Μυρτώ: "Από την εμπειρία μου ως απλού, απλούστατου πολίτη, ο οποίος όμως
συμμετέχει ή προσπαθεί να συμμετέχει τα τρία τελευταία χρόνια σε πάσης
φύσεως και μορφής κινητοποιήσεις θέλω να σας πω κύριε Κοντογιώργη ότι η
ιδέα της εναντίωσης στην κομματοκρατία αντιμετωπίζεται: α) με βαθύτατη
εχθρότητα, από όλο το φάσμα -από δεξιούς έως όχι απλά αριστερούς αλλά
και αντιεξουσιαστές. β) με απορία, πως μπορούμε να κυβερνηθούμε χωρίς τα
κόμματα να έχουν το πρώτο ρόλο γ) με καχυποψία, γιατί ο Έλληνας δεν
μπορεί να φανταστεί θεσμούς χωρίς τον κομματικό έλεγχο και νομίζει ότι
αυτό είναι παράγωγο μιας φασιστικής ιδεολογίας κοκ. Κυρίως όμως η
εχθρότητα, πες ότι θες σε μια συγκέντρωση, μη μιλήσεις εναντίον των
κομμάτων..."
Γιώργος Κοντογιώργης,
Είναι φανερό ότι όλοι αυτοί που υπερασπίζονται τα κόμματα σκοπίμως
παρακάμπτουν το πραγματικό ερώτημα: ότι δεν ζητείται η κατάργησή τους,
αλλά ο μετασχηματισμός τους, στο πλαίσιο μιας συνολικής μεταβολής του
πολιτικού συστήματος σε αντιπροσωπευτικό και, περαιτέρω, σε δημοκρατία,
όπως επιτάσσουν οι εξελίξεις της εποχής μας. Άλλωστε, ο φασισμός δεν
εναντιώθηκε στα κόμματα. Αντιθέτως, χρησιμοποίησε το θεσμό για τους
ίδιους βασικά λόγους που τα επικαλούνται οι σημερινοί θιασώτες της
κρατικής δεσποτείας. Για τη μεταβολή του σε θεμελιώδη μηχανισμό
ιδιοποίησης του πολιτικού συστήματος, του κράτους και του δημόσιου
αγαθού, δηλαδή σε όχημα καταδυνάστευσης της κοινωνίας. Και περαιτέρω,
για την παρεμπόδιση της μετάβασης των κοινωνιών, από απλούς επικαρπωτές
της απλής και καταφανώς ελεγχόμενης ατομικής ελευθερίας, σε θιασώτες της
καθολικής (της ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής) ελευθερίας. Είναι
τουλάχιστον "άλογο" να βλέπει κανείς τους οπαδούς της κομματικής
πολιτικής κυριαρχίας να ταυτίζουν το αίτημα της δημοκρατίας με τον
φασισμό!...
Πέραν αυτού, απαιτούνται σειρά από διευκρινίσεις που φωτίζουν το καθόλα
συντηρητικό και, μάλιστα, αντιδραστικό επιχείρημα των οπαδών της
κομματοκρατίας.