CRY BLOOD AFRICA, CRY BLOOD

 

Μπορεί η ιστορία να γράφεται συνήθως από τους νικητές, όμως μερικά ιστορικά γεγονότα – όσο υποκειμενικά κι αν τα διαβάζει κάποιος – είναι αδύνατον να αμφισβητηθούν και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη του χώρου και του χρόνου. Για παράδειγμα, το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζί εγκληματίες είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης και στηλιτεύει αιώνια το όνειδος της φασιστικής και ναζιστικής ιδεολογίας. Αλλά, και το όνειδος του δουλεμπορίου, αν δεν είναι το ολοκαύτωμα της Αφρικής από τους δυτικούς αποικιοκράτες, τότε τι άλλο μπορεί να είναι; Από τα τέλη του 16^ου έως και το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα, δηλαδή για πάνω από τριακόσια χρόνια, δώδεκα εκατομμύρια άνθρωποι μεταφέρθηκαν βίαια από την Αφρική στον Νέο Κόσμο, δηλαδή στην Αμερική, για να καταλήξουν δούλοι στις νέες κτήσεις των Ευρωπαίων.

Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού.

Του Βίλχελμ Ράιχ

Από τον “ Πρόλογο στην τρίτη διορθωμένη και επαυξημένη έκδοση”

...  “Δεν μπορούμε να εξουδετερώσουμε τον αφηνιασμένο φασίστα, αν από πολιτική καιροσκοπία ψάχνουμε να τον βρούμε μέσα στο Γερμανό ή τον Ιταλό μόνο, κι όχι επίσης μέσα στον Αμερικανό και τον Κινέζο, αν δεν τον ανιχνεύσουμε καί μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας, αν δεν γνωρίζουμε τους κοινωνικούς θεσμούς που τον εκκολάπτουν καθημερινά.

Μπορούμε να χτυπήσουμε αποτελεσματικά το φασισμό, μονάχα, όταν τον αντιμετωπίζουμε εμπράγματα και πρακτικά με καλοθεμελιωμένη γνώση της ζωής και της κίνησής της. Κανείς δεν μπορεί να τον φτάσει στην πολιτικολογία, στους διπλωματικούς ελιγμούς και τις παρελάσεις. Όμως για τα πρακτικά προβλήματα της ζωής δεν έχει να δώσει απάντηση καμιά, επειδή τα βλέπει όλα μέσα στον καθρέφτη της ιδεολογίας ή με το σχήμα της κρατικής στολής.

Όταν ακούμε κάποιον φασίστα, οποιασδήποτε απόχρωσης, να βγάζει κήρυγμα για την «τιμή του έθνους» (αντί για την τιμή του ανθρώπου), για τη «σωτηρία της αγίας οικογένειας  και της φυλής» (αντί της κοινωνίας και της εργαζόμενης ανθρωπότητας), όταν φουσκώνει και κορδώνεται κι έχει το ρύγχος του γεμάτο συνθήματα, τότε ας τον ρωτήσουμε δημόσια ήρεμα και απλά:

ΝΔ:Υπερασπίζεται τη δολοφονική ρατσιστική βία ...απ όπου κι αν προέρχεται (Video)

Επαναφέρουμε σήμερα βίντεο από εκδήλωση του φασιστικού περιοδικού Patria, στο οποίο ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Μάκης Βορίδης, απορρίπτει κατηγορηματικά τη θεωρία της καταδίκης της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται. Μεγαλύτερη αξία όμως από τη δήλωση του Βορίδη έχουν οι συμμετέχοντες στα πάνελ της εκδήλωσης, καθώς στο ρόλο των ομιλητών συναντούμε “μαζί” στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, Χρυσαυγίτες και φυλακισμένους ακροδεξιούς για επιθέσεις σε μετανάστες και μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στη “3η γιορτή Patria...με εθνοπάθεια”, του περιοδικού Patria, μόλις 2 χρόνια πριν και συγκεκριμένα τον Απρίλιο του 2011. Μεταξύ των ομιλητών οι Παπαγεωργίου, Χατζής, Ζαφειρόπουλος, Σιδέρη, Βορίδης, Πλεύρης, Γιαννάτος, Κωτούλας, Δούμας, Χιδίρογλου κ.α. Τα όσα απίστευτα θα δείτε στα video που ακολουθούν αποκαλύπτουν μια μεγάλη “εγκληματική συμμορία”, με άμεσες προτροπές στη βία και εκλεκτικές συγγένειες με τα τάγματα εφόδου των φασιστών.

Emma Goldman: Διανοούμενοι Προλετάριοι

     To άρθρο στα Αγγλικά
 
Η προλεταριοποίηση στην εποχή μας εκτείνεται πολύ πέραν της χειρωνακτικής εργασίας. Στην πραγματικότητα όλοι όσοι δουλεύουν για τα προς το ζην, είτε με τα χέρια είτε με το μυαλό, όλοι όσοι πρέπει να πουλήσουν τις δεξιότητες, τη γνώση τους, την εμπειρία και τις ικανότητές τους, είναι προλετάριοι. Από αυτή την άποψη όλοι, με εξαίρεση, μία πολύ μικρή τάξη, έχουν προλεταριοποιηθεί.
Ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός διατηρείται μέσω της χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας. Ως αντάλλαγμα, οι προλετάριοι διανοούμενοι, όπως και οι ανθρακωρύχοι και οι υπάλληλοι καταστημάτων, τα βγάζουν πέρα δύσκολα και μέσα στην ανασφάλεια, και εξαρτώνται από τα αφεντικά τους περισσότερο απ’ ό,τι οι χειρώνακτες.

“Skhizein” (animation)

Skhizein

(σχίζειν)

production: DARK PRINCE
director: Jeremy Clapin

(με ελληνικούς υπότιτλους –> http://youtu.be/yeJuBYnPDGw )

 

πηγή: //ΠαραλληλοΓράφος//

το βρήκαμε κι εδώ: Ραμνουσία 

ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Το άλλο Άκρο

Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

 

 Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου(οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος. Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις. 

Άπατρις : Ας μιλήσουμε για τη Βία

by jonnybandroul 

«Σέβου, προσκυνά, χάιδευε πάντα σου εκείνον 
που κρατά την αρχή, μα εγώ το Δία πιο λίγο 
ψηφώ κι απ’ το μηδέν, ας κυβερνά κι ας κάνει 
της κεφαλής του, όσος καιρός του μένει ακόμα,
γιατί δε θα ‘ναι των θεών κύριος για πάντα.»
( Αισχύλου-Προμηθεύς Δεσμώτης)

«Η βία είναι η μαμή της ιστορίας» είχε πει εκείνος ο ξεχασμένος φιλόσοφος και δεν είχε άδικο, γιατί οι αλλαγές στην ανθρώπινη ιστορία με βία έγιναν. Με βία κατακτιέται η ελευθερία, με βία και η σκλαβιά βαριά στα κεφάλια των ανθρώπων πέφτει. Βία υπάρχει παντού στη φύση, η ζωή με βία και πόνο γεννιέται.
Στις μέρες μας η βία καταλαμβάνει μια εξέχουσα θέση στη προπαγάνδα και στη χειραγώγηση του πλήθους. Η ίδια η χειραγωγούμενη προπαγάνδα είναι μιας μορφής βίας που τρομοκρατεί το άτομο.

Τι κατέγραψε ο κοριός της σελοτ-ΕΥΠ

Έχουμε το αποκλειστικό υλικό που αποκάλυψε ο "κοριός του Μαξίμου".
(Ο Μάξιμος είνα όνομα, ουδεμία σχέση έχει με πρωθυπουργικά Μέγαρα)
 

Το "βαλιτσάκι της επιδοτούμενης οσφυοκαμψίας", όπως ονομάζεται, αποκαλύπτει πολλά και ενδιαφέροντα για την πορεία προς την εξουσία ενός άλλοτε ενθουσιώδους νέου που σκαρφάλωσε τα σκαλιά της ιεραρχίας με απροδόκητα και αμφιλεγόμενα μέσα..

Ορίστε λοιπόν τι άκουσε ο ειδικός ωτακουστής για λογαριασμό  της σελοτ-ΕΥΠ:


Ήταν, λοιπόν, κάποιος ενθουσιώδης πλουσιόπαις, τζακοαπόγονος, ο οποίος παιδιόθεν είχε μεγάλες βλέψεις για τον εαυτό του.
Παρότι ο εμφύλιος είχε τελειώσει -υποτίθεται- κάπου τρεις δεκαετίες, ο νέος μας συνέχιζε να είναι μόνος του σε εμπόλεμη κατάσταση...
Έφερε ιδέες διχαστικές και δεν ξεχνούσε τα εγκλήματα των εαμοκομμουνιστών κατά των κουκουλοφόρων, γερμανοτσολιάδων, δοσίλογων της κατοχής και γι'αυτό, παρά την αντίθετη παραταξιακή θέση, συμμετείχε μόνος του στη γιορτή μίσους του Μελιγαλά, στην οποία συμμετείχαν οι εναπομείναντες προδότες αλλά και οι απόγονοί τους, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στα σπλάχνα της Χρυσής Αυγής, ως σαρξ εκ της σαρκός της.
Ο ενθουσιώδης νέος κατέθετε κάθε χρόνο στεφάνι για να τιμήσει τους κουκουλοφόρους γερμανοτσολιάδες που σφαγιάστηκαν απ' τους εαμοκομμουνιστές.
Αυτή η κίνηση θα προοιοκονομούσε και το πολιτικό του μέλλον.

Αναμορφωθείτε δημοκρατικά. Βλέπετε Ανατροπή.

Με προβλημάτισε πολύ η χθεσινή κουβέντα που είχε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κατρούγκαλος στην εκπομπή Ανατροπή του Γιάννη Κ. Πρετεντέρη (βίντεο) με σφοδρούς οπαδούς της αστικής δημοκρατίας, πολλοί εκ των οποίων μάλιστα ανήκουν στο χώρο της κεντροαριστεράς, ή έστω έχουν δώσει (ενίοτε με την πολύτιμη βοήθεια μπράβων, κατά τα φαινόμενα) σπουδαίες μάχες κατά του φοιτητικού αληταριού που επιμένει να διεκδικεί το δικαίωμα της συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων για ζητήματα παιδείας. Όπως πολύ σωστά υπογράμμισε η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, πίσω από τη φαινομενική ψυχραιμία του καθηγητή κρύβεται μία αήθης συμπεριφορά.  Επειδή όμως δε θα ήθελα ποτέ να εισπράξω παρόμοιους χαρακτηρισμούς από ένα τόσο προοδευτικό πνεύμα, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τα συμπεράσματά μου από την πολύ διδακτική συζήτηση που παρακολούθησα. Ελπίζω να αποτελέσουν πηγή γόνιμου προβληματισμού και για εσάς:

ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ Η ΣΗΜΑΙΑ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΧΟΡΗΓΟ

Μετά από 4 χρόνια η πολιτική ηγεσία αποφάσισε να ξαναβγούν τα στρατιωτικά οχήματα στους δρόμους ενόψει της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου. Πρόσχημα είναι η τόνωση του “πατριωτικού φρονήματος” και η επίδειξη στους γείτονες Τούρκους, σύμφωνα με κύκλους, αλλά ο λόγος είναι περισσότερο το άνοιγμα στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, που ως υπερσυντηρητικοί θέλουν περισσότερο χακί και…εθνική υπερηφάνεια.

Κάποιοι γκρινιάζουν πέρα από το προφανές και για την σπατάλη που προκύπτει από την λειτουργία των τανκς, των τεθωρακισμένων και των αεροσκαφών, μια σπατάλη που δεν έχει κανένα νόημα, ειδικά στην σημερινή εποχή που η εξοικονόμηση χρημάτων υποτίθεται ότι είναι…ευαγγέλιο για το κράτος.

Πέντε ώρες συναυλία (5/10/2013), για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ! Απολαύστε!

πηγή: antigoldgreece και ET3social

23-30 Αυγούστου 2014: Διεθνές κάλεσμα δράσεων αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους

Το καλοκαίρι του 2013 μέλη από διάφορες ομάδες του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού ανά τον κόσμο συζήτησαν σχετικά με την αναγκαιότητα της εισαγωγής μιας διεθνούς ημέρας στήριξης αναρχικών κρατουμένων. Δεδομένου ότι υπάρχουν ήδη καθιερωμένες ημερομηνίες για την Ημέρα Δικαιωμάτων Πολιτικών Κρατουμένων ή για την Ημέρα Δικαιοσύνης στους Φυλακισμένους, θεωρήσαμε σημαντικό να δώσουμε επίσης έμφαση στις ιστορίες των δικών μας συντρόφων.

Πολλοί φυλακισμένοι αναρχικοί δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωριστούν ως «πολιτικοί κρατούμενοι» από επίσημες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μιας και η αντίληψη των τελευταίων περί κοινωνικής δικαιοσύνης περιορίζεται αυστηρά στους καπιταλιστικούς νόμους, που είναι σχεδιασμένοι ώστε να υπερασπίζονται το κράτος και να αποτρέπουν οποιαδήποτε πραγματική κοινωνική αλλαγή. Την ίδια στιγμή, ακόμη και εντός των μεμονωμένων κοινοτήτων μας, λίγα πράγματα γνωρίζουμε σχετικά με την καταστολή που υπάρχει σε άλλες χώρες, για να μην αναφερθούμε καν στην επίγνωση ονομάτων και υποθέσεων στις οποίες εμπλέκονται πολλά από τα έγκλειστα συντρόφια μας.

Κάθε νίκη είναι σημαντική

Γιατί μόνο για νίκη μπορούμε να μιλήσουμε, όταν δύο άνθρωποι που οδηγήθηκαν στη φυλακή (με τρόπο που μόνο σε ταινίες έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε) απελευθερώνονται με απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Χαλκιδικής, που εξέτασε την υπόθεση αυτεπάγγελτα, και όχι μετά από αίτηση αποφυλάκισης.

Αφού έμειναν προφυλακισμένοι για έξη μήνες οι δύο αγωνιστές κάτοικοι της Ιερισσού, χθες 14/10 αφέθηκαν ελεύθεροι. Χωρίς καμία απαίτηση για χρηματική εγγύηση αλλά μόνο με περιοριστικούς όρους.

Ο Βασίλης και ο Γιώργος από χθες βρίσκονται και πάλι με τις οικογένειες τους. Τα χέρια που τους αγκάλιασαν και τα στόματα που τους φίλησαν όμως ήταν χιλιάδες. Ολόκληρο το χωριό βγήκε στο δρόμο για να τους υποδεχτεί με χειροκροτήματα και δάκρυα χαράς στα μάτια. Ολόκληρο το χωριό βγήκε στο δρόμο για να τους υποδεχτεί σαν ήρωες. Τους δικού του ήρωες.

Ήρωες; Ο Βασίλης και ο Γιώργος είναι δύο καθημερινοί άνθρωποι. Που όπως χιλιάδες άλλοι δεν αντέχουμε να στεκόμαστε ως απλοί παρατηρητές μπροστά στην καταστροφή του τόπου μας από τους χρυσοθήρες. Που δεν δεχόμαστε πια να βλέπουμε να θριαμβεύει η λογική του κέρδους. Του κέρδους που υπαγορεύει την καταλήστευση των πόρων του πλανήτη, που επιτρέπει την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, που αδιαφορεί μπροστά στην μόλυνση του αέρα, του νερού και τους εδάφους. Που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τις φυλακές και τους κανόνες επιτήρησης για να στερήσει την ελευθερία όσων του αντιστέκονται.

Μια συζήτηση που πρέπει να γίνει: Ο αγώνας των καθηγητών από το Μάιο στο Σεπτέμβρη

της Συνέλευσης για τη διάχυση των αγώνων στην εκπαίδευση

Οι απολογισμοί της απεργίας των καθηγητών το Σεπτέμβρη του '13, έχουν ως αφετηρία τα υψηλά ποσοστά 1ης-2ης μέρας παραβλέποντας ότι η εξέλιξη και τελικά η άδοξη λήξη της μετά από 8 ημέρες, είναι άμεσα συσχετισμένη με την απεργία που δεν έγινε 4 μήνες πριν. Με το πραξικόπημα των προέδρων των ΕΛΜΕ το Μάιο, στο οποίο, ακύρωσαν την αποφασισμένη από τη βάση απεργία μέσα στις εξετάσεις. Αν θέλουμε η εκτίμηση να γίνει με το βλέμμα στους αγώνες που έχουμε μπροστά μας και να μην κάνουμε μία δημοσιογραφικού τύπου ανάλυση, οφείλουμε να δούμε τις δύο αυτές προσπάθειες στη διαλεκτική τους ενότητα.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΑ

Το καταστατικό της ΟΛΜΕ προκειμένου για προκήρυξη απεργίας, δίνει μεγάλη δύναμη στη βάση, σε αντίθεση με άλλες ομοσπονδίες και συνδικάτα. Το Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ) της ΟΛΜΕ προκηρύσσει γύρο συνελεύσεων στις 88 τοπικές ΕΛΜΕ. Η συνέλευση της κάθε ΕΛΜΕ μπορεί να αποφασίσει οποιαδήποτε πρόταση των μελών της, χωρίς να δεσμεύεται από την εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ που ενδεχομένως να υπάρχει (στη συγκεκριμένη απεργία δεν υπήρχε εισήγηση αφού τα 11 μέλη του ΔΣ δεν συμφώνησαν). Ο πρόεδρος της κάθε ΕΛΜΕ δεσμεύεται, στη συνέλευση όλων των προέδρων, να υποστηρίξει-ψηφίσει τις αποφάσεις της δικής του ΕΛΜΕ και όχι την προσωπική του ή παραταξιακή του πρόταση. Για να παρθεί απόφαση απεργίας, πρώτον απαιτούνται 50% συν 1 πρόεδρος από τους παρόντες να υπερψηφίσουν και δεύτερον αυτοί που θα υπερψηφίσουν, να αντιπροσωπεύουν τα 2/3 των 43400 μελών (στοιχεία 2013). Οι ψήφοι των προέδρων δεν έχουν όλες το ίδιο βάρος. Για παράδειγμα η ψήφος προέδρου της ΕΛΜΕ Σερρών “μετράει” ως 11 ψήφοι γιατί η εν λόγω ΕΛΜΕ έχει 1128 μέλη (κάθε 100 μέλη είναι 1 ψήφος) ενώ η ψήφος της ΕΛΜΕ Καστοριάς “μετράει” ως 1 ψήφος γιατί έχει 127 μέλη.

στην υγειά σου άρχοντα

(παραληρηματικό ποστάκι χωρίς ειρμό, πρωτοτυπία κλπ κλπ)

Η λέξη λοιπόν είναι απελπισία. Αλλά αυτή είναι μια μονόχνοτη, υπεραπλουστευτική, εσωστρεφής οπτική του κόσμου. (Εσωστρεφής: να μια λέξη που μας έμαθε η πασοκαρία, τα χρόνια εκεί γύρω στο 2000, που το πρόβλημα των κυβερνήσεων συνοψιζόταν στο ότι ήταν πολύ εσωστρεφείς). Ας κοιτάξουμε λοιπόν για λίγο, όχι το δρόμο και τους διπλανούς μας, αλλά την περίφημη οθόνη που φωλιάζει στα σαλόνια όλης της χώρας. Εκεί, η λέξη δεν είναι απελπισία. Εκεί, η λέξη είναι ξεφτίλα.

Έχουμε κουραστεί να διαβάζουμε και να ακούμε ότι για τα όσα συμβαίνουν σήμερα (Τί συμβαίνει σήμερα: ΠΑΣΟΚΝΔ: έξαρση της βίας – έτσι γενικά και αόριστα), φταίει η πλατεία Συντάγματος, οι αγανακτισμένοι, η κουλτούρα της ανομίας (ότι δηλαδή οι άνθρωποι που δεν ξέρουν πως λέγεται ο Krugman, μελετούν Durkheim). Έχουμε κουραστεί να ακούμε πως ανομία είναι το διπλοπαρκάρισμα, ότι δεν κόψαμε απόδειξη ή ότι μιλήσαμε στον ενικό στο όργανο. Και όλα αυτά μάλιστα εμπίπτουν στην κουλτούρα της αριστεράς, της μεταπολίτευσης κλπ.

δύο ελληνικές σημαίες, μία προτομή, δύο κούπες με στάμπα φασιστικής οργάνωσης, ο τρυφερός δημοσιογράφος και ένας καλός κύριος από τη Γούβα

17 λάθη, βούτυρο στο ψωμί του φασίστα

Ανάμεσα σε συνταγές μαγειρικής και φωτογραφίες με οπίσθια απλώνονται αυτές τις μέρες στις οθόνες μας βαθυστόχαστες αναλύσεις για το ναζισμό, το φασισμό, τη Χρυσή Αυγή και τις συλλήψεις στελεχών της.

Του Γιάννη Μπογιόπουλου

Πολλές από αυτές είναι τόσο ρηχές που οι συνταγές δίπλα τους φαντάζουν εμβριθείς και τα οπίσθια περισσότερο καλογραμμένα. Απόψεις αστόχαστες σε ένα χυλό που μέσα του ανακατεύονται, σαν να είναι ισότιμα συστατικά, το αίμα και οι τρίχες.
Ακόμα χειρότερα, ικανή ποσότητα από αυτά τα τραγικά και ανιστόρητα λάθη δεν είναι καν λάθη αλλά μια προπαγάνδα, μια ηθική και νοητική μηχανή του κιμά, με σκοπούς αλλότριους από την αντιμετώπιση του φασισμού.

Λάθος 1ο: “Φασισμός είναι… (συμπληρώστε)”.
Εδώ κάθε “comme il faut” σχολιογράφος βάζει ότι ενοχλεί την πολιτική / κοινωνική / αισθητική του θεωρία. Από την απεργία έως την τσίχλα στο πεζοδρόμιο. Ε, όχι! Ο φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο αηδιαστικό πολιτικό μοντέλο, που βασίζεται σε ασύστολη κι αντιεπιστημονική ψευδολογία, διακρίνεται από θανατηφόρα εξουσιολαγνεία και έχει ένα μόνο κοινωνικό αποτέλεσμα: την ισοπέδωση του λαού προς όφελος ολίγων. Αυτό το λάθος, όταν δεν προέρχεται από πολιτική άγνοια (ή άνοια) είναι εσκεμμένη αλητεία. Οταν για παράδειγμα εξισώνονται τα τάγματα εφόδου με τη διαμαρτυρία.

ΕΜΠ - ΑΚΟΥΜΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ!

38 χιλιοστά…

by jonnybandroul

38 χιλιοστά…

Το τραγούδι που ξεπέρασε τα όρια της punk μουσικής και έγινε διαχρονικό σύμβολο των θυμάτων της κρατικής καταστολής…..

Ακούστηκε και θα ακούγεται όσο υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεσμένοι…

Όσο θα υπάρχει κάθε μορφής εξουσία…. 

Μπορεί να γράφτηκε για τον Μιχάλη που πέθανε από σφαίρα μπάτσου, αλλά περιέχει το όνομα του καθενός που αισθάνθηκε την κρατική καταστολή πάνω του, σε κάθε της μορφή.

Θα μπορούσε να να έχει το δικό σου όνομα…

Σταματίνα… Ιάκωβος… Μιχάλης… Αλέξης… και πόσοι άλλοι που χάθηκαν στον κυκεώνα της κρατικής και παρακρατικής καταστολής…

Και τώρα προστέθηκε το όνομα του Παύλου….

Μπορεί να μην ήταν χέρι μπάτσου που του έριξε την μαχαιριά αλλά το ίδιο κράτος όπλισε και το χέρι των μπάτσων και των φασιστών…..

Ούλοι εμείς εφέντη

Ούλοι εμείς εφέντη

Οταν ο εμφύλιος πόλεμος τελειώνει, μια μικρή αντάρτικη ομάδα ερμηνεύει την απόφαση «το όπλο παρά πόδα» της κομματικής γραμμής με το δικό της τρόπο, δίνοντας το έναυσμα για μια περιπέτεια που θα λήξει μετά από έξι χρόνια. H ζωή των ανταρτών στη ρουτίνα τους, αλλά και στις κρίσιμες καταστάσεις, η αλληλεγγύη, αλλά και οι αντιθέσεις που δημιουργούνται μεταξύ τους, η σχέση τους με τον πληθυσμό του νησιού και με έναν πολιτισμό που διατηρεί τη δύναμή του να λειτουργεί αυτόβουλα, πέρα από τις επιταγές της εξουσίας και τις πολιτικές ζυγαριές των καιρών, συνθέτουν το χρονικό της ταινίας.
 

Πρόκειται για ταινία που βασίστηκε σε πραγματική ιστορία.1949 -- 1955: Η πορεία της οκταμελούς ομάδας ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στην Ικαρία.
Για να προστατευθούν από την αυθαιρεσία της χωροφυλακής και του στρατού οι οργανωμένοι κομμουνιστές Ικαριώτες και οι συμπαθούντες συμπατριώτες τους φτιάχνουν καταφύγια στα βουνά.Το κοινό αίσθημα στο νησί διαγράφεται σαφώς να υποστηρίζει τους αντάρτες. Κι αυτοί, εξακολουθούν να παραμένουν κρυμμένοι, να αρνούνται την παράδοση ενώ προσπαθούν να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Επιβίωσαν για 6 χρόνια λόγω της στήριξης του τοπικού πληθυσμού. Άλλοι άφηναν τα ζώα τους αμολητά για να τα βρούν και να τα αρμέξουν οι αντάρτες, άλλοι έκρυβαν φαγητά και προμήθειες σε κρυψώνες για να τα βρούν, κλπ Στόχος των χωροφυλάκων δεν ήταν μόνο οι αντάρτες, αλλά και ο τοπικός πληθυσμός, γιατί ήξεραν ότι τους βοήθαγαν.