ)
Για την εξωτερική και αμυντική πολιτική (εδώ)
Για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος (εδώ)
Για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής (εδώ)
Για τον πολιτισμό (εδώ)
Για τη φυσική αγωγή και τον αθλητισμό (εδώ)
Για το νόμισμα (εδώ)

Δείτε επίσης: Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις

πηγή: Red NoteBook
το βρήκαμε εδώ: Κεράσια και Κρίνοι